LOVING ARMS.

Chapter 4

Olivia Relish

"Ma'am, Olivia.... Wait lang po...." Napatigil ako sa paghakbang, going to his office Huno. Nang pigilan ako ng secretarya ng binata. I didn't ask him. If Huno was in the office. Kanina umaga lang kami naghiwalay ni Huno. Nang maihatid niya ako sa work ko at dumiretso na siya sa kanyang office.

My work is done.. And my routine, ay kailangan kung gampanan kay Huno. Dahil iyon ang usapan namin dalawa.

"Bakit? May mahalagang bang bisita ang Sir. Huno, mo? Did he forbid me, from entering his office?" Seryosong kung tanong

"No. Ma'am... Sir's guest is not an important na, bisita.... Kaso, kasi Ma'am?" Nahihirapan na paliwanag niya sa akin. Nangunot ang noo ko..

"Not important, guest? Pero ayaw mo akong papasukin sa loob? May problema ba?" Napakamot siya sa kanyang ulo, na hindi niya masagot ang tanong ko. Kaya iniwan ko siyang magisa. Ayaw niyang sabihin ang dahilan? Kaya ano pa ang kailangan kung itayo sa harapan niya? Kung hindi niya masagot ang tanong ko napaka-simple...

Humakbang ako at binuksan ang office ng bisita. Dalawang taong ang napatingin sa akin. Napataas ako ng isang kilay at nangunot ang noo ko, sa nakitang kung bisita ng binata. Huno, still seated in her office chair. At may babaeng nasa harap ng lamesa niya. I know him...

Why she here? Bakit dito kupa siya makikita sa office ng binata? Napa- bumuntong hininga nalang ako ng malalim.

Tinaasan ako ng kilay ng babae at sinuri ang pananamit ko. At tumingin siya sa binata.

"I think your friend Huno, is visiting you?" She asking Huno. Huno looked at me. Ngumiti siya sa akin.

"You come to me, Olivia..." Utos niya sa akin at lumapit ako sa kanya at hinalikan ko siya sa labi niya. Kahit pa nasa harapan ko ang babae to... Hindi naman nagulat ang binata sa ginawa ko. Minsan talaga ginagawan ko ito sa kanya kapag nagpupunta ako sa office niya. Kaso madalang kulang ito gawin sa kanya.

"Yes, she always make me visit me, Sandra... Pwede kanang umalis?" Galit na pagtatakboy ni Huno sa babae. Masama ang tingin ni Sandra sa akin. Kahit wala naman akong ginagawang masama sa kanya?

"You are friends... Why is she kissing you on the lips, Huno?" Galit na tanong ni Sandra sa binata. Tumingin sa akin ulit si Huno at walang pakialam sa babaeng sa harapan niya naiinis na....

"Olivia, you kiss on my lips?" Malambing na tanong sa akin ni Huno at lumalupot ang braso niya sa likod ng baywang ko at nakadikit ang amin mga katawan.

"Hinalikan naman kita sa labi mo? Kapag nagpupunta ako sa office mo, araw-araw. Anong problema dun?" Nakasimangot kung tanong sa kanya at pinisil niya ang tagiliran ko.

"Is she already answering your question to me? Sandra.. Makakalis kana, Sandra..." Muli niyang pagtatakboy sa babae. Parang Hindi naging mahalaga sa kanya dati... Si Sandra, ang dahilan. Kung bakit ako umiwas noon kay Huno. Naging malapit kasi silang dalawa at naging close sa isat-isa ng mameet ng binata si Sandra.

"Hindi naba ako importante sa buhay mo, Huno? Kaya umiiwas kana sa akin?' Malungkot na tanong ng dalaga sa binata.

"If it was important to me? I won't avoid you, Sandra.... Olivia is my important to me... Na sayang ang oras at panahon ko sayo ng makilala kita, Sandra.... Para sa akin. Mahirap sakyan ang ugaling meroon ka, Sandra... At magkaiba ang ugali natin dalawa... I thought we would agree on everything, but I was wrong, you know? Pinakita mo sa akin ang totoong ugali meroon ka... Kaya lumayo na ako, sayo? Pwedeng kanang lumabas sa office ko? And we have nothing to talk about, Sandra..."

"So, kaya bumalik ka sa kanya? Dahil marami kang napintas sa ugali ko? I not angel, Huno? Bakit siya, napaka-bait ba niya? Kaya bumalik ka sa kaibigan, mo? Kapag nagsawa kana ulit sa kanya? Hahahap ka ulit ng bago mong kaibigan, Huno?" Nang-gagalaiting sambit ni Sandra kay Huno. Bilang sa mga narinig ko, ay nasasaktan ako sa mga narinig ko patungkol sa akin. Malalim pala ang sugat na pinagdaan ng dalawa kaya nauwi sila sa ganito.

