The Heartless CEO

CHAPTER 7

HEIDEN'S POV

Manila is really a damn mess. I mentally uttered while watching the city from my whole glass window in my Office. Ang haba ng traffic, buti nalang maaga akong pumasok ngayon. I stood here for an hour . I don't know. Tinatamad akong magtrabaho ngayon. Parang gusto kong magpahangin sa Santorini, Greece or sa Batangas. I want to refresh my head.

"Sir, here's the folder" I quickly turned my head to confirm who's talking. Yeah it's him. My Chief in command who always shoulder my responsibility if I'm not around.

Tyron Santos, same age, his young like me and I'm his boss. He put the folder on my table before he bowed.

"K" mahinang tugon ko sa kanya saka ito sinenyasan lumabas na pero kaagad ko rin siyang pinigilan ng may naalala ako.

"Wait-----, where did Mr. Old man goes? haven't he arrive yet? he's damn late and absent for three days" tanong ko kay Tyron. I reached the folder on my table na nilagay niya kanina doon.

Mr. old man is Mr. Joey Dweldo, my current secretary. Strange so far, Mr. old man isn't a late comer. He never does.

Mr. Santos smiled at me before talking. Sapilitan na ngiti. "Oh, I forgot to tell you Mr. Ingrid, Mr. Dweldo was apparently confined in hospital"

"What? When it that happened?" then who's gonna be my secretary right now? why didn't they inform me immediately about his status? That poor old man.

"Actually, it was three days ago Mr. Ingrid" he uttered not looking at me.

I stop reading the folder. Napameywang nalang ako dahil sa inis. Why now? the launching of our new hotel resort in Pampanga will be on next month. The construction must be done on time as well as the other things and transactions. And Mr. Old Man got a big role for it. Damn.

"So, enlighten me. What happened to the programs, the legal documents? emails, promotion campaigns? invitation letters and the overall overview of the launching? Haven't he finished supervising it yet?" I asked to Tyron.

I've assigned him to supervise it and I'm expecting him to divide the task to specific teams and departments. That would make the work a lot easier. He is the supervisor for this huge project.

Umiwas ito ng tingin sa'kin. "He... haven't finish it, I mean, we haven't finish it yet Mr. Ingrid"

Oh damn! those letters, emails and programs should be send within this week. Holycrap.

Niluwag ko muna ang aking tie.

"F'ck" I cursed breathlessly.

"How about the action plan that I've assigned him with the specific teams to take responsible of for the upcoming job fair, do they have any progress?"

"They still process it Mr. Ingrid. My apology---"

"Why the f**k nobody informed me about his health?" I hissed in frustration.

"Uh you were on leave that day, Mr. Ingrid" mahinang sabi ni Tyron.

Napaisip ako. Naalala kong hindi pa ako pumasok simula nang nakabalik ako dito sa Pilipinas.

"How many days did he already spend in hospital?"

Bakas naman sa mukha ni Tyron ang pagka-bigla dahil sa tanong ko.

"Three days Mr. CEO" tugon nito.

I sighed again in frustration. Damn mukang kailangan ko ata mag-overtime harapin ang laptop.

"As for the tasks, I already finished some of it, the invitation letters as well as the action plan for the job fair but the programs and promotion campaign are still on process" Tyron explained.

"Finish all of that within this week and send some people to check the construction site then you should immediately inform me about the overview afterwards"

He nodded "Masusunod po"

Okay good. "Leave" wala sa sarili kong utos sa kanya.

Inis akong napa-upo sa aking swivel chair. Damn it.

"I need to hire a new secretary" I uttered irritatedly. Napakaluskos ako sa ulo dahil sa inis.

Rinne's POV

Napakurap kurap ako habang nililinis ang isang table dito sa Jeyo's resto bar. Ang bigat talaga ng pakiramdam ko baka dahil lang ito sa stress. Nagpakawala ako ng malaking hininga bago kinarga ang tray. Napangiti ako ng bahagya dahil tinatanaw ko ang banda na kumakanta sa resto bar. They are millenials. Kaya millenials din ang mga kanta nila. Agad kong nilapag ang tray pagdating ko sa kusina.

"Hi Ma'am Jullie" Narinig kong bati ng katrabaho ko mula sa likod. May tumapik sa balikat ko dahilan kaya ako napalingon kaagad.

Bumungad sa akin ang nakangiting mukha ni ma'am Jullie.

