The saddest part is— saying goodbye to the person I wish I've spent my lifetime with.
Nakakalungkot lang din na hindi ko siya magawang ipaglaban dahil si Melvin na rin mismo ang pumutol ng karapatan ko na siya ring ipinangako ko sa puntod ng magulang nito. Kung ayaw niya, hindi ko na lang pipilitin.
At some point, masaya naman ako na nakilala ko siya. Masaya ako na naging parte siya ng buhay ko, pero hindi ng panghabambuhay. Ayos lang, life must go on. Kung ito ang nakatadhana, it's fine with me.
Mapait akong napangiti, bago mahinang tumikhim. Hindi ko pa mawari kung matatawa ba ako sa sinabi kong iyon, ewan ko rin kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko. Marahil ay wala na talaga akong masabi pa upang pagtakpan ang kaba ko.
"I'm wishing you all the best, Melvin—" na kahit sinaktan mo
