His Arms

Chapter Five

05

PARANG SINAGASAAN ng daan-daang sasakyan ang katawan ko. Damn. Pero nangingibabaw pa rin ang sakit sa aking ibaba.

Napamura ako nang pilitin kong igalaw ang aking balakang ngunit nabigo ako dahil talagang masakit. Minura ko nang paulit-ulit sa aking isipan si Isaiah!

Bwesit siya! Wala siyang puso! Nakaka-gigil siya.

Nagising ako nang halos naglalaban ang liwanag at dilim. Nakabukas ang mga kurtina ng aking kwarto at may nagkalat na gamot sa side table.

"You're awake." Wika ng baritonong tinig sa pinto. Iginalaw ko ang aking ulo upang tingnan ang nagsalita.

I was surprised when I saw a tall man with a scrub suit comfortably leaning on my door frame.

Nakangisi siya sa akin na para bang inaasar pa ako sa kalagayan ko.

"Who are you?" Mahina kong tanong na panigurado kong narinig pa rin niya.

"Hmm, let's say I'm your doctor. Damn, baby you're so beautiful." Mapaglaro nitong sagot at bumaba ang tingin sa aking tiyan at p********e.

Nanalalaki ang mga mata ko at halos mapamura sa sakit ng bigla aking umupo.

"Ouch! Argh! You...! You l-literally s-saw me...n-naked?" Naiilang kong tanong at kinagat ang loob ng aking pisngi upang pigilan ang hiyang nararamdaman ko.

"Hmm-mm. Of course, hindi ko masisisi si Isaiah, you're really beautiful and almost perfect." May mapaglarong ngisi ang lumabas sa kaniyang mga labi at gustong-gusto ko na talaga siyang batuhin ngunit pinipigil ko lang ang aking sarili dahil doktor siya.

"Um...b-by the way, nakita...mo ba s-siya?"

Humalakhak siya ng malakas na nagpasingkit sa kaniyang mga mata.

"You're really cute, Michaella. Kaya naman pala minura-mura na ako kahapon ng lalaking iyon para lang mai-check ka. Now I know the reason, you're just too irresistable. Nakakagigil ang ganda mo." Ngisi niya.

Ramdam kong nadagdagan ang pula ng aking mukha at halos iniiwasan ko na ang mapaglaro niyang titig.

Sino na naman ba ito? Bakit lalaki pa ang nag-check sa akin?

I curse you, Isaiah! Papatayin kita oras na magpakita ka sa akin.

"Oopps! Sorry, Miss Cute. I'm not really your doctor. It's my Mom. I'm just kidding earlier. Nakakatakot ka naman mainis." Natatawa pa rin nitong wika habang pinagmamasdan ang mukha ko.

Pare-pareho lang talaga sila!

Tinaasan ko siya ng kilay.

"Then, who are you really?"

"Fiesty, huh? Haha. I'm his friend. Don't mind me. You should eat and drink your medicine to minimize the soreness you're feeling."

Seryoso na ang kaniyang mukha. He walked towards my bed at inayos ang mga gulong gamot sa side table.

"I-is that all my medicine?" Nagaalala kong tanong. Ang dami naman.

"Hmm. Yeah. My mom prescribed you all these for two weeks. I'm a surgeon and I don't really intended to joke earlier. I'm sorry." He genuinely smiled to me after arranging my medicines.

Inabot niya sa akin ang kaniyang kamay para sa isang hand shake.

I was confused and he chuckled when he saw my reaction.

"I'm Klade Lazaro. Don't worry, I'm a friendly type of a person, you can count on me! Nice meeting you, cute Mica!" Natutuwa niyang wika.

"I'm Michaella Miller, nice to m-meet you too." Nahihiya akong nagbaba ng tingin habang inaabot ang kamay niya.

"Hey, don't be shy. I won't bite." Natatawa niyang hinuli ang aking kamay at nakipag hand shake. Ramdam ko ang init ng kaniyang palad sa nanlalamig kong kamay.

"s**t! I almost forgot. You should eat. Where the hell is that 'holy' man?" Natataranta niyang binitawan ang aking kamay.

"Ang lamig ng kamay mo." Pagpapatuloy niya at kinuha ang cellphone niya sa bulsa.

I sighed heavily. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata. Gusto ko nang humiga ulit pero alam kong kikirot na naman ang katawan ko kapag gumalaw lang ako ng kaunti.

