Prologue
1079 Words
Tahimik ang gabi sa tuktok ng Mount Makiling.
Ang marangyang hotel at restaurant na pagmamay-ari ni Gilbert “Gibo” Alvarez—ang lalaking kilala ng lahat bilang Mr. A—ay kumikislap sa ilalim ng mga ilaw ng lungsod ng Calamba, Laguna.
Pero sa loob ng isa sa mga staff quarters ng hotel, hindi mapakali si Maricel Del Ayre.
Dalawang taon.
Dalawang taon na silang magkasama ni Gibo.
Dalawang taon ng tawanan, lambingan, at mga pangarap na sabay nilang binuo.
At ngayong gabi…
kailangan niyang iwan ang lahat.
Mahigpit niyang hawak ang maliit na bag na naglalaman ng ilang damit. Nanginginig ang mga kamay niya habang paulit-ulit niyang iniisip ang dahilan kung bakit kailangan niyang umalis.
Buntis siya.
Napahawak siya sa tiyan niya habang tumutulo ang luha sa pisngi.
Hindi pa niya ito nasasabi kay Gibo.
Hindi niya alam kung paano.
Pero hindi iyon ang tanging problema.
Kanina lang, nalaman niya ang katotohanan tungkol sa ama niya sa Cabuyao.
Nabaon ito sa napakalaking utang.
Utang na hindi nito kayang bayaran.
Utang na maaaring maging dahilan para kunin ng bangko ang kanilang bahay—ang bahay na itinayo at pinundar pa ng kanyang ina noong nabubuhay pa ito.
Ang tanging alaala na naiwan ng kanyang ina.
Doon niya rin nalaman ang isa pang masakit na katotohanan.
Habang siya ay nagtatrabaho sa hotel para mabuhay matapos mamatay ang kanyang ina…
ang ama niya ay nalulong pala sa sugal.
Napapikit si Maricel habang pinipigilan ang hikbi.
Kung sasabihin niya kay Gibo ang lahat, alam niyang tutulungan siya nito.
Pero iyon ang bagay na ayaw niyang mangyari.
Ayaw niyang isipin ni Gibo na pera lang ang habol niya.
Ayaw niyang masira ang pagmamahal na ibinigay nito sa kanya.
Kaya kahit masakit…
kahit parang pinupunit ang puso niya…
pinili niyang umalis.
Tahimik siyang pumasok sa opisina ni Gibo sa hotel.
Amoy pa rin ang pabango nito sa silid.
Doon sa mesa kung saan madalas siyang kausapin at asarin ni Gibo habang nagtatrabaho ito.
Dahan-dahan niyang inilabas ang liham na matagal na niyang isinulat.
Ilang beses na niyang gustong punitin iyon.
Pero hindi niya nagawa.
Ipinatong niya iyon sa mesa.
Pagkatapos ay maingat niyang isiniksik sa ilalim nito.
Ang huling bagay na maiiwan niya para kay Gibo.
Ang huling paalam niya.
To: Babe Gibo
Kung mababasa mo ito, malamang nakaalis na ako.
Huwag mo na akong hanapin pa.
Tapos na tayo.
Malaya ka na.
Salamat sa dalawang taon na napasaya mo ako.
At pasensya na kung iiwan kita.
Sana mapatawad mo ako balang araw.
Ang desisyong ito ay para rin sa ating dalawa.
Nagmamahal,
Maricel
Pagkatapos niyang iwan ang liham, dahan-dahan siyang lumabas ng opisina.
Bawat hakbang niya papalayo sa hotel ay parang mas lalong bumibigat ang pakiramdam niya.
Sa terrace ng hotel, hindi niya napansin ang lalaking nakatayo roon.
Si Mr. A.
Tahimik itong nakatingin sa malayo, walang kaalam-alam na sa gabing iyon…
ang babaeng pinakamamahal niya ay aalis nang hindi na babalik.
Habang papalayo si Maricel sa ilaw ng hotel, mahigpit niyang hinawakan ang tiyan niya.
“I'm sorry…” mahina niyang bulong.
Para sa lalaking iniwan niya.
Para sa batang dinadala niya.
At para sa buhay na kailangan niyang harapin mag-isa.
