Just as I entered our house, my mom already greeted me with a tight hug. I didn’t know what has gotten in me but I just found myself crying in her embrace. Damang-dama ko ang pagka-miss ni mama sa akin gayong ilang linggo lamang iyon. Lahat ng dinadalang emosyon ko kanina sa byahe ay tila nawala sa mga sandaling ito.
Even mom has not yet said anything; I’ve already felt the forgiveness in both of us. Naiwan naman ang mga kapatid ko na maluha-luha ngunit mangiti-ngiti rin sa nasasaksihan nila ngayon. Sa bilis ng pangyayari, noon ko na lang din naisip na baka kanina pa sila nag aabang sa pagdating namin ni Ate.
“I’m sorry Chen, hindi sinasadya ni Mama na masaktan ka,” unang bungad ni Mama. Narinig ko pa ang tuloy-tuloy na pag hikbi niya na siyang nagpaiyak lalo sa akin.
Para kaming nasa
