NAKATITIG lang si Agatha sa payapang mukha ni Alfonso habang mahimbing itong natutulog at nakayakap sa kanya. Hindi niya mapigilang mapangiti nang mapait nang maalala ang nangyari kanina. Oras na ang lumipas nang sabihin niya ang mga salitang ‘yon, pero sariwa pa rin sa kanya ang naramdaman niya.
Alam niyang wala pa silang label. Alam niya na may tiyansa pang biglang tumigil ang kung ano mang namagitan sa kanila, pero hindi niya lang mapigilan ang sariling masaktan kanina. He could have at least given her an answer, hindi ‘yong tatahimik lang at walang gagawin.
Napabuga na lang siya ng hangin bago ipinikit ang mga mata dahil kailangan na rin niyang matulog, at baka bukas ay wala na ang nararamdaman niyang bigat at babalik na ulit sa dati.
Pagkagising niya ay wala na ang lalaki sa tabi n
