Takot at nagmamadaling bumaba si Oliver sa sasakyan niya. Nakita niya sa harapan ang lalaking nakahandusay sa kalsada. Agad niya itong nilapitan habang nanginginig ang kamay.
“A-Ang anak ko,” ang mga salitang sabi ni Lorenzo sa binatang si Mr. Shein.
“Manong, p-pasensya n-na po kayo…” Nanginginig ang boses nito habang lumalapit kay Lorenzo. Ngunit ang paulit-ulit na binibitawan ni Lorenzo ay ang salitang anak sapagka’t alam niyang malakas ang pagkakatulak niya dito.
“P-Papa,” dahan-dahang nag-angat nang tingin si Mr. Shein at nakita niya ang katorse anyos na si Lorelay na nakaharap sa lupa at nanghihina na halos ay mawawalan na ng malay.
Nanlalaki ang mga mata ni Mr. Shein habang nakatingin sa batang babae na namumukhaan niya. Dahan-dahan siyang lumapit dito. Labis ang takot ang lumuko
