Chapter 4
1441 Words
Hindi nagsayang ng oras ang private investigator na si Detective Ramos matapos ang tawag ni Mr. A.
Kinabukasan mismo, maaga siyang nagpunta sa Mall City. Nakasuot siya ng simpleng polo at cap para hindi mahalata na may iniimbestigahan siya. Sa kamay niya ay hawak ang maliit na tablet kung saan naka-save ang screenshot mula sa CCTV footage.
Diretso siyang pumunta sa CCTV control room sa 3rd floor kung saan naghihintay sina Gibo at Carlo.
“Detective Ramos,” pakilala niya habang nakikipagkamay.
“Salamat sa pagpunta agad,” sabi ni Gibo, seryoso ang mukha.
Ipinakita ni Carlo ang footage mula kagabi. Tumigil ang video sa eksenang hawak ni Maricel ang kamay ng batang si Gabi habang may kasamang matandang lalaki—si Mang Mario.
Tahimik na pinanood iyon ni Detective Ramos.
“Okay,” sabi niya matapos ang ilang sandali. “First step natin… alamin kung saan sila nakatira.”
Napakunot ang noo ni Gibo.
“Paano mo gagawin iyon?”
Ngumiti nang bahagya ang detective.
“Simple lang.”
Lumabas siya ng mall at pumunta sa parking area, kung saan malinaw sa CCTV kung saan sila sumakay sa bisikleta na may sidecar.
Pinanood niyang mabuti ang footage.
“Bike with sidecar… local lang ‘yan dito sa Cabuyao,” bulong niya sa sarili.
Pagkatapos nito, nagpunta siya sa barangay hall malapit sa mall. Kilala siya ng ilang opisyal doon dahil sa mga dati niyang kaso.
“Kap, may itatanong lang sana ako,” sabi niya sa barangay tanod habang ipinapakita ang larawan ni Maricel mula sa CCTV.
Napatingin ang tanod.
“Ah, kilala ko ‘yan. Si Maricel. Nakatira ‘yan sa may kabilang street… yung may tindahan ng ihaw-ihaw sa tapat ng bahay.”
Nanlaki nang bahagya ang mata ni Detective Ramos.
“May kasama siyang matandang lalaki at isang bata?” tanong niya.
“Oo. Tatay niya yata ‘yung matanda. Yung bata naman… anak niya.”
Napatigil si Detective Ramos.
Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya mas malaki ang kwentong nakatago sa likod nito.
Agad siyang tumawag kay Mr. A.
“Sir,” sabi niya sa telepono.
“May update na ako. Nahanap ko na kung saan nakatira si Maricel.”
Sa kabilang linya, napahigpit ang hawak ni Gibo sa telepono.
“Nasaan siya?”
Tahimik na sumagot ang detective.
“Malapit lang… dito lang sa Cabuyao.”
At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, naramdaman ni Gibo na malapit na niyang makita muli ang babaeng hindi niya kailanman nakalimutan.
Hindi nagtagal ay nagsimula na ng background checking si Detective Ramos. Kilala siya sa pagiging masinsin mag-imbestiga, kaya sa loob lamang ng ilang araw ay unti-unti niyang nabuo ang buong kwento ng buhay ni Maricel sa Cabuyao.
Nagpunta siya sa barangay hall, kinausap ang ilang kapitbahay, pati na rin ang mga tindero at tricycle driver sa lugar. Halos lahat ay may iisang sinasabi tungkol kay Maricel.
“Ah si Maricel? Mabait na babae ‘yan. Masipag pa,” sabi ng isang tindera.
“Yung matandang kasama niya? Tatay niya ‘yun. Si Mang Mario,” dagdag pa ng isa.
Unti-unting napagdugtong-dugtong ni Detective Ramos ang mga impormasyon.
Nalaman niya na si Mang Mario ang ama ni Maricel, at noong umuwi si Maricel sa Cabuyao tatlong taon na ang nakalipas, buntis na ito.
Makalipas ang ilang buwan ay nanganak siya ng isang batang lalaki—si Gabriel, na tinatawag nilang Gabi.
Pero hindi doon natapos ang kanyang imbestigasyon.
Mas lalo pang humanga ang detective nang malaman ang ibang detalye ng buhay ni Maricel.
Ayon sa mga kapitbahay, malaki ang utang ni Mang Mario noon, at si Maricel mismo ang nagbayad nito.
“Tatlong taon din halos niyang hinulugan ‘yon,” sabi ng isang matandang kapitbahay.
“Araw-araw nagtitinda ng ihaw-ihaw sa tapat ng bahay nila. Kahit buntis noon, nagsikap talaga.”
“Masipag talaga ‘yung babae,” dagdag pa ng isa. “Para sa anak at para sa tatay niya.”
Tahimik na nakinig si Detective Ramos habang isinusulat ang lahat sa kanyang notebook.
Sa isip niya, malinaw na ngayon ang kwento.
Hindi pala sumama si Maricel sa ibang lalaki.
Hindi rin pala asawa ang matandang kasama niya.
Ama niya pala iyon.
At ang batang kasama niya…
malamang ay anak niya.
Kinagabihan, bumalik si Detective Ramos sa Mall City upang ibigay ang report kina Gibo at Carlo.