"Hi Ma'am Jullie, magandang araw po sa inyo" medyo nahihiya kong bati sa kanya.

"Magandang araw din sayo Rinne. Kamusta na ang pakiramdam mo? Okey kana ba? " mabait a at sunod sunod na tanong niya sa akin.

Tumango ako. "Okay na po ako Ma'am. Salamat po sa pag-aalala" sabi ko na naka-ngiti sa kanya

"Good to hear that from you Rinne" Aniya. "Siya nga pala Rinne pumunta ako dito para e paalam sayo na kailangan mo ng pumunta sa VIP room ngayon"

Bakit?

"Po?" wala sa sarili kong tugon. "Bakit po ako kailangan--?" eh, wala namang costumer don ah?

"Wala ng tanong-tanong Rinne tumungo kana lang dun okey?" saka niya ako tinalikuran at sapilitan naman akong tumango.

Napatulala ako saglit. Ewan hindi ko talaga alam. Baka siya ulit yun? hindi ko alam kung anong mukha ang ipalakita ko sa kanya.

Wag sana.

I hope si Sir Jeyo nalang. Siya sana. Pupunta ba ako o hindi?

Kapag si Mr. Ingrid ang nandoon baka kai sisingilin niya ako at 'yun ang isang bagay na kinatatakutan ko. Nagpakawala muna ako ng malaking hininga bago nag-decide na sundin nalang ang utos sa akin ni Ma'am Jullie. Dahan dahan akong pumanhik sa loob ng VIP room at sumasabay pa ang dibdib kong kanina pa nagtalon-talon. Bakit ba ako kabahan?

E? Kumunot ang noo ko bigla nang napagtanto ko kung bakit walang tao dito sa loob?

Is this a scam?

Naglingi ako sa paligid, sa kanan at kaliwa but no one is around.

"Are you looking for me?"

Isang pamilyar na boses na nagmula sa likuran ko ang yumanig sa aking pandinig dahilan kaya bigla nalang namilog ang mga mata ko. Dahil sa matinding kaba at ekspetasyon na namuuo sa aking sistema ay hindi ko talaga magawa ang lumingon sa likod. Nakatalikod kasi ako mula sa kanya.

"Hey" aniya pero hindi ko parin ito nilingon.

"Hi, It's been a while" he uttered again pero nanatili parin akong hindi umimik.

"Bakit kapa pumunta dito kung hindi mo man lang ako papansinin?" sabi niya na may halong inis. Nanatili parin akong tahimik.

"Okey fine. But now you have to choose. Talk to me or I will send you to jail?" sabi niya sa cold nitong boses at naging dulot iyon ng paglakas ng t***k ng puso ko.

Napakagat labi ako sabay dahan-dahan na lumingon sa kanya. Naaninag ko siya ngayon na kasalukuyang sumandal sa may pader habang nakapamulsa at nakangisi.

Umiwas kaagad ako ng tingin. The way he stared at me melted the hell out of me.

Bahagya akong napalunok ng ito ay lumapit sa gawi ko. Nagtama ulit ang mga paningin namin. Don't tell me sisingilin mo ako ngayon? My nine months pa ako diba?

"Okey good. I presumed you don't want to be inside of jail aren't you?" nakangisi nitong tanong habang tumatango tango.

Hah? sino ba may gusto ipakulong?

Tumaas ang kilay ko at matinding pagsisikap ang ginawa ko para hindi kabahan.

"Of---course" utal kong tugon at gusto kong sabihin sa kanya na nadidis-truct ako sa ngiti niya. "Hindi ko po gusto makulong"

He chuckled. Bakit iba ang Aura niya ngayon? parang wala siyang problema? hindi katulad ng dati palagi nalang siya masungit at suplado. Parang hindi siya yung CEO nakilala ko noon.

"So, how have you been Love? No. I--mean Ms. Sandievo?" pag-iiba nito ng usapan pero bahagya akong napalunok dahil sa takbo ng puso ko.

Ang ganda lang kasi sa pandinig ang love kanina e.

Kumurap muna ako saka nag-iwas ng tingin.

"I'm okey" mahina kong tugon.

Katahimikan.

Tinaasan niya ako ng kilay. "Are you not going to ask your former CEO? if he's okey after not seeing you around for a couple of months?"

Ayan na naman ang masungit niyang aura. Gusto kong tumawa dahil sa sinabi niya.

