HOMIGEN SERIES III : A GIFT OF ONE NIGHT [Completed]

CHAPTER 5

Pumasok sa loob ng kwarto si Xavier at naiwan akong nakatunganga sa gabundok na kalat. Inisa-isa kong niligpit ang mga boteng nakalapag sa mini bar. Parang may party kagabi dahil sa mga upos ng sigarilyo sa gilid. Meron ding mga platong hindi nahugasan sa sink at ang kinagimbal ay may napulot akong tatlong used condom sa ilalim ng sofa. s**t!

Halos hinahalukay ang puso ko sa mga naiisip na nangyari kagabi. Marahil nagdadala din siya ng ibang babae sa pad niya. Nasagot ang tanong ko ng biglang bumukas ang pinto at lumabas ang dalawang babae galing sa silid ng binata. They were like models taken from women's magazine. Bahagyang tumikwas ang kilay ng mga ito nang tumingin sa gawi ko.

Bitches!

"Are you leaving ladies?" saad ng baritonong boses ng binata galing sa likod.

He snaked his both arms on their hips and those girls were casually kissing him.

"Enough ladies. You can leave my pad. I'm tired." anito na parang walang ibang taong nakakakita sa kanila.

Bago umalis ang mga ito'y tinapunan ako nang irap ngunit di ko na lamang pinansin.

Fucking sluts!

Nagulat ako nang malakas na tumikhim ang binata mula sa likuran. Hindi ako lumingon at pinagpatuloy ang paghuhugas ng mga platong nakatambak. He put his both hands on the sink. I could feel his heat at the back. Halos magtayuan ang balahibo ko sa batok at parang sasabog ang puso ko sa kaba dahil sa posisyon naming dalawa. I can also feel his breathe at the side of my ear that brought a ticklish sensation on my whole being. Hayop talaga sa appeal!

"Want some help?" bulong nito sa mismong tapat ng tenga ko.

"Ha? I-im fine I can handle t-this" s**t Destiny! bakit ba nabubulol ka.

"Are you sure?" using his bedroom voice.

Shit Destiny! Destiny! Destiny! f*****g hold on, okay?

Nagkandabuhul-buhol na yata ang sistema ko dahil sa mga kinikilos ng lalaki, na para bang sinasadya nito dahil nahahalata kung gaano kalakas ang epekto niya sa twing' magkalapit kami.

"Yes" I firmly answered him.

Kumuha ito ng baso sa gilid ng sink at sinadya niyang magkiskisan ang mga braso namin. Agad naramdaman ang kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan.

Hindi ko alam kung paanong nailagay ang mga plato ng maayos sa lalagyan dahil sa mga bagay na ipinaparamdam ni Xavier.

"After cleaning up my mess, get ready we're going to resto. I'm starving." walang sabi-sabing anito.

HINDI KO ALAM paano uubusin ang mga inorder ni Xavier sa dami nang pagkaing nasa hapag. He's just eating salad in front of me.

"Eat as much as you want, ngayon lamang ako magiging mabait sayo kaya lubusin mo na." anang binata.

"X-xav hindi ko kayang ubusin lahat ng yan'."

"Then trash it." simpleng sagot nito na animo balewala kung magwaldas ng pera.

"No! I mean sayang, ipabalot na lamang natin."

"Whatever."

Naputol ang pag-uusap namin ng biglang sumingit ang waiter sa gilid ko.

"Sir, Ma'am enjoying the dish? Do you have any other request?" matamang nakatitig ang waiter na tila ako lamang ang kinakausap. Ngunit ang mas ikinabigla'y nang magsalita ang binata.

"Will you get out of our sight or i'll gonna tell this to your manager

and pull you out in this fuckin' job?"

Bakas ang pamumutla ng lalaki na mabilis umalis marahil sa takot siguro sa mga salitang binitiwan ni Xavier.

"What was that?"

"Guarding what's mine." anito sa seryosong pahayag.

