Chapter 41

2767 Words

"Hunter, nagluto ako do you want to eat now?" I heard my nurse's voice outside my room. Ngunit hindi ko siya binigyan ng sagot. I was staring blankly at nowhere. Unti-unti nang nawawala ang araw. Ang kulay kahel na kalangitan ay nagsisimula nang dumilim. It was like the sun was now saying goodbye to me, just like Dimaria. I just let go of her, and I know that was the best decision I have ever made in my whole life. Letting go of the woman I wanted to spend my life with. Hindi man siya ang una, pero siya... At siya lang ang kahuli-hulihang babaeng, nanaisin kong makasama hanggang sa dulo ng buhay ko. Noong mabulag ako, ang dami kong napagtanto. Kung gaano ka-importante ang lahat ng bagay. Kung gaano kaimportante ang makakita, ang makapagsalita, ang makarinig, maging masaya at mabuti. Hin

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD