CHAPTER 22

1815 Words

Tinahak namin ang kagubatan gamit ang tig-iisang penlight para sa katiting na liwanag. Hindi raw pwedeng malakas na ilaw at baka makatawag kami ng atensyon. Maliwanag din naman ang buwan kaya sapat lang ang liwanag para Makita naming ang daan. Nasasagi kami ng matataas na talahib at may ilang insekto na lumilipad-lipad. Buti ay natatakpan ng bonnet hanggang tainga ko para hindi mapasukan insekto, proteksyon din ito para 'di malaglag ang earpiece. Nakatakip ang black face mask hanggang ilong ko, at naka-eyeglasses ako na may hidden camera. "Rod, naiwan ko nga pala ang kwintas na bigay mo sa bahay." Sabi ko sa kanya habang patuloy kaming naglalakad. Hinawakan ni Rod ang kanang kamay ko. Inalalayan ako habang binabagtas namin ang masukal na gubat. "Hayaan mo na. Tiisin mo na muna ngayon. H

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD