Halos tumigil ang pagtibok ng puso ko nang maramdaman ko ang malamig na balat ni Ethan sa braso ko. Ang dilim sa paligid ay tila naging kakampi niya para ihiwalay ako sa lahat. Amoy na amoy ko ang kaniyang pabango—isang pamilyar na amoy na dati ay nagbibigay sa akin ng seguridad, pero ngayon ay nagdadala ng matinding kilabot.
“Sette... you shouldn’t have run away,” bulong niya sa mismong tainga ko. Ang kaniyang boses ay kalmado, pero may kasamang banta na parang talim ng kutsilyo. “Look at you, pretending to be with someone else just to hide from me.”
“Mori? Mori, respond! Joseft, nasaan siya?!” ang boses ni Xavier sa earpiece ko ay puno na ng tensyon at nagngangalit na galit.
Hindi ako makasagot. Parang may nakabara sa lalamunan ko habang hinihila ako ni Ethan patungo sa mas madilim na