"Don't tell me you're jealous huh?" pambubuyo ko sa lalaki.

"Where the hell did you get that ridiculous idea woman?" iritadong saad ni Xavier ngunit hindi ako natinag at mas lumapad ang pagkakangisi.

Imbis pansinin ng binata ang pang-aasar ko'y basta na lamang binato sa mesa ang table napkin at walang paalam na naglakad palabas ng resto. Pinagtinginan tuloy kami sa inakto ng lalaki kaya't dumukot na lamang ako ng salapi sa clutch bag at nilapag sa mesa saka agad sinundan ang lalaking ang lakas ata ng sapak sa ulo.

Kanina pa kami lakad ng lakad or should I say sinusundan siya dahil magmula ng mangyari yung nasa resto, hindi na siya kumibo kaya't di na ko makatimpi.

"Wait Xavier,"

"What?" anito na parang di ako kilala.

"What's your problem? C'mon your acting like a stubborn child."

Matalim itong tumitig sa gawi ko at nagsalita ng mahina ngunit marahas.

"Don't you dare call me stubborn, woman you'll never knew what a child like this can do to you." seryosong pahayag ng lalaki saka patuloy na naglakad patungo sa daan kung nasaan ang parking area.

Tahimik akong sumunod sa kanya at sumakay ng kotse. Habang daan ay mapapansing napakatahimik ni Xavier kaya't pinipilit kong magsimula ng mapag-uusapan.

"Xavier..." panimula ko ngunit nanatili itong naka-focus sa daan.

"When will I start the real deal?" pasimpleng tanong ngunit bago masabi sa binata'y halos gusto ko nang umatras sa napag-usapan dahil sa kabang nadarama.

Imbis sagutin ay binilisan lamang nito ang pagmamaneho animo walang pakealam sa mga kasabayang mga sasakyan sa kahabaan ng EDSA.

Hanggang sa makauwi kami'y palaisipan sa akin kung bakit walang maisagot ang lalaki. Nakaupo lamang ito sa sofa at panay lipat ng channel sa flatscreen. Hindi na ko makatiis sa mga kinikilos niya kaya't ng akmang ililipat na naman nito sa ibang palabas ay hinablot ko ang remote saka pinatay ito.

"What's wrong with you, can't you see I'm watching?!"

"Ano bang problema mo, tinatanong kita kung kailan natin sisimulan---"

"What the f**k' then strip now!!!" sigaw nito.

Nabigla ako sa sinabi niya kaya't di ko alam kung paano magrereact. Kung susundin ko ba o manghihingi ng pasensya. Alam kong nagmumukha na akong desperada ngunit kailangan kong bilisan para sa anak namin.

Bumuntong hininga ako at saka sinimulang tanggalin ang butones ng blusang suot habang pabalibag itong naupo sa sofa at ibinuka ang mga braso niya saka dinantay sa sandalan ng sofa.

He was staring at me without any commotion or blink from his eyes. Xavier is watching my every moves but when I'm about to slip the last button in the hole he heavily sighed.

"How pathetic woman. Is that your way to erase one's anger? Trading your body to everyone. Don't be so cheap Destiny. Don't be so cheap." tumayo ang binata ng walang pasabi at nagtungo diretso sa kwarto habang ako'y halos itulos sa kinakatayuan sa pagkapahiya sa binata at lalo sa sarili. This is the first time that I've felt so low. Hindi ko namalayang may mga butil na pala ng luhang dumaloy sa mata.

KINABUKASAN hindi ako magkamayaw sa mga gawaing bahay habang hinihintay siyang gumising. Pinilit kong iwaglit ang mga bagay na nangyari kagabi dahil imbis maging sensitibo'y isinasa-alang alang ko na lamang ang mga planong dapat gawin upang sabihin sa kanya ang totoo. Upang magkaroon ng ama ang aking anak at magkaayos kami bilang isa. Dinadalaw ako ng lungkot sa twing naiisip ang mga bagay na may kinalaman sa aming dalawa. I believe that its possible if we settle things with my son but unfortunately not with us. Malabo pa sa putik kung samin ang pagbabasehan.

