“Tata Cedro, tulungan mo naman ako. Pakibulong naman sa Dios na huwag munang kunin si Lara sa akin.”
Nasa harap si Eman ng puntod ng tiyuhin. Suddenly, he felt like talking to someone and there was only one place he wanted to be right at the moment. Dito niya naisipang magtungo. Parang buhay na nagkikwento siya sa puntod ng matanda ng tungkol sa buhay niya, ng mga bagay tungkol sa kanila ni Lara.
“I need my wife, Tata.”
Napatingala siya. Gumuhit ang kulog sa langit. May pagbabantang umulan.
“Lord, not my wife. Huwag naman siya ang maging kabayaran ng katigasan ng loob ko. I can’t live without her.”
Ilang sandali pa siyang nanatili sa kinatatayuan.
“Sir, tayo na ho. Naghihintay na ho ang chopper.”
Bahagya niya lang tinanguan si Damian. Nagpaalam sa tiyuhin at sumakay sa kotse na na
