Nakarating na ako sa aming kwarto. Dumiretos muna ako sa higaan para mahiga saglit.
“Sa wakas!” bulalas ko.
Humiga na ako at pumikit. Pilit iniisip kung sino si Chrys sa buhay ko at ano ang tunay na nangyari, labinlimang taon na ang nakakalipas.
“Arghh!” saad ko.
Sinambunutan ko ang sarili ko dahil sa inis. Kahit anong isip ko ay wala talaga akong mapigi sa utak ko.
“Gusto kong maalala ang lahat,” sambit ko.
Dumapa ako at isinubsob ang mukha sa unan. Maya-maya pa’y bumangon ako, tumayo at naglakad-lakad.
Tila nasisiraan na ako ng bait kung may ibang makakakita sa akin ngayon.
Huminto ako.
“Okay, what should I do first?” tanong ko.
“Should I go back to that place?” tanong ko pang muli.
“And solve the puzzles like a detective?” turan ko.
Umiling ako.
“Pero dapat may alam ako sa
