Papa's Boy [M2M]

Chapter 13

“Good morning, Pa.” bati ko sa aking ama na nakabihis na ng pang-opisina at nakaupo sa mesa.

Handa na rin ang almusal at mukhang solo itong kumakain.

“Good morning.” bati naman nito pabalik ngunit sa medyo malamig na tono.

Napangiti na lamang ako nang pilit. Ano pa nga ba ang inaasahan kong i-aakto nito?

Gayunpaman ay pinili ko pa ring makipag-usap dito. Hindi ako titigil hangga't hindi naaayos ang mitsa sa pagitan naming dalawa.

"Mabuti naman at nakapaghanda na kayo ng almusal, Pa. Pasensya na at medyo na-late ako ng gising." Ani ko habang kinakamot ang likod ng aking ulo.

Umupo na ako upang saluhan ito sa pagkain ng agahan.

Napuyat kasi ako kagabi kakabasa nung yaoi manga na nakita ko online. Tinapos ko nang isang buong gabi lang kaya heto ako ngayon, na-late sa paggising at si Papa na ang nagluto ng aming almusal.

“Pa, may gusto ka bang ulam mamayang gabi? Gusto mo magluto ako ng paborito mong sinigang?” naisipan kong itanong upang basagin ang katahimikan. Pambawi na rin dahil hindi ako nakapagluto ng agahan.

“Ikaw bahala.” sagot nito nang wala man lang kahit anong ekspresyon sa mukha.

Naisipan ko na lamang na manahimik. Alam kong wala ring patutunguhan ang pakikipag-usap ko rito.

Ilang araw na mula noong gabing may nangyari ulit sa aming dalawa. Ang buong akala ko ay bubuti na ang pakikitungo nito sa akin ngunit nagkamali ako. May kaunting improvement, oo. Kagaya ng medyo sumasagot na ito tuwing tinatanong ko. Pero hindi iyon ang gusto ko. Gusto kong bumalik ang dating Papa ko na magiliw at palangiti.

Ngayon ay pinapansin n’ya nga ako, ngunit puro malalamig na tono naman ang aking natatanggap. Nakakatampo pero tuwing naiisip ko ang mga ginawa ko rito, ang masasamang salitang isinumbat ko sa kanya, ay naiisip kong nararapat lamang din naman ito sa akin. Walang ibang may kasalanan dito kundi ako at ako lamang.

+++

PAGPASOK ko ng paaralan ay nananamlay ang buo kong katawan. Mula noong nagkalamat kasi ang relasyon naming mag-ama ay medyo hindi na ako nagkakainteres sa kahit anong pisikal na gawain. Kaya siguro parati akong nananamlay.

Maging ang pakikipagkulitan o simpleng pakikipag-usap sa aking mga kaibigan ay hindi ko na rin magawa. Bihira na lang ako makipag-hangout sa mga ito.

Naisipan ko na ring hindi na pumasok at mag-drop out na lamang. Ngunit magiging mas malaking problema lamang iyon at baka mas kamuhian pa ako ng aking ama sakaling tumigil ako sa pag-aaral.

Kasalukuyan akong nasa isang abandonadong building ng paaralan at umiinom ng coffee drink na binili ko sa canteen kanina. Medyo may kalayuan ang building na ito kaya tahimik dito.

Nakatingin ako sa kawalan. Hindi ko ugaling magmukmok ngunit hindi ko na kinakaya ang mga nangyayari sa amin ni Papa. Hindi ako sanay nang ganito. Hindi ako sanay na hindi ako nito pinapansin. Ayoko ng ganitong klase ng relasyon. Gusto ko nang bumalik ito sa dati.

Biglang may humawak sa aking kaliwang balikat. Medyo nahuli ako ng reaksyon at dahan-dahang napatingin sa tao na nasa aking likuran.

“Dito ka lang pala nagpupunta tuwing break time.” sambit ni Miko sabay upo sa aking tabi.

Hindi ko lamang ito pinansin at muli na namang napatitig sa kawalan.

Nagpatuloy lamang ako sa pagtingin sa malayo. Ang totoo n’yan ay medyo nahihiya pa rin ako rito. Ang laki din ng kasalanan ko sa kanya. Nagsisi ako kung bakit ko ito pinatulan at pinaasa noong gabing iyon kung hindi ko rin naman kayang suklian ang pagmamahal na inaalok nito.

Nanatiling tahimik ang buong paligid sa loob nang isang minuto.

“Hindi pa rin ba kayo ok ni Tito Gary?” naisipan rin nitong basagin ang nakakabinging katahimikan.

“Hindi pa.” ang tipid at malamig kong sagot sabay higop sa coffee drink na hawak ko.

Wala na namang umimik sa aming dalawa. Parang gusto ko na lamang na umalis at iwasan muna ito. Gusto kong mapag-isa. Ngunit ayoko rin namang ipagtabuyan na naman ito nang ganoon lang. Matalik na kaibigan ko pa rin ito kahit pagbali-baliktarin man ang mundo. Ilang beses ko na itong nasaktan. Sumusobra na ako kung aabusuhin ko pa iyon at muli ko s’yang ipagtulakan palayo.

“Hindi ko alam kung makakatulong ‘to...” bigla nitong naisambit at napatingin sa akin.

Napatingin na rin ako sa kanya habang nakahawak sa unti-unti nang nawawalan ng lamig na coffee drink.

“Pero ikaw at ikaw lang din ang makakaayos ng problema ninyo ng Papa mo. Sinabi mo nga, kasalanan mo kung bakit kayo nagkakaganyan, kaya marapat lamang na ikaw din ang umayos ng pagkakamali mo.”

Sandali akong natigilan at napaisip dahil sa mga sinabi nito.

Hindi ko alam pero bigla na lamang akong napaluha dahil sa nasambit ni Miko. Siguro ay dahil alam nito ang problema ko ngayon at sobrang napakalaking tulong ng kanyang payo.

“Hindi ko na kaya, Miko. Miss na miss ko na si Papa.” Hindi ko na napigilang mapahagulgol.

Bigla ako nitong niyakap nang mahigpit.

“Sshhh... Tahan na. Lakasan mo lang ang loob mo at muli din kayong magkakaayos.”

Napaiyak ako sa dibdib ni Miko. Inilabas ko ang lahat ng hinanakit ko. Ang problema namin ni Papa.

Mabuti na lang at nariyan ang matalik kong kaibigan para sa akin. Ano bang ginawa ko at nagkaroon ako ng ganitong klaseng kaibigan? Kaibigang mahaba ang pasensya at hindi ako kayang iwan kahit ano pang pagtaboy ko sa nararamdaman nito para sa akin.

+++

GABI na nang makauwi ako ng bahay. May dinaanan pa kasi kami kanina ng tropa ko bago namin naisipang umuwi.

Nagsimula na muling bumalik ang aking sigla ko at pinansin ko na rin silang lahat sa wakas. Biro pa ni Chester, tapos na raw ang ‘period’ ko. Napakaloko talaga nito kahit kailan. Ngunit mabuti na lamang at may mga kaibigan akong masasandalan sa mga oras na ganito.

Nagsisi tuloy ako kung bakit ko sila pinagtabuyan dahil lamang sa problema naming mag-ama. Sila at sila lang din pala ang makakapag-pabalik sa dati kong sigla.

Pinag-isipan ko nang mabuti ang payo ni Miko. Ako ang nagsimula ng problemang ito kaya ako rin ang dapat na magresolba rito.

Pagkatapos kong magsaing ay naupo ako sa sofa. Ilang minuto na lang ay darating na rin si Papa. Hindi ko maiwasang kabahan. Parang gustong tumalon palabas ng puso ko dahil sa matinding kaba.

Napaupo ako sa sala at bakas ang pangamba sa aking mukha. Natatakot ako sa magiging reaksyon nito. Paano kung dedmahin na naman ako nito ulit? Paano kung may sabihin lamang s’yang masama sa akin?

Bahala na si superman. Ngayong gabi ko sisirain ang blokeng nabuo sa pagitan naming mag-ama. Ako ang dahilan kaya nabuo iyon kaya nararapat lamang na ako rin ang sumira niyon.

Maya-maya pa ay nagbukas na ang pinto at pumasok na ang aking ama. Dali-dali naman akong napatayo at lumapit dito upang magmano.

“M-mano ho, Pa.”

Pagkatapos kong magmano ay dumiretso na ito sa sala at naupo. Kinuha ang remote at nanood ng tv habang tinatanggal ang pagkakabutones ng suot na asul na polo.

Hindi na naman ako nito kinibo at nagmistula na naman akong isang hangin.

Napatingin na lamang ako rito at dumiretso na sa kusina upang magluto ng ulam. Mamaya ko na lang pala ito kakausapin. Nawala ang lakas ng loob ko nang maramdaman ko na ang presensya nito.

Habang nagluluto ay hindi pa rin ako mapakali. Iniisip ko kung itutuloy ko pa ba ang aking balak. Gusto kong pormal na humingi ng tawad rito upang magkaayos na kami. Ang problema ay hindi ko alam kung paano ko iyon sisimulan. Natatakot akong baka hindi n’ya tanggapin ang paghingi ko ng tawad. Baka dedmahin n'ya na naman ako.

Pagkatapos kong magprito ng beef loaf ay inihanda ko na ang aming hapunan.

“P-pa, kain na ho tayo.” ang mahinahon kong pagtawag dito.

Nakaupo pa rin ito sa sofa at nakadantay sa maliit na center table ang kaliwang paa.

Pinatay na nito ang TV at tumayo. Lumapit ito patungo sa aking gawi.

“Sorry, Pa. Next time na lang yung sinigang, hehe. Nakalimutan ko kasing bumili ng karne ng baboy.” Banggit ko rito ngunit dinaanan lamang ako nito at hindi pinansin.

Kapwa na kami naupo sa magkabilang dulo ng maliit na mesa. Tahimik kaming kumain ng hapunan. Nasanay na rin ako sa ganitong set-up. Walang imikan habang nagsasalo sa iisang mesa.

Hindi ko pa rin alam kung paano ko sisimulan ang paghingi ng tawad rito. Kung kelan nasa harapan ko na ito ay saka naman ako tumitiklop.

Lumipas ang ilang minuto at natapos na rin itong kumain. Umakyat ito patungo sa kanyang kwarto at naiwan naman ako sa baba. Naghugas na lamang ako ng aming pinagkainan.

Habang naghuhugas ako ng mga plato ay muli itong bumaba at nakasuot na lamang ng boxers at may nakasabit na tuwalya sa balikat.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin nang dumaan ito sa aking likuran.

Pumasok ito sa loob ng banyo. Hindi ko naiwasang muli itong sundan ng tingin.

Nang matapos akong maghugas ng aming pinagkainan ay umakyat na ako patungo sa aking kwarto. Hindi ko na ito naaabutan pang lumabas ng banyo. Wala rin akong balak na hintayin ang paglabas nito.

Hindi ko kaya. Wala pa akong lakas ng loob. Natatakot akong baka ipagtabuyan na naman ako nitong muli. Nakikita ko ang napakalaking posibilidad ng hindi nito pagtanggap sa paghingi ko ng tawad. Malakas ang pakiramdam ko na dededmahin na naman ako nito.

Makalipas ang ilang oras ay kasalukuyan na akong nakahiga sa aking kama. Nakapatong ang kaliwa kong braso sa aking noo. Kanina pa ako mayroong malalim na iniisip. At matapos ang ilang oras na pag-iisip at pagdedesisyon sa hakbang na aking gagawin ay tumayo na ako at lumabas ng aking kwarto.

Napagdesisyunan ko nang gawin ang aking nais. Susubukan ko ulit na ayusin ang gulong ‘to. Sisiguraduhin kong matatapos na ang lahat ng ito ngayong gabi mismo.

Lumapit ako sa pinto ng kwarto ng aking ama at kinatok iyon.

“Pa?”

“Pa, buksan mo ‘to. Mag-usap tayo.”

“Pa!”

Sunod-sunod ang aking mga katok rito ngunit walang sumasagot. Kaya mas lalo ko pa iyong nilakasan upang magising ito. Wala na akong pakialam kung mambubulabog ako ng tulog. Gusto ko nang maayos ang namamagitan sa amin.

Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto at bigla itong sumilip.

“Anong oras na, ah. Ano bang kailangan mo?” sambit nito habang nakakunot ang noo.

Mukhang nagising nga ito mula sa pagkakatulog.

Imbes na sumagot ay itinulak ko ang pinto dahilan upang makapasok ako sa loob nang tuluyan.

At bahagya akong nagulat nang madatnan ko itong hubo’t hubad. Pilit nitong tinakpan ang naghuhumindig na ari ngunit hindi naging sapat ang dalawang palad nito upang matakpan ang kabuuan niyon.

Mabilis na nanalaytay ang init sa aking buong katawan dahil sa nasaksihan kong iyon ngunit hindi ito ang nais ko ngayon. Gusto ko nang sirain ang malaking bloke na nasa pagitan naming mag-ama. Gusto ko na na magkaayos kaming dalawa.

“Pa, hanggang kelan ba tayo magiging ganito?” diretsahan kong tanong dito.

Hindi ito umimik at nag-iwas lamang ng tingin sa akin.

