"Psssh. Stop crying. Sige ka, baka pumangit ka niyan. Ikaw pa naman ang papakasalan ko"
Pagkasabi ni Heiden n'on ay agad akong bumitaw sa yakap. Tumingin ako sa kanya na may halong pagtataka.
Ano daw sabi niya?
Lumunok ako...
"Papakasalan?" tanong ko.
Kumunot ang noo nito, ang gwapo talaga niya kapag naka ganyan.
He smiled. "Nakakapagod maghanap alam mo ba?" sabi niya na may halong pagkadismaya. "At ayaw ko ng mawala ka pa sa akin Love. I did it once but I won't ever make it twice kaya papakasalan kita kahit sa ano mang oras ngayon"
I felt my heart was like soften into something. Hindi ko ma describe basta ang alam ko ay masaya ako.
Tinuyo ko ang aking basang pisnge. Lalo akong natutunaw dahil sa titig ni Heiden. Yung titig na parang wala ka nang kawalan? Mas bumagal ang ihip
