Aouie's Point of View:
Makalipas ang dalawang araw ay nadischarge na ang bangkay ni mama sa ospital. Agad siyang dinala sa morgue.
Hindi ko na masyado mamukhaan ang sarili kong mukha dahil sa sobrang maga ng mata ko kaiiyak. Sobra ang ginagawa kong pagsisisi sa aking sarili dahil sa nangyari kay mama.
Walang humpay ang pag-iyak ko. Hindi ako umaalis sa tapat ng kabaong ni mama kahit anong mangyari. Sa huling pagkakataon man lang, gusto ko makapiling si mama.
Sobrang sakit man tanggapin na wala na si mama pero kailangan. Wala na akong magagawa. Nangyari na ang lahat. Imposible ko nang mabalik pa ang lahat. I'm just a normal person.
Napatingin ako sa taong tumabi sa akin. Si Kinley. Nagpapasalamat ako sa kanya dahil sa tuwing may problema akong dinadala lagi siyang nasa tabi ko. Tula
