"Troye..."
"Troye..."
Bigla akong nagising nang mapansin kong parang may tumatawag ng pangalan ko. Agad kong nilibot ang aking paningin sa loob ng silid ni Nathalie sa hospital pero wala namang ibang tao na naroon. Biglang kumabog ang aking didib at dahan dahang nilingon si Nathalie.
Napaawang ang aking bibig at hindi ko mapigilang mapangiti, si Nathalie nakangiti na nakatingin sa akin.
"Nathalie, gising ka na ba talaga at nakakapagsaalita na ulit?" Hindi makapaniwalang saad ko habang tinititigan nang maigi ang mukha nito at hinawakan ang pisngi niya.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking kamay sabay umiling, "Okay na ako." Namamaos ang boses nitong sagot.
"Seriously? Oh, thanks God! After the long wait, okay ka na rin!" Hindi makpaniwalang saad ko sabay niyakap ito hinalikan sa noo