"Did you eat breakfast?" biglang sulpot ni Xav sa likod. Ikinaigtad ko ang biglang pasasalita nito.

Lumingon ako mula sa likod at muntik ikalaglag ng puso ko ang ayos ng binata. s**t! Hold on woman, you're such an early sinner!

"H-hindi pa p-pero mauna kana kasi... di ba m-may pasok ka pa?" i stuttered.

Bakit ako nabubulol?

How could I possibly concentrate if I'm actually seeing a real life adonis. He's wearing a fitted slacks and usual corporate attire and the body which literally hugging the clothes mainly because of his well-proportioned torso. Samahan mo pa ng awra na sumisigaw ng otoridad at kakisigan at hinaluan pa ng manly scent na sadyang nanunuot sa ilong. My knees were wobbling and my heart, s**t its beating wildly. Para akong tatakasan ng hininga at animo napakaliit na espasyo ang kinalalagyan naming dalawa.

Parang biglang sumikip at uminit ang pakiramdam nang makasama siya sa iisang lugar.

"What's wrong?" kunot-noong tanong ni Xavier marahil ay nagtataka sa biglang pagkataranta sa presensiya niya.

"H-huh ah ano, sige may gagawin pa pala ako." napilitan akong ngumiti. I couldn't contain my emotion.

Akmang aalis nang bigla niyang hawakan ang braso ko.

"Join me."

I've felt some churning butterflies inside my abdomen. I haven't experienced this kind of emotion that only this man could give.

Tuluyan ko siyang sinaluhan at habang nasa hapag ay may nabanggit ito ukol sa kompanya. Mayroong gaganaping event kabilang ang kanyang mga kaibigan. I knew them eversince, though I'm not sure if I'm familiar with them. Known for being a nerdy lass who tried hitting the pants of their buddy.

"I want you to be my date." he just simply said after he finished imbibing the water.

"M-me?"

"Why, do you have someone whom you can recommend to be my escort girl?" he taunted me. Bahagyang tumaas ang sulok ng bibig niya.

"Wala"

"Then deal. It's 8pm sharp so I'll be picking you up here later tonight. Be ready."

Kapagkadaka'y nagpaalam rin ang binata upang sumaglit sa opisina. I'm still spacing out because of what he just spilled out. Saan ako kukuha nang isusuot? Anong pwedeng get up?

Habang natataranta sa sala'y biglang tumunog ang phone na hawak.

"Mommy!" in his excited tone.

"Denver, anak."

"Kamusta na po kayo, kailan po kayo uuwi mommy?" nabahiran ng lungkot ang boses ng anak.

"Baby, I'm just fixing something. Okay? Then I'll bring someone you've waited for so long." nasamid ako sa mga lumabas sa bibig.

Natuwa si Denver sa narinig at kaunting kamustahan pa bago nagpaalam sapagkat magtatanghalian na. He's mature when it comes to time management. He always tells me something about health. A five-year-old kid telling me that I shouldn't be stressed out or I must need to eat properly. And luckily I'm her mother.

Matapos ang tawag ay naghanda akong lumabas dahil narin sa ilang araw na pag-iistay sa bahay ni Xavier magmula pa nang dumating dito.

Dumiretso ako ng golden mall at pumasok sa isang kilalang salon s***h boutique. Sinalubong ng mga alagad ng baklang dyosa o mas kilala bilang Mamita Den. She's a popular stylist of many socialite women. I remember when my Mom introduced her, she's very accommodating and a fairy godmother to all.

"Hi iha, how may I help you?" rumehistro ang familiarity sa kanyang mata kahit lumipas ang panahong wala sa Pilipinas

"I-i'll be attending a huge event M-mamita."

