Obsession for my stepsister (FREE)

Kabanata 37: Fallen

37

Bawat lingon ko pakiramdam ko ay minamanmanan niya ako. Tipong nakatago siya mga anino ng bawat sulok na nadadaanan ko. I was overthinking, hyperventilating. Masyadong magaling sa ganitong bagay si kuya, masyadong magaling maglaro ng kanyang mga baraha. Gusto ko man baliktarin ang tsansa ko, sa kasamaang palad, I was his helpless pawn. Pinagmasdan ko ang kapaligiran at nahirapang tanggapin na hindi ito panaginip. Niyakap ko ang tuhod at sinubsob ang ulo ko. Kanina pa ako giniginaw at nanginginig, pero hindi ko iyon inalintana dala ng sitwasyon.

Matapos ang ilang saglit pinilit kong tumayo bagama't kanina pa nangangatog sa panghihina ang tuhod ko. Mailap at alisto kong nilingon ang ulo, hinahanap ang anumang bakas ni Damian pero wala akong nakita. Gamit ang dingding ng bahay bilang suporta, hinanap ko ang front door at mataman na pumasok sa loob matapos mapagtantong hindi ito nakandado. Ngayong nakumpirma ko ang mga sinabi ni kuya, nakaramdam ako ng kagustuhang sumuka dala ng mga kasinunggalingan kinalakihan ko.

Nilock ko ang pintuan at sinandal ang ulo. Hinabol ko muna ang hininga bago pumunta sa lamesa malapit sa bintana. Kinuha ko ang maliit na mantel at itinapal sa nakalantad kong dibdib. Sunod ay dinampot ko ang maliit na salamin sa isang gabinete. Bahagya kong tinignan ang sarili gamit ang salamin pero nang masilayan ko ang pamilyar na pigura ni kuya bigla akong napatingin sa likod. Sinuntok niya ang bintana at agad kinapitan ang leeg ko. Nabitawan ko ang hawak na salamin at agad sinubukang alisin ang pagkakasakal niya sa akin ngunit nabigo ako.

"You think you can hide," Bulong niya sa tenga ko. "—But you can't" Magsasalita sana ako nang abutin ng kamay niya ang bibig ko habang ang isa'y sinasakal pa ako. Pinisil niya ang bibig ko bago pilitin itong ibuka para tuluyan itong mapaglaruan. Habang abala siya sa pambababoy sa akin kinapa ng kamay ko ang gilid ng bintana at nang makasungkit ako ng kapirasong bubog, walang pagaalinlangan kong pinulot iyon at bahagyang sinugatan sa kamay si kuya. Hindi malalim na sugat, yung sapat lang para mabitawan niya ako.

Walang naging imik si Damian bukod sa mala-demonyo niyang halakhak. "Bagay tayo,"

Kumawala ako sa hawak niya at prontong dumiretso sa kusina. Naghuhumarentado kong inisa-isa ang gabinete at aparador na matatagpuan ngunit wala akong makita ni isang kutsilyo o bagay na pwedeng gawing armas. Kasabayan ng pagaalburuto kong makahanap ng panangga ay ang siyang pagkasira ng pintuan na sapilitang sinipa at tinadtyakan ni kuya. Napasabunot ako sa ulo dala ng pagkabigo. Sa halip na sumuko, dagli kong dinampot ang isang haba ng lino at tinali iyon sa kamay ko.

Animo'y lumiit ang mundo nang pasukin ni Damian ang kamunting bahay. Halos abutin niya ang kisame dala ng kanyang malaking bulto. Panandalian niyang ininat ang leeg bago paikutin na parang laruan ang kutsilyong hawak. Hinihingal kong tinaas ang dalawang kamao na nababalutan ng lino. Habang ang mata niya'y ginapang ang hubad kong katawan.

"Magkakamatayan tayo," Saad ko ng may diin.

Hinawi niya ang maitim buhok na bahagyang bumagsak sa kanyang mata bago ngumisi. "I'm thrilled," Aniya sa malalim na boses.