"Hey, bud! Where the heck are you? Mica needs to eat. She's awake now!" I heard Klade talking to someone over the phone but I didn't tried to listen.

Kinagat ko ang aking pangibabang labi at pilit na humiga. I successfully moved my body to lie in my bed but I shrieked in pain again.

"Damn! You bastard! Come here! Ang lakas ng loob mong ilabas ang p*********i mo pero hindi mo naman mapanindigan!" Klade shouted.

Nakakabingi naman siya. Ilang oras na ba akong tulog?

"How long I've been sleeping?" Mahina at paos kong tanong.

"One and a half day, Mica." Klade answered with a heavy sigh.

Napangiti ako ng mapait. Kaya naman pala kumakalam na talaga ang sikmura ko.

Tindi din talaga ng hari ng mga demonyo at hindi man lang ako bigyan ng pagkain. Sabagay, ano pa bang aasahan ko sa lalaking 'yun? Wala. Zero. Nothing.

"Why?" I asked while playing with my hair.

"Huh?" Naguguluhang boses ni Klade ang narinig ko. Napatawa ako ng mahina.

"Why am I experiencing these, Doc? Am I too bad? Is this my karma?" I said and twirled my fingers to make a curl out of my messy hair.

I kept my eyes closed and waited for his answer.

"I'm sorry, Mica. I'm not the one who's responsible to answer that. Ask 'him'." He apologetically said.

I heard him walked towards me. I felt his hand softly caressing my hair, I don't know but I felt safe. He continually caresses it as his big hands covered my fingers playing in my hair.

"Klade?" I was confused.

I abruptly opened my left eye to peek on what he's doing. I saw how his dark chiseled eyes stared at me for a second before he closed his eyes and frustratedly sighed.

"I'm sorry, I have to go." He answered quickly and before I realized, I am alone again.

I stared blankly at the ceiling while reminiscing my life with my Nanay. I just can't stop myself from doing it, dito lang kasi ako nakakakuha ng lakas ng loob para harapin ng matapang si Isaiah. Pakiramdam ko kasi, wala nang nagmamahal sa akin.

The cold breeze from a cold night touches my skin as the wind passed through the opened glass window. The dark view from outside keeps me from my sanity. I feel like I am becoming insane day by day living with him. I hate this feeling. I really do.

A soft and gentle knock led me back to my reverie. I cleared my thoughts and completely stared at the closed door.

Napangiti ako ng mapait nang makita kong si Isaiah ang pumasok.

Himala, kailan pa natutong kumatok ang lalaking ito? Nasunog na ba ang palaisdaan para gawin niya ito? O kaya naman nakakalipad na ang baboy?

I lost my negative opinions about him when I saw how he dressed today.

He's wearing a white navy blue dress shirt with a bow tie around his neck and tied into a bow in his throat. I immediately avoided my gaze out of him to block the sudden rushing of wild thoughts out of me.

"I told myself that I will make you pay for what you did, but with my condition, I think kapag umayos na ako at gumaling na ang pakiramdam ko." I said without even minding his presense beside my bed.

"Manang will bring you food, eat those and drink your medicine. I'm going outside, I'll be back in a jiffy." Matigas niyang sagot sa akin.

His dark black eyes stared at me for a moment before leaving me dumfounded on what he did. He kissed me on my forehead!

I was surprised!

"Manang, feed her, her medicines, don't forget. I'm counting on you." Baling niya sa taong nasa likuran niya matapos niya akong halikan sa noo.

"Iho, makakaalis ka na. Gawin mo na ang mga reports mo, malulugi na ang kompanya mo niyan sa mga pinaggagagawa mo, eh." Taboy nang matanda sa kaniya.

Napaismid na lang si Isaiah at tipid akong sinulyapan bago umalis.

"Sige na, kain na, anak. Susubuan na lang kita, ha?" Maya-maya pa ay wika ni Manang.

Napangiwi ako. Ano na lang ang iisipin nito sa kalagayan ko? Argh.

"S-sige po." I answered shyly.

Manang organized everything, from my foods to my medicines. She took a spoonfull of rice and a little part of a chicken meat cooked in a tomato sause.

Natakam ako bigla at ibinuka ang bibig ko sa pananabik. Gutom na gutom talaga ako.

Halos maubos ko na ang pagkaing inihanda sa akin nang maramdaman kong may pumasok. I didn't even took a glance on who the hell entered, I'm too amazed on what I'm eating. Patuloy din sa pagsubo sa akin si Manang at hindi rin niya pinagtuunan ng pansin ang pumasok.