"Oh." she mouthed an "O"

Agad niyang hinila sa malaking mirror,sinipat sipat ang aking buhok at tinignang maigi ang aking mukha at bahagyang ngumiti.

"You look like your Mom. By the way how is she?" I hesistantly respond from her question.

No one knows about the life we had in Italy. We detached our family in the social circle because of bankruptcy and dragged them down in such disgrace for being impregnated.

"S-she passed away last two years." may bumikig sa lalamunan ko dahil nanariwa ang ala-ala ng ina ngunit agad ding nakabawi.

"Sorry iha, I didn't know." makikita ang gulat at simpatya sa kanyang mukha.

"Its okay." ngumiti ako upang mapawi ang bahagyang lungkot.

Ilang oras ang itinagal sa salon bago tuluyang bumalik sa condo. I just couldn't believe the magic of Mamita's hand because she gave me an aura that spit elegance and poise. Pagkadating pa lamang sa tinutuluyan ng binata'y inayos ko na ang susuutin at make-up then the last stroke of lippies on my lip tells it all. Naghalungkat na lamang ako ng cocktail sa mga nadalang damit sapagkat masyadong magastos kung bibili ako para lamang sa iisang gabing kasiyahan. I've learned practicality when I stayed in Italy for over a year therefore I always keep on reminding myself that my life was not the old life I've had before so I have to wake up in the reality that I'm nobody at all.

Malungkot akong tumungo sa bintana at sinilip ang mga nagtatayugang gusali...

"Kurt I have to go back from the hospital." nagmamakaawa ako at namamalisbis ang mga luha sa mata.

"Who the hell told you to ruin my plan. Iba ang usapan natin after you delivered that child." sigaw ni Kurt.

Umiingit ang sanggol habang nasa sasakyan kami ngunit wala akong magawa sapagkat bukod sa nanghihina'y binalak ni Kurt na idamay pati sila Mommy at Daddy at dahil sa kalagayan ng pamilya ay pikit matang sumunod na lamang sa mga balak ng binata.

Nag-stay kami nang anak ng ilang linggo sa penthouse ni Kurt hanggang isang araw ay inutusan niya kong bumalik sa mansion at humingi ng tawad sa mga magulang at kumbinsihing umalis ng Pilipinas.

I'm still hoping that Xavier would search me or rather this unfortunate event is just a practical joke of fate but even if I slapped my face a thousand times it would never change the fact that I lied with the man I have ever loved.

Ayon sa napag-usapan ay bumalik ako nang mansion.

"M-mom, Dad I-im sorry" lumuluhang pahayag sa mga magulang.

Nagkatinginan ang mga ito bago niyakap ng mahigpit ng aking ama't ina. This is the most unbearable scenario I've always wanted to witness though they still accepted me with every mistake that I did in the past.

"We love you anak, always remember that you're still the only princess I've ever had." ani Dad kasabay ang mahigpit na yakap ng ama.

Tuluyan akong natanggap ng mga magulang at agad sinabi sa mga ito ang balak na paglisan sa Pilipinas na agaran namang sinang-ayunan ng mga ito.

We left the Philippines and flew from Italy. Inayos ni Kurt ang lahat ng mga papeles sa pag-aakalang susuportahan niya kami dahil siya ang nagdala sa amin sa lugar na iyon ngunit taliwas sa inaasahan ang nangyari sapagkat hindi alam ng mga magulang na ibinenta ng ama nito ang shares na ipinagkatiwala sa kanila.

We forced to stay in a small apartment and lived there miserably. My parents took care of my son while I'm working as a clerk in a small company . Sa twing' nakikita ang pagtitiis ng mga magulang at sa kanilang mga malulungkot na mata hindi ko maiwasang sisihin ang sarili na siyang dahilan ng aking madalas na pag-iyak gabi-gabi.

One day, I woke up with the loud shout came from my parent's room.

"Margaux!"sigaw ng ama.

I saw my Dad lying on the floor hugging my lifeless mother coz' she took her own life without us knowing that she was taking a lot of pills. Dad became an alcoholic again after my mother's death. Ngunit hindi iyon ang ipinapakita niya sa apong si Den-den at maging sakin ngunit alam kong nahihirapan ang ama sa mga nangyari sa aming pamilya.

Hindi ko gustong manatili sa Italy makalipas ang isang taon matapos ang insidente ngunit si Dad na mismo ang nagpasyang duon na lamang kami mag-stay dahil kahit bumalik daw kami sa Pilipinas ay di rin magbabago ang lahat.

Until one morning when I'm about to go to work I noticed that it was very different compare from the usual morning I've had because my Dad cooked for our breakfast and seems that he was a bit happy.

"Iha kain na bago ka pumasok sa trabaho." anito na sobrang lapad ng ngiti.

"O-opo. You look happy Dad what happened?" sinabayan ang kasiglahan ng ama.

Hindi ko alam kung guni-guni lamang ang biglaang pagdaan ng lungkot sa mga mata ng matanda ngunit agad ring nawala at napalitan ng mas masiglang aura.

"Wala naman iha, naisip ko lamang na dapat hindi maging malungkot kahit w-wala na ang mommy mo."

I'm very glad with the thought of Dad regaining his life and trying to be fine after the trials we've been through. Naiwan si Den-den sa kanyang lolo at bakas ang kasiyahan sa mukha ng anak dahil nilalaro ito ng ama bago ako umalis. The etched smile on my lips never faded til' I finished from work. Nanatili muna ako ng ilang minuto sa trabaho at tinapos ang ilang mga gawain ngunit maging hanggang sa oras ng uwian ay di nagbago ang masiglang pakiramdam. I even greeted the receptionist in the building wherein our rented space were located at. I've decided to used the stairs because it's just only at the second floor. Kumatok ako ngunit walang bumubukas mula sa loob. I've felt a sudden rage of fear and my heart was also throbbing rapidly .

"Daddy! open the door please? Dad? Denden!" kinakalampag ko ang pinto at tumagal ng ilang minuto. Siguro'y nabulahaw ang kabilang flat kaya't binuksan ang pagmamay-aring pinto.

"Hi Madam' did you see my father? He's with my five-year-old son." anas ko sa nanginginig na boses ngunit nawala ang lahat ng pangamba ng sumulpot ang anak mula sa loob ng flat nito.

"Your Dad asked me to look for your son. He said he was going somewhere early this morning." magiliw na saad ng ginang.

Nagpasalamat ako at agad kinuha ang anak. I borrowed the duplicate key from the receptionist. Matapos makapasok sa loob ay nilibot ang tingin at bahagyang sinipat kung may nabago ngunit ang tanging napansin ko lamang ay sadyang napakalinis ng bahay.

"M-mommy saan lowlow papa?"

Pinakain ko ang anak at hindi pinansin ang tanong nito sapagkat abot-abot ang kaba sa dibdib habang inaasikaso si Den-den. Magaala-sais na ng gabi ngunit wala parin si Dad kaya't nagpasya akong hanapin ito at muling ihabilin sa kapit bahay ang bata.

Nilibot ko ang ilang eskinita malapit sa lugar namin at maging sa ilang mga spot na madalas puntahan ng matanda ngunit nanatiling bigo hanggang sa nakakita ako ng mga taong nagkukumpulan sa gitna ng kalsada.

I know a bit of their language and based on what I've heard, it was an abrupt accident. Na-curious ako at bahagyang sumilip sa mga taong nagkakagulo ngunit nang makita kung sino ang mismong nakabulagta'y hindi ko alam kung paano mag-rereact sa nasaksihan, kung paano babaguhin ang mga nangyayari. I've felt like a paper drifting in shallow of darkness.

Dad! No! No!

