(Lexie Monteverdi’s POV)
Tahimik ang buong kwarto. Ang tanging maririnig lang ay mahinang huni ng ibon sa labas, at ang paminsan-minsang pag-ugong ng hangin na dumadaan sa bintana. Nakahiga ako, nakatitig sa kisame, at parang wala pa rin ako sa realidad. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatulala rito—mula nang umalis Ang dalawa, parang naiwan sa akin lahat ng bigat ng gabing iyon.
Ang bawat galaw, bawat titig, bawat halik—lahat ng iyon parang nakatatak pa rin sa balat ko. Kahit pilitin kong itanggi, ramdam ko pa rin ang init ng mga kamay niya, pati ‘yung mabigat pero mahinahong paraan ng paghinga niya sa tabi ko. At habang iniisip ko ‘yon, pakiramdam ko parang bumabalik lahat—yung bugso ng damdamin, ‘yung tensyong hindi ko na alam kung saan nagsimula.
Huminga ako nang malalim. S
