Chapter 65
CLAIRE POV
“I’m sorry, Anak.”
Nanatili akong nakatayo, nakatulala sa Daddy ko nang narinig ko ang salitang ‘sorry’ na kailanman ay hindi ko pa naririnig na lumabas sa kanyang bibig. Parang biglang tumigil ang mundo ko sa simpleng salitang iyon. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Sa lahat ng inaasahan kong sasabihin niya, ang “sorry” ang huling pumasok sa isip ko. I know how hard it is for him to say such word dahil isa siyang ma-pride na tao. Pero…
Sorry? Ngayon lang? Ilang taon akong nasaktan, nagtanong, nagalit.Siya ang dahilan kaya naging masalimuot ang childhood na dapat ay puro masayang alaala lang. Pinalaki niya akong may distansya sa pagitan naming dalawa, at bawat pasakit na dulot niya ay kulang pa ang salitang ‘sorry’.
Pero ngayong narinig ko ang mga sali