"Dad! No. Dad! help us please!" namamalisbis ang aking luha sa mga mata at parang huminto ang mundo lalo nang makita ang ayos ng amang duguan at wala ng buhay.

"Please! Help us. Dad!!!!" sigaw ko. I've felt someone carried me somewhere afar from my father then all the people became panned of my unvividly vision. I saw the ambulance taking his body while some cops were asking me a bit of information. I craned my face then suddenly saw some scattered papers and a bag of bread and candies along the pavement.

Nanginginig kong pinulot ang ilan sa mga ito at binasa ang nakasulat.

Curriculum Vitae of Ricardo Dela Fuente applying for the position of office staff in Italia Compañera Incorporated.

Duon bumuhos ang lahat ng sakit, hapdi at pagsisisi sa lahat ng nangyari sa aking mga magulang. I wanted to scream and hate the world for taking me into this kind of situation.

Dad I'm sorry for being a failure.

Mapait kong pinahid ang luha sa aking mata at inayos ang aking sarili sa salamin. I've been so numb for too long after those tragedies however, even if i tried so hard to pretend that I'm already moved on it was still haunting me as if it was only happened yesterday. Matapos maalala ang mga masasakit na pangyayaring iyon ay inabala ko na lamang ang sarili sa pag-sasaayos at pinipilit iwaglit ang ilang detalye ng aking nakaraan.

Maya-maya'y tumunog ang doorbell at tinitiyak na ang binata na ang dumating kaya't sinipat ang sarili sa salamin bago tumungo ng sala kung saan naroon ang pinto.

Napansin ko ang bahagyang paghagod ng tingin ni Xavier sa aking kabuuan ngunit biglang iniwas ang mga mata at parang hindi nagustuhan ang nakita.

"Are you ready?" seryosong tanong nito.

Tumango lamang ako kaya't walang sabi-sabing pumasok na lamang siya sa loob upang ilapag ang attache' case at dumiretso sa masters' kapagkadaka'y, may dala na siyang coat at sabay isinuot lamang ng binata saka nagmamadaling lumabas.

"Hurry up! we're almost late." anito na di man lamang ako inalalayan palabas.

Ungentleman as it's finest!

Hinahabol ko siya maging ng makasakay ng elevator ngunit di namin inaasahang marami kaming makakasabay pababa at karamihan ay puro lalaki na marahil ay tenants rin sa naturang gusali. Almost all guys were looking at me as if I was kinda foreign from their eyes.

"E-excuse me" anas ko sa mga naroon.

Nagsihawi sila ng kaunti ngunit halos di rin makakilos hanggang sa may maramdaman akong kamay na pumulupot sa bewang.

"Loving the attention of these assholes?" bulong ng binata sa gilid ng aking tenga.

I've felt the same intensity and gushing of bolts in my system because of his little gesture?

"W-what are you trying to say?." he tigtened his grip as if tracing every curve of my paunch. Kung hindi lamang sa matatalim niyang titig at mga salitang nakasusugat sa damdamin ay iisiping may katiting na pagtingin ang binata.

"Trying to be innocent huh?" muli niyang bulong na halos magpahina sa tuhod ko dahil sa malakas na epekto ng kanyang hininga sa aking tenga.

"X-xav wala akong alam sa mga sinasabi mo."

"Don't try so hard baby." he tigtened his jaw and dangerously smirked.

Pagkalabas namin ng elevator ay agad niyang binitawan ang pagkakahawak sa bewang at basta na lamang dumiretso ng sasakyan animo walang nangyari.

Mabilis kaming nakarating sa venue at habang papasok ay muli nitong nilingkis ang isang kamay sa bewang ko na agad nagdala ng kiliti sa aking kabuuan.

"Don't ever try to flirt again baby. Are we clear?" he licked his lower lip.

Shit! Why now Xavier? Gusto mo ikulong na kita sa kwarto?

Bahagya akong napangisi sa mga tumatakbo saking utak kaya't ng mapatingin sa gawi ng binata'y muntik masamid dahil nangungunot ang noo nito marahil ay napansin ang pinipigilan kong ngiti.

Pagkapasok namin sa mismong loob ay sumalubong ang iilang media, kanya-kanyang flash ng kanilang mga camera ngunit makailang sandali'y hinatak niya ko sa isang mesa.

"Bud! We're here." anas ng pamilyar na lalaki na siyang pinakamatalik na kaibigan ni Xavier.

Michael Ayala III.

Iginiya niya ko sa mga ito at ipinakilala sabay nagtanguan ang mga kaibigan ni Xavier na parang may alam sila na hindi ko alam.

"Hi Destiny! Come join us." paanyaya ng isang babae.

Napag-alamang iyon ay si Leah na siyang tinatangi ng binata noon pa man. Pinagmasdan ko ang maamo niyang kabuuan. Hindi kataka-taka kung bakit siya nagustuhan ni Xavier dahil sa kasimplehan nito ngunit napakaganda at maaliwalas ang mukha.

Bantulot akong naupo ngunit sa ilang kwentuhan ay unti-unting naging komportable sa mga ito.

"Buti naisama ka ni Xavier." magiliw na saad ni Leah.

Pinakilala niya ang ilan sa mga kaibigan ng HOMIGEN. I've never felt this kind of friendly gesture from other people except with my bestfriend Suzie. Ganito pala ang pakiramdam na may tinatawag kang circle of friends.

"Hindi naman pasaway si Xavier, Destiny?" anang asawa ni Leah.

"H-hindi naman. He's just being himself." saad ko.

"Bud hindi mo naman kaagad sinabing nakajackpot ka!" sabad ni Lyndon na ikinatawa ng lahat.

I craned from the side then I saw a glimpse of smirk from his lips but when he saw me intently looking at him, Xavier immediately changed his reaction into serious face.

"Bud, why are you blushing?" susog ni Kuya Richmond na lalong pinagmulan ng tawanan.

"f**k you!"

These men doesn't really know me at all. I guess it's safe for me if they didn't remember those shameful scene in the past.

Nagkumpulan ang magbabarkada kasama ng kani-kanilang partners pwera kay Xavier at Lyndon na halos parehas ng likaw ng bituka. They both love women, s*x and power. Maya-maya'y naging abala ang mga ito sa ilang topic na hindi ko din masakyan sapagkat ngayon lamang ako nakapasok sa circle ng mga ito ngunit kahit ganoon ay mabait parin ang mga babaeng kasama ng mga kaibigan ng binata kaya't hindi ako nailang kahit kaunti.

"Hey, Destiny you wanna dance with me?" yaya ni Lyndon.

Hindi ko alam kung tatanggapin ang kamay ng lalaki o sadyang tatanggihan. Bahagyang sinipat ko si Xavier ngunit parang wala lamang rito at kahit siguro narinig ng binata'y hindi niya nililingon. He's kinda busy chattin' with some hoes that simply coming in and out at our table.

"May magagalit ba?" muling anas nito.

Tinignan ng binata ang tinitignan ko kaya't nakuha niya yata ang iniisip.

"Hey buddy, can I dance your pretty date?" paalam ni Lyndon habang di nawawala ang ngisi sa labi. He even licked his upper lip.

Tumingin lamang si Xavier at parang walang pakialam sa sinabi ng kaibigan. Hindi ko alam kung anong mararamdaman sa pambabalewala ng binata. All I could feel tonight is a rage of rebellion on how he treats me, how he makes me feel like nobody in his life.

"Lynds, wag mong lunukin si Destiny, she looks so scared" Alex said though, he tried to kid me out but still he has a serious face.

Ngumisi lamang ito at muling bumaling sa gawi ko. I accepted his hand so I could join him in the crowd then he insistly brought me in the dance floor, he's very gentle yet playful with his motion while we were dancing but not until someone at the back pushed me so hard.

