ELIZE'S: POV
Lutang ang isip ko habang sumama ako kina Gian at Sara. Hindi ako nakatulog nang maayos. Hindi ko alam kung paano ako mag-aalam kay Carlo. Ayaw ko siyang masaktan. Hindi ko alam kung paano magsisimula.
“Ate, ate! Elize!” napatigil ako sa aking kinatatayuan nang kurutin ni Gian ang mukha ko.
“Aray! Bakit ka nangungurot, Gian? May galit ka ba sa baby face ko?” sabi ko, trying na maging masaya para makalimutan pansamantala ang problema ko.
Pinisil niya ulit ang mukha ko. “Ate, parang hindi naman po baby face, may wrinkles na…”
“Ang sama mo sa akin. Hindi talaga kita tutulungan diyan sa project mo. Bahala ka!” tampo-tamohan kong saad.
“Eh kasi naman, ate, kanina pa kami tawag nang tawag ni Zara sa’yo. Kasama nga namin katawan mo, pero yang isip mo nandoon, sumama kay Kuya Ca