Sa gabing iyon—
nawala si Maricel Del Ayre nang walang paalam.
Iniwan niya ang lalaking mahal niya…
at ang liham na magbabago sa buhay ni Mr. A magpakailanman.
Kinabukasan, napansin ng mga staff na wala si Maricel sa duty.
Hindi ito normal.
Hindi kailanman na-late si Maricel, lalo na’t alam ng lahat kung gaano ito kasipag sa trabaho.
Kaya nagtaka si Gibo.
Pagkatapos ng meeting niya noong umaga, diretso siyang pumunta sa staff quarters kung saan nakatira si Maricel.
“Maricel?” tawag niya habang binubuksan ang pinto.
Pero walang sumagot.
Pagpasok niya sa loob, napansin niyang malinis ang kwarto.
Sobrang linis.
Parang walang nakatira doon.
Napansin niya ang wardrobe.
Pagbukas niya nito—
nawala ang kulay sa mukha niya.
Wala na ang mga damit ni Maricel.
Ang natira na lang ay ang work uniform nito.
Para bang iniwan nito ang lahat ng alaala sa hotel.
Napansin niya ang isang sobre sa mesa.
Mabilis niya itong binuksan.
At nang mabasa niya ang laman nito…
parang gumuho ang mundo niya.
“HINDI!” sigaw niya habang hinahampas ang mesa.
Nahulog ang mga gamit sa sahig.
Sa unang pagkakataon…
nawalan ng kontrol si Mr. A.
Hindi niya maintindihan kung bakit siya iniwan.
Sa galit at sakit na nararamdaman niya, mabilis siyang umalis sa hotel at bumaba ng bundok.
Tinawagan niya ang best friend niyang si Carlo Limpin.
Isang kilalang business owner na tinatawag ng marami bilang Mr. Limpin.
Nagkita sila sa isang bar sa lungsod.
Neo Pixel Edge Bar.
O mas kilala sa tawag na NEPB.
Magkatabi silang nakaupo sa bar counter habang hawak ni Gibo ang baso ng Espresso Martini.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi na niya mabilang kung ilan na ang nainom niya.
“Iniwan niya ako, pre…” paos niyang sabi kay Carlo.
Tahimik lang na nakikinig ang kaibigan niya.
Sa tagal nilang magkaibigan…
ngayon lang niya nakitang umiyak si Gibo nang ganito.
Kaya kahit sobrang busy siya, agad niyang pinare-schedule ang lahat ng meetings niya para samahan ang kaibigan.
Magdamag silang nag-inom.
Hanggang sa tuluyan nang malasing si Gibo.
Dahil dito, ipinatawag ni Carlo ang driver ni Gibo upang ihatid ito sa penthouse nito.
Si Carlo naman ay nagpasundo rin sa sarili niyang driver dahil halos hindi na rin siya makatayo sa kalasingan.
Samantala…
habang si Gibo ay nalunod sa alak—
si Maricel naman ay kakarating pa lamang sa kanilang bahay sa Cabuyao.
Pero ang bumungad sa kanya ay isang eksenang hindi niya inaasahan.
Magulo ang buong bahay.
Punong-puno ng maruruming pinggan sa lababo.
May mga basag na bote sa kusina.
At sa sofa…
nakahiga ang kanyang ama na may hawak pang bote ng alak.
Napahinto si Maricel.
Unti-unting tumulo ang luha niya.
Ang bahay na dating malinis noong nabubuhay pa ang kanyang ina…
ay parang naging bodega ng alak.
Pagbukas niya ng ref, halos puro beer at karne lang ang laman nito.
Pagpasok niya sa kwarto niya, mas lalo siyang nasaktan.
Magulo ang lahat.
Napaupo siya sa kama habang umiiyak.
Pagkatapos ay ibinaba niya ang bag na dala niya.
Huminga siya nang malalim.
At kahit pagod na pagod siya sa biyahe…
nagsimula siyang maglinis ng bahay.
Habang hawak niya ang tiyan niya, mahina siyang bumulong.
“Para sa’yo… kakayanin ko ‘to.”
At sa gabing iyon…
nagsimula ang buhay na kailangan niyang harapin—
mag-isa.
- Writer
