Hinila ko ang sketchpad mula sa study desk. Nang bumukas ito sa pahina kung saan naroon ang guhit ko kay Ivan, napahigpit ang hawak ko. Dati, comfort iyon. Dati, inspirasyon. Pero ngayon, parang biglang sumampal sa akin ng hiya.
Nanginginig pa rin ang mga kamay ko sa nangyari. Ramdam ko pa rin ang bilis ng t***k ng puso ko. Para akong hinahabol kahit wala naman. Nakakulong pa rin sa isip ko ang eksena—ang bigat ng kamay ko nang sampalin siya, ang init ng labi niya nang dumampi sa akin. Paulit-ulit, parang sirang plaka.
Bakit hindi ko siya agad itinulak palayo?
Bakit hinayaan kong mangyari iyon kahit ilang segundo lang?
Napaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang dibdib na parang may kumukurot. Para akong nalulunod sa sariling iniisip. Lalo akong kinabahan sa posibilidad na baka may nakakit
