“Baby....”
Dahan dahang iminulat ni Mandie ang mga mata nang maramdaman ang pamilyar na mga palad na humahaplos sa magkabilang pisngi niya. Bigla ay parang tumigil sa pag inog ang mundo niya nang masilayan niya ang nag aalalang mukha ni Taru.
“P-panaginip lang ba ito?” bahagyang pumiyok ang tinig na tanong niya. Pinilit niyang bumangon pero maagap na inalalayan siya ni Taru.
Isinandal nito ang likod niya sa headboard ng kama.
“Kailangan mong magpahinga, iyon ang advice ng doktor. Kailangan ninyo ng sapat na pahinga ng baby natin.”
Inilibot niya ang mga mata sa kulay puting silid. Namutla siya nang matuklasan na naroon siya sa ospital.
“A-ang baby ko?” nanginginig ang mga labing tanong niya.
“Walang nangyaring masama sa baby natin. Im sorry, pinabayaan kita. Pinabayaan ko kayo n
