Sa sandaling iyon ay naramdaman kong muli ang pamumuo ng inis sa sistema ko. Is she even real?? Hindi ko na rin naiwasang maalala ang nangyari noong umaga.
Meanwhile, Aliyah remained still, almost looking innocent. This time, she stared at me before saying “hi”. My eyes furrowed due to confusion. Hindi ko lubos maisip kung paano gumagana ang utak niya. Akala mo rin ay bagyong walang pakundangang manalasa, basta siya buhay ganon. Tila sala sa init, sala sa lamig ang taong ito. Hindi ko rin alam kung may amnesia ba to o memory gap?
Nang hindi makapag-react sa naunang sinambit, mahiyaing ngiti ang ipinukol niya sa akin na siyang muling nagpakulo ng dugo ko. Kung ilagay ko kaya sa thermos namin tong dugo ko at ito ang ipang kape niya mamayang gabi para kabahan naman siya?
"Hey, Hi-"
One
