The Underworld Prince Next Door

CHAPTER 26

In the Area 667, every outsiders can come in without strict restrictions. Every residents in here welcomes the newcomers with their gestures. Area 667, unlike the Area 666 is more like a home.

With the protection of the City Lord and also the King’s Saviour, everyone is at peace and confident for their safety and well-being.

It may not be as advance like the Area 666, the air in here is fresh and pure with fragments of spiritual energy that is good to Immortals like Evans and Harriet.

The water in here is fresh. The fishes and shellfishes are fresh straight from the ocean.

This place can be considered as paradise.

But the beauty in here was upgraded with the fairy that lives in the depths of the forest near the shore. Her red hair flows in the air. Her blue eyes that makes a different contrast in her beauty that calms every person that will see her. Her pointed ears and long fingers that also makes her more popular and extraordinary. And her jade-like skin that every men and women admires and envy.

Some people who is very lucky sometimes saw her fly with her white wings. Every plants, trees and nature she flew over blooms and sparkling. It is a scene that cannot be replaced by anything.

Everyone calls her Fairy instead of her real name. And Harriet, is already used to it.

Evans and Harriet became good friends. He teaches her how to use a harp to soothe their moods. While Harriet is telling him stories about her life and also her stories that she wrote. They have mutual understandings that everyone thought that Harriet will be the City Lord's Lady.

News about the Fairy spread through every visitors mouth to other areas. Everyone’s attention turned to it and paid the Area 667 a visit. It helped the tourism of the area and made huge profits that helped all the citizens in here.

Harriet didn't take any credit on it nor money for her 'contributions'. She is contented in her life right now even though she only have some pets and plants that accompanies her. Her bungalow house became enchanted. Anyone who have the chance that can pay a visit, it seems like they are entering a new world. Vines are everywhere, bamboo trees, fruit-bearing trees, flowers and also a small lake where Harriet take a bath sometimes.

People offers her food, treasures and even dresses. She can't send it back because when she discovers it, the sender already long gone. So, she have no choice but to accept it.

"How do you do? Did some tourists bothered you?" Nag-aalalang tanong ni Evans.

Ngumiti lang si Harriet na senyales na okay lang siya. Agad iyong naintindihan ni Evans kaya hindi na niya ipinagpilitan ang usapang iyon.

Ilang beses na niyang inalok si Harriet na manirahan sa kaniyang mansyon. Pero palaging sinasabi lang sa kaniya ni Harriet na, "pag-iisipan ko". Pero, anu't anuman, hindi susuko si Evans.

Ayaw ni Evans na may umaaligid kay Harriet. Pero dahil sa trabaho at sa biglaang pagdami ng mga bumibisita sa kanila, hindi niya magawang regular na bisitahin at bantayan si Harriet. Hindi rin niya magawang ipadala si Louie dahil maging ito ay tambak rin ng trabaho.

Malaki ang pasasalamat niya kay Harriet sa mga kontribusyon nito sa kaniyang nasasakupan. Nakagawa rin si Harriet ng isang maliit na mundo sa loob ng gubat na ginagawa niyang pahingahan. At sa tuwing dadalaw siya roon, may babaeng nag-aalaga sa kaniya na walang hinihinging kapalit.

Hindi niya maiwasang mahulog sa malalim na bangin ng pagmamahal sa dalaga.

Umupo si Harriet sa damuhan at marahang inilatag nito ang tela na ginagamit ni Harriet para higaan niya. Pinagpag niya ang kaniyang hita para gawin niyang unan. Matamis ang ngiti na sumunod siya sa utos nito at hindi nawala ang ngiti niya habang nilalasap ang buhay na binago ni Harriet.

"Nagtataka lang talaga ako sa isang bagay. Napakagandang lalaki mo pero wala ka pa ding asawa hanggang ngayon." Wala sa sariling komento ni Harriet habang sinusuklayan niya ng buhok si Evans gamit ang kaniyang mga daliri.

Ngumisi si Evans at saka kinuha ang isa pang kamay ni Harriet at ipinatong iyon sa kaniyang dibdib.

"Noon kasi, hindi pa dumadating ang nagpapatibok nito. Pero ngayon, dumating na siya." Makahulugang sagot ni Evans.

Nangunot ang noo ni Harriet at saka ngumiti. "Talaga ba? Napakaswerte naman niya."

"Halika nga. Ako naman ang higaan mo. Puro na lang kasi ikaw ang gumagawa niyan sa akin." Pag-iiba ni Evans sa usapan.

