She's owned by a mafia lord

Chapter 2

#Eightyearslater

Samhira's point of view

Masaya akong lumalangoy sa ibabaw ng aming tahanan. Masaya kong hinahampas ang aking buntot, at sumisid pailalim.

Isa ito sa nakahiligan kong gawin pagkagising tuwing umaga. Ang sabi ng mga kaibigan kong isda ay maliit lamang ang tahanan namin ito kung ikukumpara sa dagat.

Ayon sa kanila, malawak ang dagat at mas malalim, maraming iba't ibang uri ng mga laman tubig at maraming pagkain, maalat ang lasa ng tubig na ito naman naging kabaliktaran ng batis na aming tinitirhan.

Kakaunti lamang ang mga uri ng laman tubig, at madalas pahirapan ang paghahanap namin ng makakain.

Gayunpaman, masasabi kong masaya ako manirahan sa lugar na ito kasama ang aking mga kaibigan.

"Ayoko na dito. Gusto ko ng bumalik sa dagat."Nakasimangot na wika ni Masag.

"Paano naman tayo makatutungo sa dagat kung hindi natin alam ang daan patungo roon?" Tanong ko sa kanya, nasilayan ko ang namutawing lungkot sa mukha niya.

Hindi man niya aminin, ramdam ko ang kulungkutan nararamdaman niya, nalulungkot tuloy ako sa tuwing makikitang nalulungkot ang kaibigan ko.

“Huwag ka mag-alala Masag, makaka-balik ka din sa dagat na iyong pinang-galingan.” Pagpapalakas ko sa kanya loob.

Nabanggit niya noon bagong dating pa lamang siya dito na sa dagat siya nakatira, siya din ang nagkwento sa amin kung gaano kaganda sa dagat.

Masaya sila namumuhay sa dagat noon hanggang sa isa siya sa nahuli ng mga tao naninirahan sa kabilang bundok, sa kabutihan palad ay nakatakas siya at dito siya napadpad.

"Hanggang kailan ba tayo makukulong dito." malungkot nitong sabi at sumilom sa ilalim ng bato tahanan nito.

"Hay nako! Hayaan na muna natin sya mapag-isa samhira, ang masmabuti pa maghanap na tayo ng makakain." Wika ni chin nalumalangoy sa harapan ko.

Isa itong kulay orange na isda. Siya lang ang natatanging isda dito na ganito ang kulay. Ngunit sila ni tilapia sanggol pa lamang kami ay kami na ang magkakasama.

Mabuti silang kaibigan, ni minsan hindi nila ako pinabayaan.

Nauna-na sila lumangoy at ako nama'y sumisid narin upang mag-hanap ng makakain sa ilalim ng batis.

Umiikot ikot pa ako sa ilalim, at iniaahon ko ang ulo sa itaas.

“Look mga friends. Ayan na naman yang si samhira, feeling dyosa porke mas malaki siya kumpara sa'tin!” Natigilan ako sa pagsisid nang marinig kong magsalita si Bangkok kasama niya ang mga kaibigan si Suliba at ang kauri isda ni tilapia.

Nadaanan ko sila kaya't napansin na naman nila ako. Tuwing napapadaan ako sa tahanan nila ay ganito ang laging eksena kaya nasanay na din ako.

“Yah yah mga friend kung sa totoo lang mas beautiful pa ako sa kaniya” mula sa malayo narinig kong kumento ng isda kauri ni tilapia.

“Yah right we are really so beautiful than her, dah! she's just my feet”ani suliba.

“Anong feet? Ta*g* ka ba suliba? Sulib ka na hindi ba? Paano ka naman magkakaroon ng feet? Baka pwet, hahaha!” Nagtataray na kumento ni bangkok sabay tawanan nila nung isa.

“Shut up! Hindi ba si samhira topic na'tin dito? Ok! She's just my dirt! O pwede na ba yon?” Hindi nagpapatalo sabi niya.

Sa katunayan hindi ko naiintindihan kung anong sinasabi nila, hindi ko naiintindihan ang salita gamit nila.

“Ayst! Tignan mo mga yan. Inggit na naman sila kay samhira.” Napatingin ako kay tilapia na nasagilid ko kasama si chin.

