[MARINA POV]
“Saan mo ba gusto pumunta para makapagusap tayo?”
“Kesa may ibang tao na magiistorbo sa atin, mas mabuti na nasa malayo tayo.”
Nasa pinakadulo sila ng dalampasigan. Sinunod lang niya ito para makapagusap sila ng masinsinan.
“Hindi naman kailangan pupunta pa tayo sa malayo. Alam ko naman na hindi naman magtatagal ang paguusap natin.”
“Okay, magsisimula na ako. Marina, please give me another chance?”
“No.” Agad niyang sagot rito.
“Alam ko iyan ang sasabihin mo pero ng makita kitang muli, nagkaroon ako ng pagkakataon na ayusin ang mga bagay na naging rason sa paghihiwalay natin. For two years, doon ko na naunawaan na malaki ang pagkukulang ko. Ikaw ang unang umunawa sa akin. Lahat pinakita mo kung gaano ako ka-espesyal pero hindi ko man lang na-appreciate ang lahat ng iyon
