ALMIRA — POV
Makalipas ang isang linggo.
Umaga pa lang, abala na ako sa pagwalis ng bakuran. Gusto kong ilihis ang isip sa lahat, sa mga balitang ayaw mamatay, sa mga larawang paulit-ulit na lumalabas online, sa mga salitang pilit kong kinakalimutan. Lahat tungkol sa amin ni Drew.
Wala na rin akong natanggap na tawag mula sa kanya mula nang huli kaming mag-usap. Siguro, tama na talaga. Siguro, tapos na.
Pero tila pinaglaruan ako ng tadhana.
Narinig ko ang tunog ng kotse na huminto sa labas ng gate. Hindi ko pinansin noong una, pero nang marinig ko ang pamilyar na tinig, parang biglang huminto ang mundo ko.
“Almira…”
Napalingon ako.
At doon ko siya nakita, si Drew, nakatayo sa labas, suot lang ang simpleng white polo at maong. Halata sa mukha niya ang pagod, at sa mga mata niya, may