Iniisip mo pa pala yan. Siguro palagi naman siyang okey. He was a CEO anyway.

Bakit hindi naman siya magiging okey kung wala ako sa tabi niya?

"Does it really matter to you?" tanong ko habang nagtitigan lang kami.

Malay ko ba kung tatanungin ko siya baka isipin niya ang FC ko.Seryoso itong tumitig sakin.

"Yeah it does" aniya at nahuli ko itong tumitig sa labi ko.

Agad naman akong umiwas ng tingin. I can't stand him being so handsome the way he was.

And all of sudden a love song was played and sang by the millennial band.

I'm falling for you by Chester Lee.

I don't wanna tell you that I long to see your face

I'm scared it my scare you away

And I don't wanna tell you that sometimes I think of you and smile

Cause time with you is time enough for now

Nagtataka naman ako kung bakit inilahad niya sa akin ang kamay niya saka ng bow. Hah?

But I don't know how long I can stick around and be

Just another friend time and time again and hold my tongue

I don't know how long before it breaks me down inside

And all my strength has gone away, and it's too late before I say

"Do you mind If I steal a dance with you Love? I m---mean Ms. Sandievo?" aniya at bakas sa mukha niya ang ngiting my kahulugan an nagdulot ng pagtataka sa akin.

I'm falling for you

I'm falling for you

I'm trying hard to be myself but I always seem to fail

I'm afraid I'm not the guy you know so well

Tinaasan ko siya ng kilay at blankong tumitig sa kanya. Hindi naman siya ganito sakin ah. Nagtataka na talaga ako.

Ilang minuto ang lumipas at hindi ko parin tinugon ang kamay niya.

Cause every time I'm near you I just

seem to lose my head

And spend my time admiring

instead

The music still goes on...

"Don't make me force you to take my hand just to have one dance with me. You don't want that, do you?" medyo inis nitong sambit sa akin.

Hindi ko naman kasi maiwasan magtaka sa pakikitungo niya sakin. I shook my head in disguise.

"No you don't have to do that, I'll dance with you Mr. Ingrid"

Dahan kong pinatong ang aking kamay sa kaniya. Gumuhit naman sa kanyang labi ang isang ngisi na kaagad kong iniwasan.

He pulled me closer to him habang nakahawak ito sa'king beywang. Actually ang lapit na ng agwat namin sa isa't isa. I can smell his breath.

Sumasabay kami sa agos ng kanta habang sumasayaw. Bakit ganito epekto mo sakin? You're making me happy even though you hurt me couple times... I'm still so in love with you.

But I don't know how long I can stick around and be

Just another friend time and time again and hold my tongue

I don't know how long before it breaks me down inside

And all my strength has gone away, and it's too late before I say

He's my first dance actually, para kaming teenager tuloy dito.

Nakatitig lang ito sa akin. Pero palagi ko naman iniiwasan ang mga makamandag niyang titig gusto kong kiligin pero nahihiya ako.

"You need to pay the 5 million right now" seryoso nitong saad.

Nagulat ako at napahinto bigla.

"Po? Do you mean right now?" Halos naubusan ako ng boses dahil sa kaba. Eto na ang kinatatakutan ko.

"Yeah" mahina niyang tugon habang nakangisi. "I want my money back"

"But Sir I have nine months left" mahina kong saad at muling umiwas ng tingin.

"Tsss...saan na ang pambayad mo? three months was enough for you to pay back" may halong pang-aasar ang boses niya.

Napakurap ako saglit. Bayad? wala pa akong pera! wala pa akong ipon. Eto na yung sinabi ko e. Sisingilin at sisingilin niya talaga ako.

"Ano kasi..." hindi niya ako pinatapos

"Alam ko na kung ano ang maari mong sasabihin" ngumisi siya ng nakakaloko sa akin "Be my secretary again so that you can have your way to payback my five million" seryoso nitong Aniya.

Tatanggapin ko ba ulit ang offer niya? To be his secretary again?

Mas nilapit pa niya ang mukha niya sakin. Mas lalo pa akong nanghihina nang naramdaman ko ang malamig nitong labi sa aking leeg. Akala ko hahalikan niya ko? tsss asa pa ko...

Para akong statwa ngaayon pero buti nalang nakahawak parin siya sa beywang ko kung hindi nasa lapag na talaga ako ngayon.

"That kissmark shows that I'm your only CEO"