Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa at iniabot na niya sa akin ang bucket na itinuro ko.
"I'm sorry but what did say?"
"Bucket...Kailangan ko na."
Natakot akong magsalita dahil the longer na bumubuka ang aking bibig, the sooner I felt I was close to throwing up.
Naningkit ang kanyang mga mata na para bang alien language ang sinabi ko.
Iniabot niya sa akin ang kanyang phone. "Here, type what you wanted to say."
Pero buti na lang hindi na siya nagtanong pa matapos niyang mabasa ang message ko at iniabot niya sa akin ang bucket. Tumalikod ako sa kanya para hindi niya makita ang nakakahiya kong moments. Ano kaya 'yong na nasa tea? Possible talaga na may halong alcohol iyon? Impossible! Wala akong nalasahang kakaiba.
Pagkatapos ng lahat, pinunasan ko ang bibig ko gamit ang sweater