Bumangon siya at hinila si Harriet para humiga sa kandungan niya. Umiling lang si Harriet pero nagpumilit pa rin si Evans kaya walang nagawa si Harriet kundi sundin si ang binata.

"Hindi magandang tingnan ang—"

"Hush. Walang hindi magandang tingnan sa'yo. I am just returning this favor to you. Mamaya niyan kasi magreklamo ka na." Pabirong sagot ni Evans.

Sinuklay ni Evans ang mahabang kulay pulang buhok ng dalaga. Nagkwentuhan sila hanggang sa hindi na namalayan ni Evans na wala na siyang kausap. Pinanuod niya si Harriet matulog at hindi niya maiwasang ngumiti.

Mula sa mga nakasara nitong mga mata, nalipat ang kaniyang paningin sa matangos nitong ilong at natural na kulay pulang mga labi ng dalaga.

Wala sa sariling pinadaanan niya ng kaniyang daliri ang mga labi nito. Natutukso siya sa dalaga. Mas tumindi ang pagnanasa niya ng bahagyang bumuka ang labi ni Harriet. Napalunok siya ng ilang ulit at saka umiling na marahas.

'Hindi! Hindi ko gagawin ang bagay na iyan sa kaniya. Masyado na akong matanda para gawin ang kawalang hiyaan na gawaing iyon.' Sa isip ni Evans.

"Is this the famous Fairy Immortal the rumors says? She really is living up in that tittle." Napatingin si Evans sa nagsalita. Sa halip na magulat sa pagdating ng bagong ‘bisita’ ay tinapunan niya ito ng masamang tingin.

"Shut up. She's sleeping." Saway niya sa bagong dating.

"I'm really hurt, Evans. You are shoo—"

"Uhm." Natigilan si Steven sa narinig niyang pag-ungol ni Harriet. Humarap si Harriet sa may tiyan ni Evans na nagpapula sa mukha ng huli. Hindi inaasahan ni Evans na mapupunta siya sa ganoong sitwasyon.

"So cute." Komento ni Steven habang pinapanuod si Harriet matulog.

"She is mine! Don't you dare to lay a finger on her!" Pabulong na pasigaw na saway ni Evans kay Steven.

"Huh? She's yours? How come? Is there a name of yours on her body? Have you mated with her? If not, I still have a chance on her." Nakangising sagot ni Steven na lalong nagpainit ng ulo ni Evans.

"What brings you here?" Biglang tanong ni Evans habang hinahawi ang mga hibla ng buhok na humaharang sa mukha ni Harriet.

"The news about your Fairy Immortal was spread across the whole Mortal Realm. The City Lords of the different areas alongside the King's Saviour wants to meet her. But the biggest news was that, the Princes of Underworld Realm will pay a visit to your Fairy Immortal. You must be proud of having her by your side. I envy you, junior brother to have an exception beauty by your side." Balita ni Steven habang pinapanuod pa rin si Harriet.

"I will arrange it. I have to trouble you senior brother to send them the invitation. Let us make this celebration a secret from her."

Lumipas ang isang buwan. Nanibago si Harriet sa pagiging mailap sa kaniya ni Evans pero pagiging malapit sa kaniya ni Louie. Gustuhin man niya magtanong sa binata, hindi niya iyon magawa dahil nang nakaraang buwan lamang ay nagsimula na siyang magturo sa mga bata na nagbabalak pumasok sa eskwelahan.

Isinasagawa sa may gubat na pinasadyaan ni Evans na gawan ng mga lamesa ang pagtuturo sa mga bata. Palaging nababalewala ang mga lamesa dahil palagi sila sa damuhan umuupo at natutulog pagsapit ng tanghalian.

Palagi ring nagluluto si Harriet ng pagkain para sa mga bata na gustong-gusto naman nila. Lubos ang pasasalamat ng mga magulang nila na sa tulong ni Harriet, nababawasan na ang kanilang alalahanin sa pagpasok ng kanilang mga anak sa unang pagkakataon.

"We really are grateful for your help, Fairy Immortal. After being taught by you, I have no worries now when my child will go to school. They also learned how to appreciate what they have. Thanks to you."

"You are our blessing. Our treasure!"

"Please stay in here forever, Fairy Immortal."

Tanging ngiti lamang ang sinasagot ni Harriet sa mga ito. Wala siyang balak na magbitaw ng salita dahil alam niya, dadating ang araw na magbabago na naman ang buhay niya, tulad ng pagbabago ng buhay niya sa Area 666.