“Oo nga Samhira. Gusto mo awayin ko mga ingetera na yan?” umiling ako sa sinabi ni chin.

“Wag na chin. Hindi ko naman din naiintidihan ang mga sinasabi nila. Atsaka ayos lang 'yon hindi naman nila ako sinasaktan. Hayaan na lang natin sila.” nakangiti sabi ko.

“ Hay nako! Ang bait mo talaga Samhira, kung tutuusin wala naman silang laban sayo kung papatulan mo sila ngayon. Oo nga pala, hindi ka nga pala nakaiintindi ng salitang banyaga.” Sabi ni chin, tumango lang ako.

“Pero subukan lang nila saktan ka samhira, kami makakalaban nila.” maangas na sabi ni pia.

“Hindi naman nila siguro gagawin yan pia, kaya hayaan nalang na'tin sila kung saan sila masaya.”nakangiting ani ko.

“Tama na yan, tara na ituloy na natin ang paghahanap ng makakain, para makakain na tayo.”Aya ni chin sa amin at sabay na kaming lumangoy palayo upang ipagpatuloy ang paghahanap ng makakain.

Marami- rami narin ako nakuhang pagkain, nang marinig ko si chin sumisigaw.

napatingin ako kung nasaan siya, mabilis siya lumalangoy papunta sa'kin.

"Samhira, Alis na tayo dito. Mag tago ka may paparating!" Natatarantang utos ni chin matapos ay lumangoy siya pailalim.

Inilibot ko ang aking paningin sa paligid, napansin ko malayo na dito ang tirahan namin, malapit na pala ako sa may paragusan at mapanganib ito para samin.

“Da** it, I don't want here dad, let's go home!” Narinig ko ang paulit ulit na sigaw mula sa may kakahuyan malapit sa kina roroonan ko.

Pinagmasdan ko muna ang bahaging iyon nang dumating si tilapia.

“Halika na Samhira! Magtago na tayo, ano pang ginagawa mo dyan!?” pagka-dinig ko kay Pia ay biglang namutawi ang takot sa aking dibdib.

kung kaya't sumisid na ako pailalim.

'Sino kaya iyon? Baka si dambuhalang isda'

Hala lagot kami. Nanangangain pa naman iyon.

Third person's point of view

Nag-lalakad Ang batang lalake sa kakahuyan, di kalayuan sa may batis nang mapansin niya may lumalangoy langoy sa gitna ng batis ay nagkainteres agad ito sa kung ano ang bagay na iyon.

Pinagmasdan niyang mabuti upang suriin kung ano nga ba ito.

Iniahon ni samhira ang kalahating katawan at nasilayan iyon ng batang lalaki, hindi maikubli ang pagka-maha sa mukha masilayan ang katawan ng bata sa may batis nakababad sa gitna.

Dahil wala siyang pang- itaas na kasuotan at tanging mahabang paalon na buhok lamang ang nagsisilbing takip sa flat na dibdib.

Pinagmasdan lang siya ng batang lalaki habang prente isinandal ang likuran sa malaking bato.

Inisip niya isa lamang nagpiknik ang bata sa lugar na ito. Kaya minabuti wag na lamang lumapit at magpakita sa bata baka matakot lang siya sa kaniya.

Pinagmasdan niya lamang ng matiwasay ang bata.

Kahit nasa malayo'y malinaw niya nakikita ang kagandahan ng batang babae.

Napalunok siya nang makita ang kulay berdeng mga mata nito.

Kanina ay hindi niya napansin ang kulay ng mga mata ng bata dahi sa pagkakayuko. Maslalo siyang namangha nang masilayan ang mukha nito.

Kakaiba ang bumalot sa pakiramdam sa kaniya dibdib. Marami na siyang nakitang naggagandahan mga batang babae na madalas siyang pagkaguluhan ngunit kakaiba ang bata na ngayo'y nasa kaniyang harapan.

Nakaawang ang labi umakto siya lalapit ng bigla naman sumigaw ang kambal niya.

“Da** it, I don't want here dad, let's go home!" Inis na sigaw nito sa loob ng kakahuyan.

Kung saan naroon ang puwesto ng kanilang tent. Nag echo iyon.

Lumikha ng pauli ulit na ingay.

Isinama sila nang kanilang ama upang manghuli ng hayop at magpatagisan ng kakayahan bilang pagsasanay sa pagiging mafia.

At ito na yata ang panghuling bundok na pag sstayan upang manghuli ng mga mababangis na hayop.

Tinuturuan sila kung paano ang tamang pangangaso.

Nakunot ang noo niya ng bigla na lang lumangoy pailalim ang batang babae, inakala niyang aahon pa ito ngunit hindi na iyon nangyari. Bilga siya nabahala at lumapit sa tabi ng batis.

Tinanaw niya mabuti kung nasaan na ba ang bata.

“What the...Where is she?” nagtataka bulalas niya sa kawalan.

“Zavier! Where are you going?” naramdaman niya ang paglapit ng kapatid, nanatili lamang siya nakamasid sa batis umaasang aahon pa ang bata.

“Are you going to swim?”Muli tanong ng kaniya kambal na patuloy lang siya sa hindi pagtugon sa mga katanungan.

“Hey bro, what are you looking here?”Naki-isyoso na rin ang kaniya kambal sa pagmamasid sa batis, nang hindi parin niya ito sinasagot.

“I--”Muli pa sana magsasalita ang kambal nang barahin niya ito.

“Shut up zander, will you?” madiin saway niya dito.

Wala naman nagawa ang kambal kundi tumahimik.

'Tss' nakita niya ang pag-iling iling ng kambal bago siya nito padabog na iniwan.

"Where did she go?"Tanong niya muli, makalipas ang ilang oras na umaasang muling aahon ang bata ay umalis na siya roon nang hindi na natupad.

Nagtungo siya sa tent nilang mag a-ama, nadatnan niya ang kapatid na maktol ang itsura.

Patamad siya umupo sa carpet. “Give me some water zander.” seryosong utos nito sa kapatid na siya may hawak ng mga botelyang tubig.

Padabog naman kumuha si zander ng isang bote at inilapit sa kambal.“here.” inabot niya ang bote't umupo ito sa tabi niya.

“I want to go home zavier, but dad still want to stay here with us. Ilang linggo na tayo nakatira sa bundok, konti na lang mauubos na ng mga lamok ang dugo ko sa katawan.” hindi maipinta ang itsura pagrereklamo nito.

"This is for us too, Zander. How will we become a more powerful mafia if we just give up now? It's just a simple mission, Zander, just a little thing.” sabi sa kambal.

Tumahimik si zander, may punto din naman si zavier, pero hindi ito ang gusto ni zander.

They are was just 12 years old to treated like a hunter man inside the forrest.

Masyado pa silang bata para magsimula na mag trainning sa pagiging mafia.

Zander just shaked his head. 'F*ck that mafia'In his mind.

Wala ang kanilang ama dahil naghahanap ito ng signal sapagkat may importanteng tumatawag dito.

"So what are you looking at the water erlier?" iniba niya ang topic nang maalala ang kaganapan kanina sa tabi ng batis.

Hindi sumagot si zavier, he was just drank a bottle of water.

“I saw you looking at the water earlier, what --- ”

"I searched for a little girl I saw bathing earlier" Sagot niya sabay ini shoot Ang bote sa trashcan dala nila.

Zander's forehead grunted,“Are you kidding me dude? This is a lasting forrest mountain, you think a little girl will came here just to swim? That's impossible zavier.” na-iiling anito.

Napaisip lamang si zavier, marahil tama ang kambal, imposible ngang magkaroon ng batang babae sa kasulok sulukan bahagi ng gubat, gayun wala naman nagpupunta ditong mga tao ayon sa kwento ni manang rosa.

Ang sabi niya'y wala daw nagtutungo sa lugar na ito dahil bukod sa maraming mababangis na hayop ay may diwata din nagbabantay at nangangalaga sa natukoy na bundok.

But he badly not believing of what thier maid have said.

"Zavier what if the little girl is a fairy!? The fairy is real!" Namangha ani zander nang maalala ang kinuwento ni manang rosa sa kanila, sabay yugyog pa nito sa kaniya.

Napailing si zavier sa inasta ng kambal, kahit kailan talaga napaka childish neto, kung sabagay bata pa naman talaga sila, Zavier was just matured enough

“We need to catch that fairy Zavier, hilingin natin sa kaniya na bigyan niya tayo ng power. Para di na tayo kailangan maghirap ng ganito” punong puno ng excitement ang mukha nito.

“Stop it zander! Fairys aren't real.” seryosong saway niya sa kambal.

Napasimangot natigilan si zander. “If fairy is not real, then, what do you think she is?”

Hindi na naman sumagot si zavier sa halip tumayo ito at nagpamulsa.

Sa katunayan ayaw niya lang maniwala sa mga fairy fairy dahil feeling niya maawaan lang siya ng ka OA at kachildish'an ng mga bata.

“I don't know. But I'm sure she's real and I'll do everything to find her.” Seryosong sabi niya.

Ilang oras lang ang pinanatili nila sa bundok na iyon at kaagad din silang umuwi sa mansyon.

May importanteng pupuntahan ang daddy nila kaya sila magmadali umuwi.

Kasalukuyan silang kumakain magpapamilya ng hapunan.

Napatingin si zander sa ama naka-upo sa dulo nang tumikhim ito matapos ay pinunasan niya ang bibig.

"Sons, I have important to tell you."panimula nito.

Bahagya lang bumaling si zavier, habang si zander ay deretsyo lang nakatingin sa ama nag-aabang sa susunod na sasabihin nito.

"What's that dad?"seryoso tanong ni Zavier

"We are going back in the Russia tomorrow morning, better be ready and pack your things. Our company need us we better go back there as soon as possible." anito.

Sumaya ang diwa ni Zander matapos sabihin yon ng ama.

"Wait what? We're training here isn't finish yet----"pinutol ni zander ang sinasabi ni zavier.

"We will just continue in the Russia then, I would rather want to train in the russia than here! " Masugid sagot nito.

Nagseryoso ang itsura ni Zavier, mukhang hindi na yata siya makakabalik pa sa bundok ng Himalaya upang muli sanang hanapin ang misteryosong batang babae sa batis.

Kaya kailangan niya gumawa ng paraan para pigilan ang ama. “But hows----” sa pagkakataong ito ang ama na nila ang pumutol sasabihin.

“No more buts Zavier. I know how you wanted to live here, but our business isn't here, so i'm sorry son, we will can just continue what we're doing here in states.” disididong desisyon ng kanilang ama.

Zander face was lighten up, he was happy. “Oh yes! That was i wanted”-In his mind.

Sa huli hindi na nagsalita pa si Zavier, ano pa nga ba magagawa niya, final decision na ng kanilang ama na kahit sino, hindi magagawang baliin.

“Dad how's Zanlie? Is she going back too with us?” tanong ni zander sa ama na ang tinutukoy ay ang anim na taong gulang nilang kapatid na babae na ngayoy tahimik lang na kumakain sa tabi ni sherna at sabrinna ang kanilang step-mother and sister na kapwa ding tahimik.

Zanlie, Zander and Zavier's biological mother was dead when she gave birth in thier little sister and that was zanlie.

Kaya anim na taon narin nabalo ang ama nila na ngayon lamang ulit nagkaroon ng asawa.

Mahigit Limang buwan ng kasal ang daddy nila kay Sabrinna.

Sabrinna is one of thier maid then, kailangan ikasal muli ang ama nila si Zachler ayon sa organisasyon inuukupahan dahil sa kanilang pamaihin mamalasin sila kung mananatiling byudo ang ama.

Ito narin ang naging dahilan kung bakit pinakiusapan ni Zachler si Sabrinna na magpakasal sa kaniya kapalit nun ay ang pag-aaralin ang nag iisang anak ni sabrinna at bibigyaan sila ng magandang buhay.

In the first place Zachler and Sabrinna was not inlove with each other.

Hanggang papel lang ang namamagitan kung ano man ang relasyon ng dalawa hindi na lumalapas pa roon.

Seryosong tinignan ni Zachler si Sabrinna na walang kibong kumakain sa side niya.

“No. She will stay here with your mommy Sabrina, hindi natin siya ma-aalagahan ng maayos if she will come with us, but i'm sure sabrina will take care of zanlie. ”Anito.

“But she will be sad dad.”Nalulungkot na ani Zander, sa katunayan kasi si Zander masmaalaga siya kay zanlie na laging nakikipag laro sa nakakabatang kapatid kumpara kay zavier na walang ginawa kundi magbasa ng libro maghapon.

