FINGER LICKING GOOD (SSPG)

Paguusap

CHAPTER 6

EZEKIEL POV

“Manang Ading.”

Isang tawag ko lang, agad na lumitaw ang mayordoma namin tuwid ang tindig, maayos ang postura, at may natural na awra ng awtoridad na hindi kailanman nawala kahit ilang dekada na siyang naglilingkod sa pamilya namin.

“Opo, Sir Ezekiel,” magalang niyang sagot, bahagyang yumuko.

“Tulungan mo muna si Crystal,” utos ko, kalmado ang boses. “Ihatid mo siya sa guest room sa west wing. Make sure comfortable siya.”

Napatingin si Manang Ading kay Crystal, mula ulo hanggang paa, bago ngumiti nang bahagya.

“Halika, hija,” malambing niyang aya. “Mukhang marami ka pang kailangang malaman sa loob ng mansion na ’to.”

Halatang kabado pa rin si Crystal pero tumango ito agad. Bago siya tuluyang lumabas ng kwarto, mabilis siyang tumingin sa’kin isang tinging puno ng tanong, kaba, at kakaibang determinasyon.

Hindi ko alam kung bakit… pero may kumurot sa dibdib ko.

Pagkasara ng pinto, bumalik ang katahimikan sa loob ng kwarto.

Tahimik. Mabigat. Parang laging gano’n kapag kaming dalawa na lang ni Mommy.

“Tsk,” marahang sambit niya. “That girl… interesting.”

Napabuntong-hininga ako at naupo sa silya sa tabi ng kama niya.

“Mom,” sabi ko, diretso. “I hope you won’t scare her away.”

Ngumiti siya, bahagyang tumagilid ang ulo sa unan.

“Kiel,” malumanay niyang sagot. “Kung natakot siya sa simpleng tanong ko kanina, then she’s not strong enough for this house.”

Kilala ko ang tono niya. Hindi ito pagmamataas ito’y karanasan.

“My condition isn’t a joke,” dagdag niya. “Hindi lahat kayang tumagal sa ganitong sitwasyon.”

Tumango ako.

“I know,” sagot ko. “That’s why I chose her.”

Tumingin siya sa’kin matagal. Masinsinan. Parang binabasa ang buong pagkatao ko.

“Hindi lang dahil magaling siya, ’di ba?” tanong niya.

Hindi ako agad sumagot.

Ang pangalan ng Mommy ko ay Doña Margaret Falkner.

Isang babaeng minsang kinatatakutan sa mundo ng negosyo. Elegant. Matalino. Matapang. Bago ang aksidenteng nagparalisa sa kalahati ng katawan niya, siya ang tunay na haligi ng Falkner Empire.

“May something sa mata niya,” tuloy ni Mommy. “Hindi siya mukhang pera. Hindi rin siya mukhang desperada… pero handa siyang lumaban.”

Napahilig ako sa sandalan ng upuan.

“She reminds me of you,” bigla kong sabi.

Napangiti siya hindi mapaglaro, kundi emosyonal.

“Careful, Kiel,” mahina niyang tugon. “You don’t say that lightly.”

Huminga ako nang malalim.

“Alam mo naman kung bakit ko ginawa ’to,” dagdag ko. “I need the best care for you. At siya ang nakita kong may potential.”

“At kapalit no’n,” sabi niya, diretso, “tinulungan mo ang ina niya.”

“Oo.”

“Hindi charity,” mariin niyang sabi.

“Hindi,” sagot ko rin agad. “Mutual benefit. Contract. Walang emosyon.”

Napangiti siya ulit pero ngayon, parang may alam.

“Ganyan din ang sinabi mo noon,” bulong niya. “Bago ka masaktan.”

Nanikip ang panga ko.

“That was different.”

“Lahat ng bagay, sinasabi mong different,” sagot niya. “Until it’s not.”

Tumayo ako at lumapit sa bintana, pinagmasdan ang hardin sa ibaba. Kita ko pa ang anino ni Crystal sa malayo tila naliligaw habang sinusundan si Manang Ading.

