Umiwas ng tingin si Charmaine matapos makita ang kanyang ina sa kanyang tabi. Pinahid niya ang kaunting luha sa kanyang pisngi at muling humithit ng kasalanan na nakaipit sa kanyang mga daliri.
“Help yourself,” matipid niyang sambit. Nakaiwas pa rin siya ng tingin sa kanyang ina.
“You know I’m well too dressed for this situation. I’ll just stand up then,” may pagkasarkastikong sagot ng kanyang ina. Inabot naman ni Charmaine ang kaha ng yosi at ang lighter.
“Ako nga naka-wedding gown pa, eh,” natatawang sambit ni Charmaine. Muli siyang bumuga ng usok at tumulala. Pinagmasdan niya ang paglaro ng mga ulap sa kalangitan.
“You know, anak. Certain kinds of sadness will make you feel…addicted. You cling to it, until you drown on it,” wika ng kanyang ina. Humithit rin siya ng yosi
