Pagkatapos na pagkatapos ng simba ay akma na sana kaming lalabas na ng simbahan ng anak ko ng harangin siya ng kanyang mga kaklase at yakagin na ipakilala sa aming pari sa simbahan at maging sa ibang mga kakilala.
Natutuwa ako na ganito i-welcome ng kanyang mga kamag-aral si Zandro na pinagbigyan na lang ang hiling ng kanyang mga kamag-aral.
"Okay lang, anak. Maganda nga na magkaroon ka ng maraming kaibigan at kakilala," pagtaboy ko na sa anak ko na ayaw pa sana akong iwan.
Gusto ko man silang sundan ay mas pinili ko na lang na tahimik na lang silang pagmasdan habang excited ang mga kamag-aral ni Zandro na ipakilala siya sa lahat.
Gusto ko kung anuman ang nangyayari sa buhay ng anak ko.
Gusto ko na mapalapit ang loob niya sa nakakarami lalo pa at lumaki siya na walang masasabing mata