“Sobrang laki ba ng galit mo sa ‘kin to the point na hindi mo na ako papansinin habang buhay?!”

Wala pa rin itong naging tugon sa aking mga sinabi. Nanatili itong nakatingin sa sahig habang hawak-hawak pa rin ang pumipintig-pintig na ari.

“Pa, pagod na pagod na ako! Pagod na pagod na akong ganito tayo!! Hindi mo man lang ba naisip kung anong magiging epekto nito sa 'kin?! Minsan gusto ko nang wakasan ang buhay ko dahil sinisisi ko ang sarili ko sa lahat ng nangyari sa atin! Pagod na pagod na ako, Pa!”

Tuluyan na akong napaluha. Pakiramdam ko ay nailabas ko ang ilang linggo ko nang kinikimkim. Hindi planado ang mga sinabi kong iyon ngunit iyon ang kusang lumabas sa aking bibig. Siguro'y dahil na rin iyon sa desperasyon. Hirap na hirap na ako sa sitwasyon namin.

Bigla itong napatingin sa akin. Kitang-kita ko sa kanyang mukha ang kalungkutan.

“P-pasensya ka na, anak.”

Halos manlaki ang aking mga mata nang bigla itong lumapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit. Sobrang higpit na halos sumabog ako sa sobrang tuwa at lakas na rin ng pagyapos ng malaki nitong katawan sa akin.

“Ako ang dapat na humingi ng tawad sa 'yo” anito habang nakayakap pa rin. “Ang totoo n’yan ay sinadya talaga kitang iwasan, anak. Ngunit iyon ay hindi dahil sa nagtatampo ako sa ‘yo. Iniwasan kita dahil... dahil mahal na mahal kita, anak. Hindi lamang bilang isang anak, kundi higit pa roon.”

Mas namilog pa ang aking dalawang mata at nagsipagtayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan dahil sa narinig kong iyon. T-totoo ba ang aking naririnig?

“P-pa...” ang nasambit ko na lamang at marahang napatingin sa kanya.

“Tuwing nakikita kita, naiisip ko ang mga gabing pinagsaluhan natin. Hindi ko mapigilan ang aking sarili na maghangad na muli kang makatalik, anak. At alam kong maling-mali iyon sa mata ng batas at panginoon kaya naisipan ko ang paraan na iyon. Ang hindi ka pansinin nang sa gayon ay makalimutan kita. Ang maling pagmamahal ko para sa iyo. Ngunit hindi ko alam na mas lalaki lang pala ang problema dahil sa ginawa ko. Ikaw ang nagdusa dahil sa desisyon kong iyon. Patawarin mo si Papa, anak.” Napaluha na rin ito.

Kapwa kami umiiyak ngayon at mahigpit ang yakapan.

Halos tumalon palabas ng aking dibdib puso ko dahil sa sobrang kagalakan. Pareho pala kami ng nararamdaman ng aking ama. Ang saya-saya ko ngayon! Sobrang saya!

“Pa, mahal na mahal din kita. Katulad mo ay higit pa sa isang ama. Gustong-gusto rin kita, Pa.” ang naiiyak kong paglalahad rito.

“Mahal na mahal din kita, anak.”

“I love you.”

Mas humigpit pa ang aming yakapan.

Hindi ako makapaniwala sa nangyayari ngayon. Ito na yata ang pinakamasayang pakiramdam na nadama ko sa buong buhay ko. Hindi ko akalaing may happy ending rin pala kami.

Parang balewala ang halos ilang linggo naming pagdurusa kung ganito lang din ang kahahantungan ng lahat. Napakabait ng tadhana sa amin.

“Mula ngayon ay ikaw na ang bago kong asawa. Punan natin ang pagkauhaw sa isa’t-isa. Araw-araw kong ipapadama sa iyo ang pagmamahal ko. Mahal na mahal kita, asawa ko.”

“Mahal din kita, asawa ko!” Puno ng kilig kong banggit.

Imbes na halikan ito sa labi katulad ng mga napapanood sa pelikula ay kaagad akong napaluhod at ang naghuhumindig pa rin nitong tarugo ang aking nilasap. Kanina ko pa kasi iyon nadadampian at mukhang nagmamakaawa nang susuhin.

Naiiyak ako habang sinususo ang b***t ng aking bagong asawa dahil sa sobrang tuwa. Nagmistula akong nakikipaghalikan dito matapos ang aming mala-happy ending na tagpo. Ito na yata ang pinakamasayang gabi ng aking buhay.