Chapter Twenty-One

2048 Words

21 MOM EVEN had the guts to tell me how much they love me where in the first place they are the main reasons why I was locked in my past. That was just crazy, nakakagago at nakakasawa nang mapakinggan pa ang mga kasinungalingan sa paligid ko. Akala ko tapos na ako sa lahat ng 'yun, hindi pa pala. I felt suffocated, my heart was so heavy. My fists automatically punched my chest, hoping that in this way, the pain will lessen, I wanna die. "Anak, makinig ka---" "Pa'no ako makikinig, Mom? Walang-wala ang sakit na 'to sa naramdaman ko noon, biruin mo, sarili mong magulang ipina-ampon ka dahil lang sa mga walang kwentang paniniwala ng angkang ito?" Itinigil ko ang pagsuntok sa aking dibdib at mariing tumitig sa mga mata niyang may bahid ng takot. "Sana hindi na lang ako naging Miller, sana

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD