"Kumain ka na. Shane told me you've been skipping meals since then. Hindi makakabuti sa kalagayan mo at sa kalagayan ng baby mo kung pababayaan mo ang sarili mo." Pinanood ko si Hunter na iayos ang mga pagkaing niluto niya sa maliit na table. He wasn't looking at me. Nakabalot ako ng kumot habang nakasandal sa kama.
Ngayon ko lang natanong, bakit andito siya?
"Why are you here, Hunter?" I asked in a low tone. Ramdam kong maga ang mata ko sa kaiiyak at sinisipon na rin ako.
"I can't leave you here alone. This is the least I can do." Hindi ako sumagot at tumungo na lang. Naramdaman ko ang paglapit niya at bahagyang pag-upo sa harapan ko. He fixed my hair, na medyo magulo na dahil hindi ko pa nasusuklay. Bago muling pinunasan ang pisngi ko.
"Hahayaan kitang umiyak ngayon, dahil makakatulo
