Chapter 22
Hindi ako makapaniwala na sa dami ng maaaring makakita sa akin at makakilala ay si Samantha pa. Ang mortal na kaaaway ko pa noong highschool.
Niyaya niya ako sa isang coffee shop na malapit sa botika na pinagbilhan ko ng gamot. Actually, siya na rin nagbayad ng bill ko ng oras na iyon.
"Kamusta ka na?" unang tanong niya habang kakaupo palang namin sa coffee shop na iyon. May sigla sa tono ng boses niya at aakalain mo na talagang namiss niya ako ng todo. Akala mo talaga maganda ang pinagsamahan namin.
"Eto, pokpok." sabi ko. Well, sa totoo lang hindi ako nahihiya na ipalandakan ang pagkatao ko. Wala namang masama sa pagiging s*x worker. Alam ko na ang sasabihin ng iba na pwede ka namang maghanap ng ibang maganda at disenteng trabaho bakit iyan pa ang pinili mo? E, anong pa