Nagtaas nang tingin si zanlie sa kuya zander niya. “No it's okay brother, well, I want to be with ate shern at tita Sab, and my friends. So I don't have a reason to be sad anymore.” Kumento nito sabay inom ng gatas.

Napasimangot si Zander. Ang totoo mamimiss niya ang kapatid kalaroin at aasarin araw araw kung hindi siya sasama sa kanila.

“Okay, you said so.” malungkot na sabi niya.

Natapos ang hapunan ng gabing iyon.

Aktong papasok si zavier sa kwarto niya nang habulin siya ng batang sherna.

“Zavier wait! Hi!”Malambing na bati nito pagkalapit na may kung ano pang itinatago sa likoran.

Poker face Lang na tinitigan siya ni Zavier.“May ibibigay lang ako sayo. Oh heto, sana magustuhan mo.”Ani ng bata na namumula pa ang pisngi.

Tinignan lang ni zavier ang inaabot nitong papel na sa tingin niya ay isang love letter or what.

Zavier is rude, pagdating sa mga bagay na yan, kahit pa kasi bata pa sila ay napakarami ng mga batang nagka-crush sa kaniya sa school na halos araw araw may inireregalo sa kaniya ngunit inisnob at hindi niya tinatanggap.

Pero ngayon, kung tatanggapin niya ang inaabot na sulat ni sherna ito ang unang beses na tatanggap ng bagay.

ayaw naman niya snob'in ang bata, iyakin pa naman.

Simula kasi nung tumira na ang step mom and sister nila dito ay lagi nalang niya naririnig na umiiyk ito, kapag hindi nakukuha ang gusto niya.

“***.” wala man lang siyang sinabi at kinuha na lamang ang sulat tsaka tuluyan pumasok sa silid.

Ayaw niya lang mapaiyak ang bata kaya lang niya tinanggap yun, pero sa totoo kinaiinisan niya ang tumanggap ng anumang bagay na galing sa ibang tao.

Naiwan si sherna hindi mapigilan ang kilig. First time in her life kasi na may tumanggap ng regalo niya at ang ultimate crush pa niya.

“Ang swerte ko talaga. Salamat kay mommy!”aniya ang katunayan niyan ay si sabrinna ang may gawa nun.

Isa ang papel na yun sa iniguhit niya sa sketch pad niya noong sanggol pa lamang si samhira, inakala naman ni sherna na siya ang batang sanggol na may buntot ng isda sa sketch na iyon dahil napansin niya na importante iyon sa ina.

---

Pagdako ni little zavier sa kwarto'y ibinato niya lang ang papel sa kama at dumeretyo sa cr upang maligo dahil tanging paghihilamos lang ang nagawa niya kanina pagdating nila sa mansyon.

He take a long bath, makalipas ang isang oras ay natapos na siyang maligo, nagbihis.

Mahihihiga na sana siya sa kama nang mapansin ang nakatuping papel galing kay sherna.

Kinuha niya ito, nagdalawang isip pa siya kung bubuksan o ibabasura na lamang, ngunit naramdam niya ang kuryusidad kung anong laman ng papel.

Napagpasyahan niya buksan na laman iyon, bumungad sa kaniya ang isang sirena sanggol na nakaukit sa papel.

Sa baba non ay may nakasulat na sherna. Na ang totoong nakasulat doon ay samhira dahil nga sutil si sherna ay pinalitan niya ang pangalan nakaukit sa papel at iniba niya ang kulay ng mata niyon na ang orihinal ay kulay green nang saganon ay magmukha siya ang may gawa at siya ang bata iyon. Dahil sa kagustohan mapahanga niya si zavier sa kaniyang talento kahit alam niya hindi totoo.

Pero malaki parin ang pagkakaiba nito kay Sherna.

“She look so great.” bulalas ni zavier at sinuring muli ang mukha ng sanggol na nakaukit.

Ang sketch na iyo'y tinago ni zavier sa unan niya ng gabing yon, napanaginipan niya ang batang babae sa tubig nakita niyang muli sa panagip ang bata ngunit malabo na ito pagkagising niya sa umaga.

Ang ukit na papel ay sinama sa paglipad nila sa ibang bansa.