CHAPTER 19
EZEKIEL POV
Hindi ko alam kung anong oras na ’yon nang bigla akong magising. Basta ang alam ko, sobrang tahimik ng paligid at parang may buhangin ang lalamunan ko sa tindi ng uhaw.
“Tubig…” bulong ko habang pilit bumabangon.
Tinignan ko ang orasan sa tabi ng kama. 3:00 AM. Napabuntong-hininga ako. Typical. Kapag madaling-araw talaga, doon ako nauuhaw na parang tatlong araw hindi uminom.
Tinapik ko ang mukha ko at dahan-dahang lumabas ng kwarto. Tahimik ang buong bahay—walang ilaw, walang ingay, parang multo ang peg. Nakasalampak lang ang tsinelas ko habang bumababa ako ng hagdan, hawak ang tiyan ko na parang may laman na buhangin.
Pagdating ko sa kusina, agad kong napansin ang liwanag.
“Huh?” napakunot-noo ako.
Bukas ang ref.
Napakamot ako sa ulo. “Sino ba ’yong hindi m