Dumighay pa ako nang maubos ko ang lahat. Inisang lagok ko ang natirang tubig at halos maibuga ko ito palabas sa aking bunganga ng makita ko ang tila naa-amaze na mukha ni Isaiah.

"Wow, you really loved my cooking. Masarap ba?" Nakataas ang makakapal niyang kilay habang tinatanong ako.

Napa-maang ako. Ano daw? Cooking daw...niya? Tinitigan ko ang wala nang lamang plato at bumalik ang tingin ko sa kaniya.

"Ano?"

Napatawa si Manang sa tabi ko at inayos ang nagulo kong kumot habang binubuksan ang tabletang hindi naman ako pamilyar. Baka naman lason na iyan?

"Huwag mong pansinin ang batang iyan, iha. Aba, matapos magluto ay bigla ba naman akong hilahin papasok dito sa kwarto mo at utusang pakainin ka. Bakit hindi na lang siya?" Parang wala lang na wika ni Manang.

Namula ang buo kong mukha. So, my calculations are right, this demon-like man in front of me can cook, huh? I'm not informed.

"Manang! You can go now, I'll take care of her." Sikmat nito at galit-galitang umupo sa may paanan ko.

He's still wearing his 'office attire' and I can't help but to be amazed on how he dressed himself.

"Naku! Kayo talaga! Namumuro na ako sa inyong dalawa! Noong nakaraan, pinaalis mo ako dahil sinasaktan ko ang 'mahal' mo, tapos ngayon, pinapaalis mo na naman ako! Naku! Naku! Hindi na ako talaga babalik dito!" Mukhang nanggigigil na ang matanda at alam kong napikon na ito dahil sa lalaking nakatitig sa akin ngayon na para bang kami lang ang tao dito.

"Manang, sorry po. Salamat nga po pala sa pagkain." I genuinely smiled at her.

She nodded and fixed my medicines and threw it in the face of Isaiah who was startled and angrily walked out the door.

"Now, akin na ang gamot ko. Gusto ko nang magpahinga." Mahina kong wika at matamang tinitigan ang mga gamot na nagkalat ngayon sa harap niya.

"How are you feeling?"

"Not your business." Masungit kong tugon.

He sighed heavily na para bang pasan na niya ang mundo. Tumitig siya sa akin at halos maduling ako nang bigla siyang dumukwang sa akin at pisilin ang namumula kong pisngi.

"Ang sakit! Why did you do that?" Inis kong hinawi ang mahaba kong buhok at galit siyang tinitigan. Marami kang kasalanan sa akin, lalaki!

"Mica, I...don't know." Lito niyang wika.

Lito ko din siyang tinitigan. Para siyang alien sa pinapakita niyang mukha ngayon. Parang naluging alien, ganun.

"What's your problem? Let me have my medicine! I wanna sleep and have my rest now." Kunot na kunot na ang nuo ko pero parang hindi siya natitinag.

"Hey! Earth to Isaiah, the king of all demons!" I waved my hands in front of him and abruptly pinched his rosy cheeks.

Mabilis siyang nakabawi sa ginawa ko at sinamaan agad ako ng tingin.

"What?" Sikmat niya sa akin.

Wow. Siya pa ang galit? Ang kapal nang mukha.

"What-watin mo 'yang mukha mo! Ang sabi ko, maaari ko na bang makuha ang gamot ko, kamahalan?" Sarkastiko kong tugon.

He seemed to be back in his daydreaming dahil ilang ulit pa siyang kumurap.

Ikinumpas ko ang kamay ko at itinuro ang hawak-hawak niyang tableta. I think it's a pain killer. Tamang-tama dahil patuloy niyang pinapasakit ang ulo ko, maliban pa sa ginawa niya sa katawan ko.

"Oh! I forget!" Ngayon naman ay nakangisi na siya.

"Yeah, you forget because you were like a lost and fallen alien who's been sitting there just to stare at me? Seriously? Lalo mong pinapasakit ang katawan ko." I said as I rolled my eyes as him.

Para naman siyang nataranta dahil mabilis niyang tiningnan ang hawak niya.

"Oh! But...the problem is...I don't know what to do right now." Namumula niyang wika.

Namumula? Wow. Big word.

"Hindi alam? Ibibigay mo lang sa akin iyan at iinumin ko!"

"No! What I mean is... hindi ko alam kung alin dito ang ipapainom ko sa'yo!"

At tuluyan na nga akong nahimatay.