ICEY
Hindi ko alam kung anong mas malakas—ang tahimik na kaluskos sa labas o ang pag-init ng dugo ko sa kaba at inis. Oo, may takot, pero hindi ako yung tipo na titigil para lang manginig. Hindi ako iyon. Simula pagkabata, hindi uso sa akin ang umatras.
Kaya nang hilahin ako ni Ismael papunta sa likod niya, automatic kong tinanggal ang kamay niya sa baywang ko.
“Pwede akong tumayo nang mag-isa,” sabi ko, mababa pero matatag.
Napatingin siya sa akin—hindi niya inaasahan.
Kung inaakala niyang magpapabuntot ako sa kanya habang may banta sa labas, mali siya.
“Hindi kita tinatanong kung kaya mo—”
“Pero sinasabi ko,” putol ko. “Huwag mo akong itago.”
Hindi namin napag-usapan kung ano ang susunod na mangyayari dahil—
TOK. TOK. TOK.
Isang katok na parang nang-aasar. Parang alam niyang na
