CHAPTER 5
1557 Words
IKALIMANG KABANATA
Warning/triggering : Suicide
--
TULALA parin ako ng araw na yun. Pinipilit magguhit ng bagong dress para sa birthday ng isang client ko. Tatlong linggo na rin pala ang lumipas.
Pero parang kahapon lang nangyari ang lahat.
Sariwa parin sa isipan ko ang ginawa niya saking kahayupan. Hindi ako naghabol ng hustisya sa nangyari sakin. Hindi dahil sa pinapalampas ko siya.
Kung hindi dahil sa sobrang takot na baka kung ano nanaman ang gawin niya.
Isa pa ay hindi ko siya kilala, hindi ko alam kung anong pangalan niya at halos limot ko na rin ang lugar na pinagdalhan niya sakin dahil sa sobrang kagustuhan ko na tumakas sa kanya ay hindi ako tumingin sa paligid at basta na lang tumakbo kahit sobrang sakit ng katawan ko ng araw na yun.
Tumakas ako at nangako sa sarili ko na anuman ang maging resulta ng ginawa niya sakin, tatanggapin ko yun at ipagkakait sa kanya... Hindi siya karapat dapat na makilala ng batang mabubuo kung sakali.
Dahil panigurado kung ganon ang ugali niyang pinakita sakin ay ganun rin mismo ang tunay niyang ugali.
Hindi ko rin kailanman gugustuhin pang makasalubong o makita siya. Hinding hindi ako lalapit sa kanya sa oras na mangyari yun at mas lalong hindi ko siya hahayaan na makalapit sakin.
Pangako yan.
Hindi ko siya kailangan sa buhay ko.
Napakurap kurap ako ng biglang may magpunas ng kung ano sa mukha ko.
And there he was, Jiro, standing infront of me, with my office table in between, with a mixed emotions in his eyes and expression.
Pagod ko siyang tinignan at marahang tinabig ang kamay niya.
"Anong ginagawa mo dito?" walang emosyon kong saad habang nakatitig sa kanya. Panay parin ang pagtulo ng luha ko.
"Gusto lang kitang kamustahin... Tatlong linggo mo na kong iniiwasan... Pwede ba tayong magusap kahit saglit? Sobrang miss na miss na kita, Love." Frustrations and sadness are evident with his voice and I can't help but laughed humorlessly.
"Napahamak lang naman ng dahil sa kakasunod sainyo ng side chick mo three weeks ago. Maybe you are probably happy now, I will not get in your way anymore. We are f'cking over."
Agad siyang namutla sa mga binitawan kong salita. Might be shocked na alam ko na lahat. "And what? Gusto mo kong kamustahin? Well, as you can see. I'm not okay." mabagal akong tumayo mula sa kinauupuan kong swivel chair at naglakad papalapit sa kanya. " After what happened to me? " Huminto lang akong maglakad ng nasa tapat na niya ko. "I don't think I will ever be okay..." I can still feel my own tears running down through my cheeks. He was looking at my eyes straightly , stay rooted at his place. Must be ashamed. I don't know. I stopped caring through things or people that doesn't even truly care about me. I stopped caring about him.
"I don't know what to say... I-I... I'm sorry. I know what I did was wrong but believe me or not. I didn't touch her or even kiss her."
Mapait akong napangiti. "Maybe you were telling the truth. Siguro nga hindi mo siya hinawakan o hinalikan pero ginusto mo diba? Naisip mong gawin yun habang kasama mo siya... Habang magkasama kayo... Kahit minsan ba pumasok ako sa isipan mo habang kasama siya tutal naman magkamukha kaming dalawa?"
Doon ay mas lalo akong nadurog ng umiwas lang siya ng tingin. Hindi niya ko naisip habang magkasama sila? Ptangina.
I can't seem to stop crying after what I just confirmed.
Please help me!
Napapapikit na lamang ako ng paulit ulit na nageecho sa pandinig ko ang mga tahimik kong pakiusap ng gabi na yun.
Napayakap na lamang ako sa sarili ko sa sobrang takot.
Napamulat lamang ako ng mata ng makaramdam ng marahang paghila sa braso ko. The next thing I knew, Jiro was hugging me tightly.
And there, I cried so loud. Like I always do because I knew he is here. I will never be judged because my bestfriend was here.
He was the best friend I ever had. Probably a best boyfriend either.
But not faithful enough.
Paunti unti ay kumalma na rin ako. Doon ko lang napagtanto na nakaupo na pala kami sa sahig. I was crying , shaking, hugging my toes and he was hugging me tightly from my right side.
Huminga ko ng malalim at tinulak siya ng marahan. "Please, stop touching me... I don't want to be touched... Please... Don't..."
Agad niya rin naman akong binitawan pagkatapos, Npatingin ako ng diretso sa kanyang mga mata. I can see confusion in his eyes, directly staring at me. "You hate me that much?"