Lumusong siya patungo sa akin kaya sa pagkakataong ito, hindi na ako nagalinlangan o nakaramdam ng awa. Para akong sinapian ng masamang bersyon ko. Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakayukon ko sa kamao bago siya ambahan. Sinuntok ko siya sa ulo pero nagsisi din agad lalo na nang maramdaman ang sakit sa kamao ko. Alam kong may kakayahan siyang umiwas pero hindi niya ginawa. Tinanggap niya iyon ng walang kakibo-kibo.

"B-bakit ang h-hirap mong patumbahin..."

Hindi ko na napigilan ilabas ang nasa isip ko.

"My turn,"

Nanlaki ang mata ko sa sunod niyang ginawa. Isang hakbang niya lang, isang tangkang maabot ang kinaroronanan ko ay sapat na para mabaligtad niya ang sitwasyon. Sinubukan ko siyang ambahan ng suntok ngunit ang walang karanasan kong panlalaban ay naapawan ng kanyang ekspertong mga galaw.

Sakal-sakal niya akong pinahiga sa lamesa habang pumagitna siya sa nakabuka kong binti. Hindi ko magawang makapagsalita dala ng mahigpit niyang kapit sa leeg ko kaya naman wala din pagaalinlangan si kuya na pagsamantalahan ang pagkakataong ito. Sumulyap uli sa akin ang hawak niyang kutsilyo kaya biglang napauwang ang bibig ko. Hinalikan ni Damian ang pagitan ng s**o ko matapos tanggalin ang nakataling mantel. Maya-maya ay inukitan niya ng letrang D ang bahagi ng balat kong inangkin niya.

"I love this Rose... the chase... you're making me feel alive,"

Napapikit ako ng mariin at pilit sinupil ang namumuong luha sa gilid ng mata ko.

"You had your fun...now I will have mine," Naramdaman ko ang init ng hininga niya sa pagitan ng s**o ko. Sa hindi maipaliwanag na sensasyon, naramdaman ko ang pamamaga ng u***g ko kasama na ang panunubig ng gitna ko. Abot-langit ang kaba ko habang patuloy na pumipiglas samantalang siya'y aliw na aliw sa kawalan ko ng pagasa. Maalaga at marahang dumapo ang labi ni kuya pababa sa pusod ko hanggang sa marating niya ang puson kong samu't saring sensasyon ang pinapadala, dahil dito napakapit ako sa lamesa. Sandali siyang huminto para bigyan ako ng nandidilim na titig at ngiting makahulugan. Saktong-sakto naman sa paglalim ng hininga ko.

Isang malakas na kulog kasabayan ng maingay na patak ng tubig ang siyang dahilan para magising ako sa huwisyo. Dulot ng pangambang galawin niya ako ng labag sa kagustuhan ko, bigla akong napasinghap at muling ginamit ang kapiranggot na lakas para itulak si kuya. Nabungaran ko ang mapupungay niyang mata na titig na titig sa akin. Akala ko ay muli na naman niya akong iipitin ngunit tumaas ang gilid ng kanyang labi bago niya tanggalin ang suot na sinturon.

Muli akong nakaramdam ng pinaghalong takot at kaba para sa kahihinatnan ko sa oras na makakuha siya ng oportunidad. Dinampot ko ang mantel na nalaglag sa sahig at niyakap iyon na parang nakadepende ang buhay ko.

"This is the last chance I'm giving you. Sa susunod na maabutan kita, hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sayo,"

Imbis na tumunganga, kinuha ko na naman ang halos ika-apat na pagkakataong pinakawalan niya ako.

_____

NAKAHANAP ako ng masisilungan at tamang-tama nataon na mayroong trapal na nakasampay sa gilid ng isang bahay na nadaanan ko. Inayos ko muna ito bago lumilim. Kaunting antay-antay at tiis dahil baka antayin ko muna tumila ang ulan bago magpatuloy. Siniil ko ang labi at nanalangin sa kawalan. Ilang minuto ang lumipas, medyo gumagaan na ang pakiramdam ko. Nagiging panatag na akong hindi niya ako mahahanap. Pero nabasag ang kapiranggot na hinahon na nararamdaman ko nang makarinig ako ng papalapit na yabag.

"Let's go,"

Biglang natanggal ang trapal na lumililim sa akin at bumungad ang malaking bulto ni kuya. He was towering over me while looking at my helpless form. Mula sa anggulo ko, nakita ko ang pagigting ng kanyang panga na para bang napupuno na.

"I said let's go, Rose,"

Hindi ako umimik. Narinig ko ang kalansing ng posas sa kanyang gilid kaya biglang nanlaki ang mata ko. Ilang lunok ang ginawad ko kasabayan ng pagsaid ng lakas ko. Hinawakan ni Damian ang nangangatog kong braso at pilit na pinatayo. Awtomatikong niyakap ng isa kong kamay ang kapirasong mantel na tumatakip sa akin habang sinubukan kong kumawala.

"B-bitawan mo ako! Hindi ako sasama sayo,"

Pwersahan niya akong kinaladkad nang subukan kong kontrahin siya. Nakailang kalmot ako sa braso niya ngunit nanatiling blanko ang mukha ni kuya. Bahagya nang nagsusugat ang paa ko dahil sa labis na pagkiskis sa magaspang na lupa. Nang marinig niya lang ang paginda ko tsaka lamang siya natigilan. Panandalian niyang pinagmasdan ang paa ko bago siya yumukod at buhatin ako, pero pinagpilitan ko ang kagustuhan.

"Hindi masakit...kaya ko maglakad. Umalis ka na kuya,"

"Wag mong sinasagad pasensya ko, Rose,"

"Gusto kong sagarin para tumigil ka na..."

Dala ng sinabi ko, bigla niya akong binaba at tinulak, dahilan para tuluyan akong mapaupo sa basang lupa. Kanina pa ako nanghihina mula sa labis na pagtakbo kaya mabilis akong nawalan ng balanse. Walang kahirap-hirap niya akong ginitgit sa maputik na daanan. Halos maginit ang kalamnan ko lalo na ng ipitin ako ni Damian gamit ang malaki niyang katawan. Bumuka muli ang dalawa kong binti at mas lalo niyang siniksik ang sarili sa pagitan ko.

"A-anong ginagawa mo!?"

"Punishing you,"

Hindi...hindi ito ang inaasahan ko! Akala ko titigilan na niya ako sa kabalastugan niya. Akala ko sasaktan niya lang ako at magsasawa na rin siya. Hinila niya ako patungo sa kanya at mas lalo nagtagis ang aming katawan, lalo na ang dibdib ko sa kanya. Pwersahan niyang tinanggal ang kamay kong pilit tinatakpan ang dibdib kong nakalantad. Ito na lang ang kapiranggot na telang tumatakip sa hubad kong katawan kaya mas lalo akong sumigaw at nanlaban.

"T-Tigilan mo na ito! Kuya!"

Dumilim ang titig niya nang tuluyan niyang masilayan ang walang saplot kong katawan, lalong lalo na ang letrang inukit niya sa gitna ng dibdib ko.

"Damian!" Hindi ko na napigilan ang sarili. Labis na pangamba ang nararamdaman ko kaya halos mawala na rin ako sa tamang pagiisip.

He look stunned when I said his name. But then he also seemed satisfied. Nandidilim ang kanyang aura at paningin. Kasabayan ng malalim na ritmo ng aming paghinga ay ang patak ng ulan na animo'y nababagay lumandas sa matipuno niyang katawan. It was cascading from his midnight hair to his sharp, chiseled jaw. It was well-defined, well-sculpted and very cunning.

"I like the sound of my name from your lips," Nilapit niya ang sarili at tinapat ang ulo sa akin. Matapos ay dinako niya ang bibig sa arko ng leeg ko habang kapit-kapit ang dalawa kong kamay. "—hindi mo ako dapat ginagalit...wala kang laban sa akin. Just give up,"

"Give myself up? Kahit kailan...h-hindi mo ako narinig na umurong," May panginginig ang boses ko. Hindi ko lang mawari kung dahil ba sa malamig na hangin at ulan o dahil ba sa nananalaytay na takot. "Sa oras na pinaubaya ko sarili ko sayo...hindi ko alam ang pwede mong gawin"

Nagangat siya ng bahagya, sapat lang para maglapat ang aming ilong. Masyadong maliit ang distansya sa pagitan naming dalawa. Isang kapiranggot na kilos ko ay tuluyan ko siyang mahahalikan—at alam kong sinasadya niya ang posisyon namin.

