STORIES OF KAIZER CONSTELLO

SUNSET AND LAST KISS

?????? ??? ???? ????

????????? ???

— ? ????????????? ?? ?????, ?????? ??? ?????? ?????????

IT'S QUARTER to five in the afternoon and I was busy reading my favourite book. Judging from the orange-y light outside the coffee shop, alam kong magandang oras ito para panoorin ang papalubog na araw— that I really was fond of before. And maybe things really change for I hate it now even.

I flipped the book to the next page to divert my thoughts when someone spoke.

“Excuse me?” rinig kong boses pero hindi ko ito nagawang tingnan kasi ayaw kong inaabala ako habang nagbabasa.

“Pwede po makiupo?” Tinapunan ko siya ng tingin at napatango saka bumalik agad sa binabasa.

“Ang lamig ‘no?” sambit niya habang humihigop ng kape.

“Akala ko makikiupo kalang? Bakit kinakausap mo na ako?” pagsusungit ko sa kanya, I hate it everytime na inaabala ako sa pagbabasa and especially I hate him.

“Dati hindi ka naman masungit ah?” Binaba ko ‘yong libro na binabasa ko at tinitigan siya.

“Sabagay dati pa ‘yon noong tay—”

“Stop,” pagpuputol ko sa sasabihin niya.

“Akala ko ba makiki-upo kalang? Bakit ginugulo mo na ako?” Bakas sa boses ko ang pagkainis.

“Sorry na walang mauupuan eh, sa‘yo lang free kaya rito ako at wala naman ‘ata masamang maki chika sa‘yo kahit papano diba?” nakangiti niyang sambit.

“Besides hindi naman ako kung sino lang kaya walang problema, diba?” dugtong pa niya.

“After what you did? Do you think magiging ganon parin trato ko sa‘yo? Iniwan mo ‘ko sa ere Kai, iniwan mo ‘ko na wala man lang pasabi at paalam.” Bigla niyang hinawakan yung kamay ko.

“Heto na oh, nakabalik na ako. Gagawin ko ang lahat para makabawi sa‘yo.” Inalis ko ‘yong pagkakahawak niya sa kamay ko.

“4 years is enough, Kai.” Nakita ko ang pagtulo ng luha niya.

Inaamin ko, mahal ko parin siya nang walang pagbabago pero ayaw ko na dahil mas mabuti na mabuhay ng ganito.

“Gagawin ko naman ang lahat, this time I'll be better. Hindi na kita iiwan, ikaw na ‘yong pipiliin ko.” Napaghalataan ko na pinagtitinginan na kami ng mga tao.

“No need, ayaw ko na,” sagot ko sa kanya.

Sobra na ‘yong paghihirap ko no‘ng iniwan niya ako, sapat na ang ilang taon. Mahal ko siya pero sa ngayon mas kailangan kong mahalin at piliin ang sarili ko— bagay na kailanman hindi niya nagawa, ang piliin man lang ako.

Akmang aalis na sana ako.

“Please, h‘wag mo nga ako tratuhin nang ganyan, Trish. Daig ko pa ‘yong hindi mo kilala sa inaasal mo, bakit ka ba ganyan? Nandito na nga ako bumabalik sa‘yo.” Mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa kamay ko.

“Sa tingin mo enough na ‘yan? Don't blame me kung bakit ako naging ganito, Kai. Simula noong naisipan mo ‘kong iwan na wala man lang paalam at kahit anong paliwanag, hinding hindi ko na nanaisin pa na bumalik ka and if ever na babalik ka man. I'll just think that we're strangers with some memories.” Inalis ko na ang kamay niyang nakahawak sa‘kin kasabay nang pag-alis ko sa kanya sa buhay ko at pati ‘yong mga masasayang alala na naiwan niya, alala na sakit lamang ang magiging dala.

Patuloy akong tumakbo palayo sa coffee shop at huli na nang mapagtanto ko kung saan ako dinala ng aking mga paa.

Benches.

Coconut tree.

People.

Sunset.

I am in our favourite place— a spot in Manila Bay.

Halos mapatalon ako nang may kumalabit sa akin. Isang batang babae suot ang malaking ngiti ang nakita ko.

"Ate ganda, pinabibigay ho ni kuyang pogi," aniya't inabot sa akin ang librong naiwan ko sa coffee shop. Tatanungin ko sana siya kung sino ang nagpapabigay nang pumasok sa utak ko ang mga pangyayari noon.

It is almost the same time years ago but the pain is as fresh. When I stare at one of the benches, silhouette of a couple sharing the undescribable bond was seen. Their first kiss. First fight. First anniversary celebration. Laughter and cries was seen with the serene sunset evading the area— all were harmonic with their salutes and painful as their last kiss.

A tear escaped my eye as I saw how the old me bent her knees for the guy that she wished to live with begged to not left.

Lumingon ako sa papalubog na araw at ang mahalimuyak na oras ay natakluban ng dilim. The sun get down and I felt no admiration as prior. And I was there, suffering at the centre of the spot. Wishing that I can cherish still the sunset as I do when I am with him. Before he had the capability to hurt me— before I let him break me.