“She doesn’t belong here,” marahan kong sambit.

“Exactly,” sagot ni Mommy. “That’s why she’s dangerous.”

Napatawa ako, maikli at walang saya.

“Mom,” sabi ko, “she’s just doing her job.”

“Then make sure,” mariin niyang sagot, “that you do yours. Don’t blur the lines.”

Huminga ako nang malalim.

“I won’t.”

Tahimik ulit ang kwarto.

Pagkaraan ng ilang sandali, marahan niyang inabot ang kamay ko. Mahina na ang kapit malayo sa dating lakas nito pero ramdam ko pa rin ang bigat ng damdamin.

“Kiel,” malambing niyang sabi, “I trust your judgment. Pero tandaan mo… hindi lahat ng kontrata, napipirmahan sa papel.”

Tumingin ako sa kanya.

“Some are signed here,” dagdag niya, bahagyang tinapik ang dibdib ko.

Hindi ako sumagot.

Dahil sa totoo lang hindi ko rin alam kung kailan nagsimulang lumagpas sa plano ang lahat.

At habang iniisip ko si Crystal ang gulat sa mata niya, ang katangahan niyang halos ikamatay niya kanina, at ang tapang na pilit niyang pinapakita.

May isang bagay akong sigurado.

Hindi magiging simple ang mga susunod na araw.

At sa mansion na ’to…

Walang kahit anong nananatiling gano’n lang.

“Magpapahinga na ako, Kiel,” mahina pero may lambing ang boses ni Mommy.

Tumango ako at bahagyang yumuko para halikan ang noo niya—isang bagay na bihira kong gawin sa harap ng kahit sino.

“I’ll be back later,” sabi ko. “May aayusin lang ako sa baba.”

“Don’t forget,” pahabol niya, may ngiting may kahulugan, “pakainin mo ang bisita mo. Mukhang madaling mahimatay ‘yon.”

Napabuntong-hininga ako, pero hindi ko napigilan ang pag-angat ng gilid ng labi ko.

“Yes, Mom.”

Paglabas ko ng kwarto, sinarado ko nang marahan ang pinto at naglakad pababa ng hagdan. Tahimik ang mansion yung klase ng katahimikang sanay ako, pero ngayon… parang may kakaibang init.

Pagdating ko sa landing ng unang palapag, narinig ko ang mga boses mula sa kusina.

Tumigil ako.

Hindi ko intensyong makinig pero narinig ko ang pangalan ko.

“Kaya pala ang pogi ni Sir Ezekiel,” sabi ng isang pamilyar na boses.

Si Crystal.

Napakunot ang noo ko, pero hindi ako gumalaw.

“Hoy, hija,” mahinang saway ni Manang Ading, pero halatang natatawa. “Huwag kang ganyan. Naririnig ka.”

“Eh totoo naman po,” walang prenong sagot ni Crystal. “Parang hindi tao. Parang… limited edition.”

Napapikit ako sandali.

Limited edition? Ano ‘yon, collectible item?

“Pero,” dagdag niya agad, bumaba ang boses, “ang intimidating po. Parang isang tingin pa lang, kailangan mo nang magbayad ng buwis.”

Napasinghap si Manang Ading sa tawa.

“Ganyan talaga si Sir,” sabi nito. “Pero mabait ‘yan. Tahimik lang.”

“Talaga po?” gulat na gulat si Crystal. “Kasi kanina po, parang kaya niyang i-freeze ang buong building gamit lang ang kilay niya.”

Gusto kong tumawa.

Hindi ko alam kung kailan huling may nagsalita tungkol sa’kin nang ganito walang takot, walang pakialam kung marinig ko man.

“Pero,” tuloy niya, biglang bumagal ang tono, “thankful po ako sa kanya. Sobra. Kung hindi dahil sa kanya…”

Hindi na niya tinapos ang pangungusap.

Tahimik sandali ang kusina.

“Kumain ka muna, hija,” malambing na sabi ni Manang Ading. “Malakas ang loob mo, pero mukhang mahina ang tiyan mo.”