Tahimik ang kwarto habang nag-uusap sila.
“May nalaman ka na ba?” agad na tanong ni Gibo.
Tumingin ang detective sa kanya.
“Marami.”
Napakunot ang noo ni Gibo.
“Sabihin mo.”
Huminga nang malalim si Detective Ramos bago nagsalita.
“Una… yung matandang kasama ng babae sa CCTV… hindi iyon asawa niya.”
Napatigil si Gibo.
“Ama niya iyon. Si Mang Mario.”
Biglang natahimik ang kwarto.
“At yung bata?” tanong ni Gibo, halos pabulong.
Tumingin sa kanya ang detective.
“Tatlong taon na ang nakalipas nang manganak si Maricel.”
Para bang huminto ang mundo ni Gibo sa narinig.
“Ang pangalan ng bata ay Gabriel.”
Mas lalo pang humigpit ang kamao ni Gibo.
“Isang lalaki.”
Hindi na nakapagsalita si Gibo.
Sa isip niya, may isang tanong na biglang sumulpot—isang tanong na kinatatakutan niyang sagutin.
Posible bang… anak niya iyon?
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib niya.
Dahan-dahan siyang napaupo sa swivel chair. Nakatingin lang siya sa sahig habang paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang sinabi ng detective.
Tatlong taon.
Napakagat siya sa labi.
Unti-unti niyang pinilit balikan ang mga alaala.
Tatlong taon na ang nakalipas…
Yun ang panahon na bigla na lang nawala si Maricel sa buhay niya.
Walang paalam.
Walang paliwanag.
Parang bula na lang itong naglaho.
Napahawak si Gibo sa kanyang ulo habang pilit inaalala ang timeline.
“Three years ago…” bulong niya.
Napatingin sa kanya si Carlo.
“Pre, ayos ka lang ba?”
Hindi sumagot si Gibo.
Sa isip niya, may isang alaala na unti-unting bumabalik.
Mabilis siyang napatingin kay Detective Ramos.
“Detective,” seryoso niyang sabi, “ilang taon na ulit yung bata?”
“Three years old,” sagot ng detective.
Nanlaki ang mata ni Gibo.
Mabilis siyang tumayo.
“Three years old?”
“Oo,” sagot ng detective.
Parang may kumuryente sa buong katawan ni Gibo.
Bigla niyang naalala.
Tatlong taon na ang nakalipas…
Ilang linggo matapos ang gabing iyon—
bigla na lang nawala si Maricel.
Napakuyom ang kamao ni Gibo.
“Hindi… hindi pwedeng…”
Napatingin si Carlo sa kanya.
“Anong hindi pwedeng?”
Napahinga nang malalim si Gibo habang nakatitig sa CCTV screen kung saan naka-pause ang footage ni Maricel at ng batang si Gabi.
Unti-unti niyang pinagmasdan ang mukha ng bata.
Ang buhok.
Ang mata.
Ang hugis ng mukha.
Biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
“Pre…” mahina niyang sabi.
“Ano?” tanong ni Carlo.
Hindi inalis ni Gibo ang tingin sa screen.
“Napansin mo ba… yung mata nung bata?”
Napatingin si Carlo sa monitor.
“Anong meron?”
Lumunok si Gibo.
“Kamukha ng mata ko.”
Biglang natahimik ang kwarto.
“Pre…” sabi ni Carlo, “huwag kang mag-assume agad.”
Pero hindi nakikinig si Gibo.
Sa isip niya, may isang tanong na paulit-ulit na sumisigaw.
Posible ba?
Napahawak siya sa mesa.
“Detective,” sabi niya.
“Yes, sir?”
“Gusto ko ng isa pang investigation.”
Napakunot ang noo ng detective.
“Anong klaseng investigation?”
Mabigat ang boses ni Gibo nang sumagot.
“DNA.”
Nanlaki ang mata ni Carlo.
“Pre!”
Pero hindi na umatras si Gibo.
Nakatitig pa rin siya sa screen kung saan makikita si Maricel at ang batang si Gabi.
“Kung tama ang iniisip ko…” mahina niyang sabi.
Napahigpit ang kamao niya.
“…anak ko yung batang iyon.”
Tahimik ang buong kwarto.
Pagkatapos ng ilang segundo, nagsalita si Carlo.
“Pre… kung totoo ‘yan…”
Tumigil siya.
“Magiging magulo ‘to.”
Napapikit si Gibo.
Sa loob ng tatlong taon, hinanap niya si Maricel dahil gusto niyang malaman kung bakit siya iniwan.
Pero ngayon…
isang mas malaking tanong ang lumitaw.
Kung anak nga niya si Gabi—
bakit hindi sinabi ni Maricel?
At bakit siya iniwan nito nang walang paliwanag?
Dahan-dahang nagmulat ng mata si Gibo.
At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon—
may pag-asa siyang naramdaman.
Pero kasabay nito…
may galit na unti-unting naglalagablab sa puso niya.
“Hanapin mo lahat tungkol sa batang iyon,” utos niya sa detective.
“Gusto kong malaman kung…”
Huminga siya nang malalim.
“…anak ko ba talaga siya.”
- Writer
