My shoulders are quite shaking, not because of the coldness. Pain won't ever stop hammering me; I beg to stop. The edge of the memories that left me a little bruised. I tried to cover my hand but the blood won't stop.
Umalis kami kanina ng hindi manlang nag-iwan kahit anong salita sa kanya. Hindi ko siya nilingon noong naglalakad kami paalis. Dapat matagal ko ng pinutol ang koneksyon naming dalawa.
Pero hindi ko kasi inaasahan na mamahalin ko siya, na mahuhulog ako sa kanya. Masyadong akong na-engganyo sa mga matatamis na salita niya. At pinaranas niya ang pakiramdam na may katahimikan pagkasama mo siya.
Pero tulad ng sabi ko noon, hindi naman lahat permanente. Ang maikli panahon ang mga bagay na hindi natin inaasahan ay mag-iiwan ng masasayang ala-ala at higit sa lahat pinakamasakit na