"You know you can't win,"

"At alam mong lalaban ako,"

"I won't hurt you Rose"

Madiin kong kinagat ang labi, especially when his masculine scent ensnared my nostrils. He was telling lies, all the while distracting my thoughts. Bakit ako magtitiwala sa gaya niya? Sa gaya niyang pinaglaruan ang mundo ko, sa gaya niyang pumapatay at walang konsensyang nangwawasak ng buhay.

"But you did...Sinaktan mo ako. Ng birthday ko...ng...ng araw na mawala si manang. And my friends. You turned everyone against me. Higit sa lahat...you killed Alex and others,"

"Do you have proof?"

"This...this is proof. Lahat ng ginawa mo sa puntong ito ay sapat ng ebidensya,"

"What if I killed him?"

Siniil ko ang labi at bahagyang humikbi. "Kailangan mo makulong...kailangan mo managot...o magpagamot,"

"You are my drug Rose... that's why I'm here,"

"Dinadamay m-mo ako sa p-problema mo..."

"Hmmm..." Hindi niya ako pinansin at hinalikan na lamang ang mga sensitibong bahagi sa leeg ko. Tinikom ko ang bibig ko at pinikit ang mata ng pagka-riin-riin. Masyado siyang malakas at mapusok, tila naging paralisado ang katawan ko laban sa kanya. "Doesn't matter. You will forever be a beautiful thorn in my life,"

"H-hindi ko bibigay ang gusto mo,"

"What I want is what I get Rose,"

Mapait ko siyang nginisian bagama't nanginginig ang aking labi. "H-hindi lahat ng gusto mo kuya...makukuha mo. J-just like me,"

Panay pa rin ang buhos ng ulan kaya nahihirapan ko siyang aninagin. Rinig na rinig ko ang bawat paghinga niyang malalim. Mahirap basahin kung galit ba siya o hindi, pero alam kong maaari niya akong saktan anumang oras.

"I will never be yours,"

Humagibis ang kalangitan, kasabayan ng malakas na dagundong ng kulog, ay ang pagbabago sa kanyang titig. Nanlaki ang aking mata nang masilayan ang galit sa mata ni Damian. Sumisilip na animo'y gusto niya ng dugo at sakit. Sinuntok niya ang sementadong lupa malapit sa ulo ko. Kumislap ang dugo sa kanyang kamao at nahaluan ng kulay pulang likido ang bawat tulo ng nangangalit na unos. Bigla akong nakaramdam ng panghihina.

I was never fond of blood. I'm traumatized by the sight of it.

"Stop! Tigilan mo yan!"

Inawat ko siya at hinawakan ang kamay niyang nasa kalagitnaan ng ere. Mata sa mata ay pinakiusapan ko siya.

"H-hindi mo ako pwedeng pilitin kuya! You can't force me!"

"But I did everything for you...I killed and changed for you. I became a renowned hunter...executioner...all for you,"

"—n-nahihirapan ako kuya...P-pinipilit mo ako,"

Bahagya niya akong pinagmasdan. Ang tubig na tumutulo sa katawan niya ay pumapatak sa hubad kong katawan. Sinuklay niya ang basang buhok bago punasan ang mamasa-masang labi. "Akala mo di ko napansin?"

Gumuhit ang pagtataka sa mukha ko.

"—kung paano mo ako titigan?"

Napalunok ako sa sinabi niya.

"Temptation, I see it in your eyes. My face..." Lumapit siya bago bumulong. "My d**k. My body...Stop pretending Rose,"

Iniling ko ang ulo sa kanya habang kagat-kagat ang labi. Gusto kong sapakin ang sarili dala ng sinabi niya. Hindi ko mawaring napansin niya kung paano ko siya titigan dati. Hindi ko maipagkakaila ang gandang lalaki niya pero sa tuwing maaalala ko ang mga ginagawa niya, napagtanto kong anghel siyang nilaglag sa langit. He was devilish looking.

"Y-you're mistaken..."

"Wala ka ng makikitang tulad ko Rose,"

Bumuga ako ng hangin at iniwas ang tingin. "Akala mo lang..."

