“Ang ganda,” nausal ko at hindi makapaniwalang nilingon si Sander. “Sa akin ba talaga ito? Sasabay ba iyan sa atin pauwi?” inosenteng tanong ko. Pero bumunghalit ng tawa si Sander kaya mahina ko siyang nahampas sa braso.
“Sorry, sorry!” pero patuloy pa rin siya sa pagtawa kaya pinanliitan ko siya ng mga mata. “Kahit gustuhin ko man siyang iuwi agad, hindi puwede, may mga dadaanan pang proseso bago siya madala sa bansa natin. But don’t worry, it will arrive in our country next week,” sabi niya.
“Eh, saan natin siya dadalhin? Puwede ba siya sa likod ng aming bahay?” Sa ikalawang pagkakataon ay tumawa na naman ng malakas si Sander kaya naiinis na rin ako. Sinimangutan ko siya saka inirapan. Pero hindi pa rin siya huminto sa katatawa, nakakainis!
“Wait! Oh my gosh, I couldn’t imagine what