"Balik-at balik parin ako kay Olivia... She is different woman... Yes, she very kind woman to me... Nag-iisa lang siya kaibigan ko, na importante sa buhay ko... And don't said.... Na magsasawa ako sa kanya? Kailaman hindi nanyari... She here... Nasa harapan mo siya? At huwag kang umasta d'yan, naging tayong dalawa, Sandra? Never kitang niligawan?! Wala kang aasahan sa akin.. Kaya, get out, my office!" Sigaw niya sa babae ng tumayo na si Huno sa kanyang kinauupuan.

Dun lang lumabas si Sandra ng office ng makita niyang kung paano nagalit si Huno sa kanya at pagtaasan siya ng boses. Kahit ako, nagulat sa pagtaas ng boses ng binata. Naupo ulit si Huno sa kanyang chair at ako, ay tahimik lang sa tabi niya. Lahat ng palitan nila salita ay narinig ko. Bakit kailangan kupang marinig ang mga pinag-usapan nila, tungkol sa akin? Ako ang unang nakilala ni Huno... Bakit siya pa ang galit na galit? Hindi sila magkakilala ni Huno, ay matagal na kami magkaibigan ng binata.

"Olivia..." Nagalala tawag niya sa pangalan ko at hinawakan niya ang kamay kung isa at humarap siya sa akin sa gilid ng table niya. Tumingin ako sa mga mata niya na may pagaalala.

"Can you sit on my lap, Olivia" Turo sa kanyang hita at tumingin naman ako duon... Sinunod ko ang gusto na hindi nagsasalita...

"No, need to explain. I heard everything you talked about, Sandra... Huno..." Alam ko hindi pa sapat ang mga narinig ko sa pinagusapan sa pagitan nila ni Sandra at marami nga dapat paliwanag ang binata sa akin. Pero ayaw kulang mahabang diskasyon na magaganap sa amin dalawa ng binata. Kapag handa na ako, tsaka ko hihingin ang paliwanag niya.

"But, everything I tell Sandra is true... And we never had a relationship to Sandra..." Pumikit ako ng bahagya ng magsimula na siya mag-explaim sa akin.

"I didn't come here, because of that, Huno... I'm come here for my routine... At may sasabihin ako sayo...." He sighed without me asking him to explain to me. At mahigpit niya akong niyakap...

"Fine.. What are you going to tell me, Olivia?" Malamig na boses na tanong niya sa akin.

"Sa, Sunday na ang alis natin... Hindi ba ito makaka-apekto sa negosyo mo? Dalawang linggo ako mananatili duon.. Iniisip ko baka maboring ka?" Bumigat ang kanyang paghinga at mula sa likod ko nakayakap siya humarap ako.

"Olivia... Hindi pa nanyayari? Pinangungunahan muna.... And I also want to meet your family... I think you have no intention of introducing me to your family, Olivia?" Tumaas ang kilay ko ng sabihin ng binata sa akin iyon. Lumamlam ang titig ko sa binata na mali ang akala niya. Taliwas ito sa gusto kung manyari.

"You wrong, Huno... Gusto kita ipakilala sa family ko 'yan ang totoo... I want too tell them. How much you have helped me... Ngayon lang ako makakaroon ng time, na makauwi sa amin sa mahabang panahon na ginulgol ko sa pag-aaral at sa pagtra-trabaho ko. And please don't think, n'yan ang iniisip ko sayo... Hindi sumagi sa isip ko. Ang maling akala mo..." Nalulungkot kung saad sa kanya. Hindi naman sa pinangungunahan ko ang manyayari. Gusto kulang siya paalalahanan.

"Olivia...." He call me sweet at malungkot akong ngumiti sa kanya. He kissed my lips passionate. Na guilty siguro ang binata.

"Smile... I trust you.... At sa bahay kana ulit matutulog ngayon gabi." Ngumiti ako sa utos niyang ngumiti ako.

"Pero, Huno? Paano ang bahay ko? Kung sa bahay mo ako ulit matutulog ngayon..." Angal kung sabi sa kanya.

"Okay. Sa bahay mo ako matutulog ngayon gabi.. Para hindi kana magreklamo sa akin... At maybe you think I'm being unfair to you.." Minsan ganun nga iniisip ko. May bahay naman akong sarili, na bigay ng binata sa akin. Pero hindi ko matirahan ng maayos. Kung dun ako sa bahay niya lagi matutulog.

"Minsan... Kaya huwag mo lang araw-arawin, Huno. Baka 'yan ang isipin kuna sayo, ah?" Makahulugan kung saad sa kanya. He cold smile give me with silence.

"And come with me to buy pasalubong for my family. Its okay to you, Huno?" I asked him habang pinaglalaruan ko ang matangos niyang ilong.

"Yes... everything you want. Sasamahan kita..." He claim my lips again at ganun din ako sa kanya. Lahat ng gusto ng binata ay sinusunod ko. Pero lahat din ng gusto ko ay sinusunod ni Huno. Kaya siguro, nagtatagal kami bilang magkaibigan. Dahil magkaparehas kami ng ugali. Hindi naman sa lahat ng bagay ay magkasundo kami. Pero pagwo-work it naman....