"No matter what you do, sa akin ka rin tatakbo," Tinapat niya sa mukha ang kutsilyo. "Time can only tell...And you'll probably grow insane and obsess like how I am with you,"

"Never,"

Humalakhak siya dahil malaki ang kumpyansa niya. Maya-maya ay nilapat niya ang noo sa akin, dahilan para mas lalo kong masilayan ang nandidilim niyang titig na puno ng pagnanasa. "I'll eat you, your fears...your aspirations...your f*cking smiles. Mind and body you'll be mine,"

Umuwang ang bibig ko sa takot. "N-no..."

Walang panghihinayang at hiyang inangkin niya ang labi ko. Puno ng pagnanasa, emosyon at pinaghalong galit at hinanakit ang bawat galaw nito. Sa sobrang gulat nanatili akong tameme sa ginawa niya.

His lips teased my sanity. Everything about our position and situation screamed sensual and yet toxic. Kinapitan niya ang baba ko at mas lalong inangat ito. Maya-maya hinawakan niya ang leeg ko at pilit akong iginaya paloob sa kanyang nangangalit na bibig. I gasped and immediately he ravaged my mouth.

Sobrang bastos, sobrang baboy. Walang habas niyang nilibot ang bawat sulok ng bibig ko at sa bawat duwelo ng kanyang dila ay siyang patak naman ng luha ko. Hindi iyon kapansin-pansin dahil sa ulan. Naghalo ang aming laway pero naghalo rin ang mala-demonyong sensayong nararamdaman ng katawan ko. It was pleasuring but sinful.

Tuwing iaangat niya ang bibig para masilayan ako, nakikita ko ang sinulid ng laway na kumokonekta sa aming dalawa. Kasabayan ng kanyang agresibong halik ay ang dumidiing sensasyon sa pribado kong parte. I could feel his hardness pressing on my naked c**t. I could it bulging. Feel its pulsating desire and hugeness. It was surreal. Sobrang panibago at makasalanan sa pakiramdam. Mas lalo niyang idiniin ang sarili sa akin at halos maubusan ako ng hininga at likido sa ginawa niya.

It took me time. Took me time to realize that I responded to his advances. Na ginawa niyang bihag katawan ko. Nang magising ako sa huwisyo, kinagat ko siya sa labi. Pagkatapos ay malakas kong inumpog ang ulo ko sa kanya, dahilan para tuluyan siyang matigilan sa ginagawa.

He was breathless as I was but his expression became mute and kind of shocked. Ilang segundo kong pinroseso sa isipan ang pagbabago ng pinapakita niya, pero nang makita ang isang guhit ng dugo na tumulo mula ulo hanggang baba ko tsaka ko lamang napagtanto ang dahilan.

I was bleeding profusely. Titig na titig si Damian sa mukha at dugo kong inaagos ng ulan dahilan para mawala sa isipan niyang nabitawan na niya ako. Kinuha ko ang pagkakataon na iyon at sapilitan na gumapang sa nanlalaki niyang bulto.

Ginapang ko ang maputik na daan at tumakbo bagama't pagewang-gewang. Medyo nahihilo ako at nanlalabo ang tingin ngunit pilit kong tinulak ang sarili dumistansya.

"R-Rose! f**k. You're bleeding!"

Hindi ko siya pinansin.

Nilandas ko ang dating kalsada na araw-araw kong dinadaanan, na ngayo'y naging kakaiba sa paningin lalo na nang malaman kong si Damian ang dahilan kung bakit ako nandito. Nang sa wakas natawid ko ang tulay na under construction pa. Inalalayan ko ang sarili at tumayo sa pinakagilid ng mga riles nito.

"Rose!" Rinig ko ang takot sa boses ni kuya. Kauna-unahang beses na marinig ko ang emosyon sa boses niya. I was right. Kahinaan niya ako. Kinagat ko ang labi at kumapit bilang suporta sa tabing poste habang nasa gilid ng matarik na tulay kung saan umaagos ang mahabang ilog na kumokonekta sa dalawang bayan.

"S-subukan mong lumapit...t-tatalon ako dito,"

"I won't Rose...just...just get down from there,"

Sinenyas ko ang dala niyang kutsilyo at kadenang posas. "Tapon mo yan,"

Walang sabi niyang tinapon iyon sa ilog.