Maliit akong napangiti. Umamin rin kung bakit. "Hindi naman lahat tungkol sa ginawa mong panloloko sakin. May it be physically or emotionally, cheating is still a cheating. Pero hindi to tungkol doon...May mas malalim pang dahilan kung bakit galit ako sayo ngayon at ayoko ng ituloy ang relasyon na ito."
Agad siyang namutla sa sinabi ko. Hindi ko na siya hinayaan pang makasagot at tinuloy tuloy ko na ang pagsasalita.
"That night... when I was following the two of you... I was secretly waiting sa parking lot ng restaurant na pinuntahan mo. Someone... S-Someone... " and there I broke into tears. Crying out loud again. "H-Hinatak niya ko, Jiro. P-Pinilit niya kong pinasok sa k-kotse tapos... T-Tapos.... inenjectionan... Tapos... Dinala sa kung saan, and then... I was... I-I was ab... I was... " I can't tell it to him. But I know he did get it. Based on the emotions I am seeing in his face.
"P'uta. Some devil violated you?" Anger and pain was evident on his face. He was crying while mad. Ngayon ko lang siya nakita na ganito kagalit.
He was mad for me. Ang sarap sa pakiramdam na may taong concern parin sayo despite of everything I went through, but deep down I know. He was never mine... His heart were never mine.
Maliit akong napatango at tumayo na. Mabilis na umiwas sa kanya.
Lumabas na ko ng Dress shop at pumasok sa bahay ko. Naka-auto lock naman ang shop kaya kahit pa lumabas na siya doon ay mag-auto lock na ito.
tulad ng bahay ko...
I can't stop these tears from running down in my cheeks. I can't seem to stop the pain I am feeling right now. I wanna stop it. I f'cking wanna stop these.
Oh Dear God, when does my agony will ever stop?
Dumiretso ko ng kusina pagpakapasok. I don't know. I am looking for something that can take away the pain inside.
Please , please make it stop...
Warning/triggering : Suicide
--
PARA kong nasisiraan ng bait, I can hear some loud noises, wood banging, screams of my name but I do not seem to care.
Nahihilo ko, nasusuka. Hindi makontrol ang isip.
Ang mahalaga masakatuparan ko ang plano ko.
Sumandal sa dulo ng kama ko. Here I am, pathetically sitting while holding a knife.
I took a very large and sharp knife from my own kitchen and point the sharp one through my pulse and without hesitation. I was able to cut myself, my wrist , physically, strong enough to relieved myself from the pain I was feeling inside.
Hindi ko alam kung bakit pero nang maramdaman ko ang unang hiwa mula sa kutsilyo ay parang nabawasan ang nararamdaman ko na sakit sa puso ko.
Humiwa pa ko ulit ng isa pa. at ng isa pa. at isa pa ulit.
Natigilan ako ng makaramdam ng pagpunas sa pulso ko. Napakurap kurap ako at napatingin sa kamay ko na puro dugo, maraming dugo sa paligid.
Ako ba may gawa nito sa sarili ko?
Tumuon ang atensyon ko kay Jiro na nanginginig ang kamay habang may hawak na kumot at pinantatakip sa pagdurugo ng pulsuhan ko.
He was still crying.
Nyerbyosong tinatakpan ang sugat ko. Pinipigilan ang pagtulo ng dugo. "How are you feeling, love? Please don't sleep. Dadalhin pa kita sa hospital, okay?" Tumayo siya saglit at may tinungo sa kung saan.
Napatingin ako sa mga kamay ko at napansing wala na doon ang kutsilyo. Napalinga linga pa ko, hinahanap ito.
I am still hurting inside... I need more... I need more of physical pain...
Pero bago pa ko makatayo ay naramdaman kong muli na may humawak sa kamay ko at nilagyan ng betadine ang sugat ko. Nakatulala lang ako sa kanya habang ginagamot nanaman niya ko.
Deja'vu.
Walang emosyon akong natawa. "Sinaktan ko nanaman sarili ko at ikaw nanaman ang naggagamot sakin. Isn't it funny?"
Hindi siya sumagot at basta na lang kumuha ng bagong sa cabinet ko at ibinalot ito sakin.
Akmang bubuhatin niya ko ng malakas ko siyang hinampas sa kamay. "No! Hayaan mo na lang ako dito... I can take care of myself..."
"I know that you don't want me to touch you but I need to bring you to the hospital... I know you are in a lot of pain right now, but please. Live... Always choose to live no matter what.."
Easy for you to say...
"Ang dali dali sayong sabihin yan kasi hindi ikaw ang nasa kalagayan ko! Umalis kana sabi!"
Pinilit kong tumayo sa kabila ng pagkahilo na nararamdaman kanina pa.
Ngunit ng tuluyang makatayo ay bigla na lang umikot ang paningin ko.
And everything went black and blank.
(END OF CHAPTER 05)
- Writer
