“Rowan…”
Nag-angat s’ya ng tingin sa akin matapos marahang halikan ang tiyan ko. Mukhang nagulat pa s’ya sa ginawa kong pagtawag kaya agad na umayos ng upo para umupo palapit sa akin.
“Are… are you okay, babe? How do you feel now? Does anything hurt?” sunod-sunod na tanong n’ya habang titig na titig sa akin. Hindi ako nagsalita at nanatili lang ang tingin sa kanya. Hindi maalis sa isip ko ang huling sinabi n’ya. It’s true that I was trying to cope up with my situation, that’s why it might seem like I am taking him and our baby for granted. And I somehow felt guilty because of that.
Hindi ko s’ya nilalabas at ipinapakilala sa public dahil nag-aaral pa s’ya at alam kong hindi maiiwasang makarinig s’ya ng kung anu-ano kung sakaling malalaman ng mga classmates n’ya na mas matanda sa kanya n