Nilingon ko kung sino ngunit mas napansin ang masamang titig ng babae. She's fuming mad while staring at us as if we did something very wrong.

"Hi, do you know me?" madiing bigkas ng babae.

Bahagya akong umiling rito at saka tinignan ang binata na sadyang nakatiim bagang. His jaw tightly clenched and also spitting an aura of being arrogant. This is really my first time I've seen Lyndon pretty serious as hell even when I was younger way back then. He's more jolly and funnier among his friends.

"I'm sorry I didn't know you." I smiled at the woman in a friendly manner.

Bahagyang nag-iba ang ekspresyon ng babae at medyo gumaan ngunit palaban parin.

"Sam stop this. How many times do I have to tell you to stop bugging me." inis na saad ng binata.

"So itong babaeng to' ang ipinalit mo, ha? Hey woman, I will strangle your not so pretty hair if you cannot stop flirting with him."

"You brat! Stop it, can you Samantha?" saway ng binata

Nagbabangayan sila sa gilid habang ako'y di alam ang gagawin at nasa gitna ng dalawa. I couldn't understand what is the real score between them but based from their reaction they're like lovers quarreling because of me.

Tumingin nang masama sa gawi ko si Samantha at medyo kinabahan ako dahil sa mga luha sa kanyang mata. It seems that she was in pain or something, same thing as what I've always felt with Xavier when everytime I see him with some other women.

"You!"

"W-why?" ang tanging naisagot ko.

"This is all your fault. I will teach you a lesson slut!" anito.

She abruptly grabbed my hair therefore, I didn't get a chance to comply or even explain my side. Hindi ko siya pinatulan ngunit pinipilit kong iiwas ang sarili sa ginagawa ng dalaga.

"Stop it Samantha! f**k let her go!" awat ng binata

"I hate you both!" sigaw nito at mas diniinan nito ang pagkakasabunot sa buhok ko.

Bahagya akong napaigik sa sakit.

"H-hey please let go of me! Please!"

Maya-maya'y nagsilapit ang mga kaibigan ng binata at inawat ang babae. Pinilit nilang tanggalin ang kamay ni Samantha at inilayo sa akin. The wife of Troy keep on saying sorry because of what her bestfriend did. She immediately pulled Samantha out in the crowd.Nagpaumanhin din si Lyndon sa kung sinong nasa likod ko bago naramdaman ang mga kamay na humila sakin palayo sa mga ito.

Nang lingunin ko kung sino'y kaagad gumapang ang kaba sa buong sistema ng makita ang seryosomg itsura ng binata habang patuloy niyang hinahatak patungo sa parking lot. He's holding me tight as if I'm a culprit who were somewhat committed a heinous crime.

Nang makarating kami sa parking lot ay agad niyang binalya sa nakaparadang kotse.

He jailed me with his both arms and put only a little space between us which really makes me weak.

"f*****g explain to me if what was that?" anito sa mahina ngunit marahas na tono.

"X-xavier wala naman akong g-ginawang--" agad nitong pinutol ang sasabihin ng hampasin ng binata ang kotse. Nagulat ako kaya't mas natakot sa galit na nakikita sa mga mata niya.

"Really!? Flirting my friend doesn't make you rich, woman. Ganyan ka ba kadesperada ha?"

"Wala akong alam sa sinasabi mo!"

"Hindi mo na ko maloloko Destiny Dela Fuente."

Tumulo ang luha ko sa pinaghalong pait at sakit ng mga sinasabi nito na parang alam niya ang lahat ng mga pinagdaanan ko para husgahan.

"P-please, I-i wanna go home."

"Bakit ayaw mong marinig? Totoo di ba? You're dealing with me para ipaako ang lumubog niyong negosyo."

"Please..stop it Xavier."

"No you listen to me, I'm not into you anymore. Nandidiri ako sayo dahil sa mga ginagawa mong kababawan!"