(Lexie Monteverdi’s POV)
Nagising ako sa tunog ng mahinang pagpitik ng mga dahon sa labas ng bintana, kasabay ng banayad na sikat ng araw na pumapasok sa loob ng kwarto. Soft, golden, morning light—yung tipong nakakagaan agad ng dibdib pagdilat mo. Sandali akong nakatulala, tinatantya kung bakit parang mas… magaan ang pakiramdam ko ngayon.
Then it hits me.
The mini house.
The fairy lights.
The quiet moment on the veranda.
Elian’s voice.
His smile.
Napapikit ako ulit—hindi para matulog, pero para pigilan ang ngiti na kusa nang gumagapang sa labi ko. Hindi ko dapat iniisip nang ganito, pero grabe… parang naka-soft focus ang buong memory ng kahapon. Every detail felt too clear, too warm, too intimate para lang tawaging “normal group chore day.”
Umupo ako sa kama, sabay hawak sa kumot