“Opo,” sagot ni Crystal agad. “Actually po, nagugutom na nga ako. Pero nahihiya po akong humingi. Baka po isipin ni Sir Ezekiel… patay-gutom ako.”

Patay-gutom?

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Pumasok ako sa kusina.

“Hindi ko iniisip ‘yon.”

Pareho silang napatalon.

“AY!” sabay nilang sigaw.

Nanlaki ang mata ni Crystal. Literal na napaatras siya at muntik nang mabangga ang counter.

“S-S-Sir Ezekiel!” nauutal niyang sabi. “N-nandito po pala kayo!”

“Kanina pa,” sagot ko, diretso.

Namula siya.

As in pula mula pisngi hanggang tenga.

“Ah… hehe,” awkward niyang tawa. “So… narinig n’yo po lahat?”

“Enough,” sagot ko.

Manang Ading ay yumuko agad.

“Sir, pasensya na po,” mabilis niyang sabi.

“It’s fine,” sabi ko. “I came here to tell you pakainin na si Crystal. It’s 6 p.m.”

“Opo, Sir,” sagot niya agad. “Actually po, naghahanda na kami.”

Tumingin ako kay Crystal.

She was fidgeting. Hawak ang gilid ng apron na ipinahiram ni Manang Ading, parang batang nahuling may kasalanan.

“Kumain ka,” sabi ko.

“Opo,” sagot niya agad. “As in… kakain po talaga ako.”

Tahimik.

Tapos bigla siyang nagsalita ulit.

“Sir… pasensya na po talaga sa mga sinabi ko kanina,” mabilis niyang dugtong. “Hindi ko po alam na naririnig n’yo. Actually kahit po naririnig n’yo o hindi, sorry pa rin po. Madaldal lang po talaga ako. Minsan nauuna ang bibig bago ang utak. Minsan po, wala talagang utak”

“Crystal,” putol ko.

Napatigil siya.

“Yes po?”

“Relax.”

She blinked.

“Hindi ka naman paparusahan,” dagdag ko. “Hindi rin kita sisantehin dahil lang sa… commentary.”

Napahawak siya sa dibdib niya.

“Salamat po,” seryoso niyang sabi. “Kasi akala ko po… last supper ko na ‘to.”

Napangiti si Manang Ading sa gilid.

“Ano ang niluto?” tanong ko, ibinaling ang atensyon sa mayordoma.

“Sinigang po, Sir,” sagot niya. “At may grilled salmon.”

“Sinigang?” ulit ni Crystal, parang may ilaw ang mata. “As in… legit na sinigang? Hindi po ‘yung sosyal na sinigang na parang tubig na may damo?”

Napatingin ako sa kanya.

“Legit,” sagot ko.

Napangiti siya nang malaki.

“Wow,” bulong niya. “Five-star mansion na may sinigang. Panalo.”

Hindi ko napigilang matawa maikli, mababa, pero totoo.

Pareho silang napatingin sa’kin.

“Sir… tumawa po ba kayo?” tanong ni Crystal, parang nakakita ng multo.

“Don’t get used to it,” sagot ko agad.

“Opo,” mabilis niyang sabi. “I’ll treasure the moment.”

Umupo kami sa dining table hindi sa formal na dining hall, kundi sa mas maliit na mesa sa kusina, ayon sa utos ko. Ayokong masyadong pormal.

Si Crystal ay parang unang beses kumain sa ganitong klaseng lugar ingat na ingat, pero halatang gutom.

“Masarap?” tanong ko.

Tumango siya agad, may laman pa ang bibig.

“Opo,” sagot niya, bahagyang nahihiya. “Sorry po.”

“Eat,” sabi ko lang.

Habang pinagmamasdan ko siya kung paano siya ngumiti, kung paano siya magpasalamat kahit sa simpleng bagay may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.

Hindi ito parte ng plano.

Hindi ito kasama sa kontrata.

Pero sa gitna ng katahimikan ng mansion, sa pagitan ng tawa at katangahan niya. May ingay na unti-unting pumapasok sa mundo ko.