Para akong sinasakal.
Iyon ang una kong naramdaman pagdating ko sa restaurant kung saan kami dapat magkikita ni Sam.
Si Sam ay nasa labas ng sarado ng restaurant. Nakatayo siya at naghihintay sa mismong entrance. Kahit nakasumbrero, kitang kita ko pa din kung gaano siya ka-wasak tulad ko.
Gulo ang buhok niyang hindi niya nakakalimutang ayusin. Ang kaniyang mailawalas na mukha ay tila pinagbagsakan ng langit at lupa. Walang sigla. Nakapikit siya habang may hawak siyang isang kumpol ng lantutay ng mga rosas.
Gaano na siya katagal na naghihintay dito?
"Samuel..." mahina kong tawag.
Parang nagsilbi iyong alarm clock. Mabilis pa sa segundo na nagmulat ang kaniyang mata nang makita ako.
Sa saglit na iyon, nagkaroon ng sigla ang kaniyang mga mata. Mabilis siyang tumayo at lumapit sa
