KABANATA 72 - B
** DOLLY POINT OF VIEW **
Tahimik lang kami ni Kenji at parehong nagpapakiramdaman. Nakahiga ako sa kama habang siya naman ay nakaupo at nakahawak sa kamay ko. Hindi mawala sa mukha ko ang ngiti dahil alam kong napatawad niya na ako. Kung tutuusin ay wala namang may kasalanan. Siguro nakatadhana nang mangyari ang mga bagay na ‘yun.
Sino bang hindi humiling na maging perpekto ang takbo ng buhay mo? Bibigyan ka talaga ng problema ng Diyos na alam niyang masusulosyonan mo. Hindi naman ‘yan pwedeng lahat ng bagay ay madali lang. Bibigyan at bibigyan ka niya ng problemang alam niyang kaya mo.
“I love you,” wala sa sariling sabi ko kay Kenji. Napangiti na lang ito at hinalikan ang noo ko. Para siyang tanga na nakatitig sa ‘kin habang nakangiti. Hindi makapaniwalang andito na