Kinagat ko ang labi. "Umalis ka na k-kuya. Wag na wag kang magpapakita sa akin...kung hindi...sasaktan ko sarili ko,"

Nakita kong kumuyom ang kamao niya. "Rose—"

"Gagawin mo o hindi!?"

I could hear his heavy breathes despite the storm. For the first time ever, I cornered him. Ngayon ko lang siya nakitang mahirapan sa dalawang opsyong nakapresenta sa kanya. First time, I ever saw him weighing his odds. Ngayon ko lang siya nakitang mahina. Napaka-kalkulado niyang tao at alam niyang kaya niyang makuha ang gusto anuman ang mangyari. Gusto kong ngumiti. Gusto kong alalahanin ang pagkakataong ito. But was it worth it? Masaya ba akong may napatunayan ako kahit papaano bagama't nagmuka kong tanga?

Parang hindi.

My heart constricted. Miski ako ay nahihirapan.

Mukha akong baliw sa ginagawa pero desperado ako. Baka ano ang gawin niya sa akin. Baka tuluyan kong mabitawan ang natitira na lang sa akin—ang kalayaan ko. Wala na ring taong masasaktan kung aalis siya. Wala ng mamamatay. Nagtaas baba ang dibdib ko habang hinahabol ang hininga. Matalim pa rin ang titig niya sa akin, na animo'y sinusukat ang mga tsansa niyang makalapit sa akin, ngunit alam niyang delikado. Bahagya kong nilibot ang tingin sa kapaligiran at nakumpirmang kami nga lang ang dalawang nandidito.

"Rose...don't,"

Wala akong balak magpakamatay o saktan ang sarili ko. Ang walang lamang mga banta ko ay ang tanging nakikita kong paraan para matauhan siya kahit papaano. Lumunok ako at umiling.

Matapos ang ilang minutong pagiisip, nagiwas tingin siya sa akin. Isang malalim na hininga ang pinakawalan ni Damian bago simulang umatras. Nakayukom pa rin ang kamao niya kaya alam kong kasinunggalingan ang pinapakita niyang pagtalima, ngunit ang mahalaga lang naman sa akin ay ang mapanatili ang distansya sa pagitan naming dalawa, dahil kung hindi baka ano pa ang magawa niya sa akin.

Binuga ko ang hiningang kanina pa pinipigilan bago sinubukang bumaba sa maimot na riles. Hindi ko mawari pero habang pababa, biglaang nanlabo ang paningin ko.

"Rose!"

Tila umikot ang mundo ko nang makaramdam ng matinding pananakit ng ulo. Sinubukan kong hawakan uli ang poste bilang alalay ngunit nabigla ako nang manigas ang kamay ko. Pinulikat ata ang mga biyas ko at bago pa ako makakapit, tuluyang dumulas ang paa ko.

Bumalatay ang takot at pagaalala sa boses ng taong kasama ko lalong lalo na ng tuluyang mabitawan ko ang natitirang suporta. Tumunog ang kulog kasabayan ng pagtawag ni Damian sa pangalan ko ngunit masyadong huli na ang lahat para maabutan niya ako.

Malakas ang impak nang magtama ang likod ko sa umaagos na ilog. Ang huli ko na lang na naaalala ay si kuya na lumukso para sagipin ako sa rumaragasang tubig bago tuluyang mandilim ang mundo ko.

_____

'Save her'

Saad ng taong hindi ko mamukahaan bago marinig ang malakas na putok ng baril.

Ilang beses akong nagising ngunit hindi tuluyang naimumulat ang mata. Ilang beses kong nasisilayan ang takas na liwanag pero hinihila rin pabalik sa kadiliman. May pagkakataon din nababanaag ko ang nangyayari. Isang lalaki ang humahaplos sa mukha ko. Minsan hinahalikan ang labi ko. Minsan binubuka ang bibig ko. Buong katawan ko ata ay nahawakan at nalibot niya. Gusto ko man kumawala at suntukin ang lalaking may pakana ngunit hindi ko rin masabi ang pinagkaiba ng panaginip sa realidad. Nahihirapan akong unuwain ang pira-pirasong mga alaala na pinipilit kong pinagtatagpi.