"I am happy to help you and the children. With them, I will never feel bored at all."

"Why's that, Fairy Immortal? Then, make children with the City Lord!"

Namula si Harriet at natatawang umiling. Wala sa isip niya ang bagay na iyon. O sa madaling salita'y hindi pa siya handa.

Natapos ang klase at nagsimula ng mag-uwian dala ang mga ginawa ni Harriet na pagkain para sa mga bata. Masaya silang nagsiuwian habang ang puso naman ni Harriet ay unti-unting bumibigat sa mga segundong lumalayo na sa kaniya ang mga bata pauwi sa kanilang tahanan.

"Kung tunay ngang hindi ako isang tao at hindi nagmula dito. Hinahanap kaya ako ng tunay kong mga magulang?" Bulong ni Harriet sa kaniyang sarili.

"Tapos na ang klase?" Tanong ni Louie mula sa kaniyang likuran.

Nilingon ni Harriet si Louie na may matamis na ngiti sa kaniyang labi. Tumango siya at nagsimulang maglakad pauwi sa kaniyang tirahan.

"Thank you for your hard work, Louie." Biglang sabi ni Harriet habang nakatalikod sa direksyon ni Louie habang hawak ang kaniyang mga kamay sa kaniyang likuran na tila ba magkahawak kamay.

Natigilan si Louie at sa unang pagkakataon ay natameme siya sa tanawin na ang amo lamang niya ang palaging nakakakakita.

Nang una niyang nakita't nakilala si Harriet, pakiramdam niya'y palagi siyang hinihigop ng kakaibang pwersa. Sa tuwing babantayan niya ito mula sa dilim, hindi niya maiwasang mamangha sa kakaiba nitong ganda at awra na siyang kinaaaliwan ng mga bata't matatatanda sa lugar nila. Pero ngayon, siya lang ang nagkaroon ng pagkakataon na makita ang eksenang ito bukod kay Evans.

"For what?" Tanong niya sa dalaga.

"For protecting the City Lord." Sagot naman ni Harriet.

Ngimisi siya at saka namulsa sabay sabing, "Then, thank you to you too."

"Why? May nagawa ba ako para pasalamatan mo ako?"

"Thank you for giving Area 667 a new color and hope. Thank you for your hard work." Sinsero niyang sagot.

"Nah. It's nothing. Bilang naririto na rin naman ako, bakit hindi ko pa gawin ang lahat ng makakaya ko habang malaya pa ako?"

"Tss. Ang daming sinabi. Halika na nga. I will treat you dinner." Pag-imbita ni Louie kay Harriet bago niya ito halos ipagtulakan palabas papunta sa labas ng kaniyang lungga.

"I will get my scarf first! I—" Natahimik si Harriet ng walang pasabing isinuot sa kaniya ni Louie ang suot niyang panlabas na jacket.

"Shut up! No excuses! Let us enjoy the night." Nakangiting pag-anyaya sa kaniya ni Louie.

Sa unang pagkakataon ay nakita niya ang ngiti sa labi ni Louie. Hindi niya maiwasang gantihan din ito ng ngiti na ipinagtaka ng labis ng huli.

Samantala, nagsisimula ng magtipon ang mga bisita na nagmula sa iba't-ibang area sa Mortal Realm. Pati ang mga nanggaling sa Underworld Realm ay nakarating na. Ang mga taga- King's Saviour na lamang ang natitira at ang tinatawag ng lahat na Fairy Immortal.

Masaya si Evans na nagkakaroon na naman ng buhay ang kaniyang mansyon, at dahil iyon kay Harriet. Pero hindi nila alam na pagkatapos ng gabing iyon, ang tahimik nilang pamumuhay ay muling magbabago at wala ng kasiguraduhan kung mababalik pa ba sa dati.

"How's Louie doing? Paparating na ba sila?" Tanong ni Evans sa isa sa mga bantay ni Harriet.

"The Lady has arrived from the backdoor. It seems that she's not aware of what will happen." Sagot naman nito.

"We better not underestimate her senses. She is an Immortal after all."

Ang isang buwan na pag-iwas niya ay hindi para sa trabaho niya. Kundi para sa malawakang salo-salo para sa Fairy Immortal na kilala na ngayon maging sa Underworld Realm. Gustuhin man niyang humingi ng kapatawaran, ginagawa niya lang ang mga bagay na ito para sa dalaga. Gusto niyang ipakita ang kaya niyang magawa.

Pero... Hindi lahat ng bagay ay aayon sa plano ninuman, bagay na nakaligtaan niya.