Tatlong buwan na kaming kasal ni Matteo. At sa mga nagdaang mga araw ay labis akong napapahanga nito. Sobra kasi itong maasikaso sa akin. Katulad na lamang ngayon, ito ang naghanda ang aming umagahan.
Nakangiti itong lumapit sa akin at niyaya akong pumunta sa center table kung saan naroroon ang mga pagkain na dala nito. Kahit tinatamad akong bumangon ay napilitan akong tumayo.
May napapansin rin ako sa aking sarili nitong mga nakaraang araw, tila pagod na pagod ang aking katawan at kaunting lakad lamang ay hinihingal na ako. Kaya mas gusto kong matulog at mahiga sa kama.
“Ayos ka lang ba? Parang ang tamlay mo? Ilang araw na kitang napapansin ganya ka. May masakit ba sa ‘yo?”
“Wala naman masakit sa akin. Parang pagod lamang ang pakiramdam ako at gusto kong matulog na lamng maghanapan
