Makalipas ang isang taon.
Dapit hapon na ng mga sandaling iyon at naglalakad siya at karga niya ang isang batang lalaki na malapit na sumapit sa ikalawang taong kaarawan. Nahulog sa damuhan ang hawak nitong laruan kung kaya huminto siya saglit upang kunin iyon at ibinigay sa batang karga at saka nagpatuloy sa paglalakad patungo sa isang partikular na patutunguhan. Medyo nagtatago ang araw sa likod ng mga makakapal na ulap kung kaya mas nakakalungkot tignan ang lugar na iyon. Lugar na nagiging saksi sa mga taong nakakaramdam o nakakaranas ng matinding kalungkutan sa tuwing nandoon. Pero hinding hindi siya magsasawa na pumunta sa lugar na iyon habang siya ay nabubuhay kahit na napakasakit para sa kanya.
Habang naglalakad si Troy ay inaalala niya ang mga masasayang araw nila ng kanyang na
