Para akong patay na bumangon sa hukay pagbangon kinabukasan. Walang enerhiyang tinungo ang CR at saka humarap sa salamin. Hindi na ako nagtaka sa pamamaga ng mga mata ko dahil buong gabi yata akong umiyak.
Nang natapos tignan ang itsura ko ay mabilis akong nag-ayos, hindi para pumasok ng school kundi para maghanap ulit ng malilipatan. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin nawawala ang mga sinabi sa akin ni Marco kagabi.
"Heather." Rinig ko ang tatlong malalakas na katok mula sa aking pinto.
"Come in!"
"Mag-almusal na tayo." Salita ni ate Nessi nang dumungaw sa pinto. Agad na tinanguan ko sya at saka kinuha ang bag ko.
Anong oras naman na, paniguradong wala na ang lalaking 'yon.
Laylay ang balikat na naglakad ako palabas. Kahit anong gawin ko ay hindi ako makahanap ng dahilan ngayon pa
